Een "Kom op" vanuit de verste uithoek van mijn kleine teen. Het is alweer dagen vies nat herfstig winterweer. Het is een maand die voor mijn gevoel koud zou moeten zijn, maar wederom enkel zijn natte kant laat zien. Het is miezerig, net te nat om mistig te zijn. Bah, een paraplu mee. Daar heb ik net iets minder een hekel aan dan aan zeiknat worden.
Sammy en mn Katrien kijkt me enigszins ongelovig aan, wil nog wel naar buiten maar blijft dan boven op het bordes staan, als Sammy en ik de trapjes zijn afgedaald. Laat de dame maar, wij lopen rustig verder. Het is dat Sammy meeloopt, anders was ik al omgekeerd. Waarschijnlijk gokte Katrien daarop, want als wij het Bbq-hok ronden is Katrien nog steeds niet erbij. Ik benijd de honden niet en houd de paraplu wat schuiner tegen de wind. Ja, het waait d'r ook nog bij.
Bij het bruggetje nog steeds geen Katrien en maar een brul gegeven. Het duurde nog even maar mevrouw vermande zich uiteindelijk toch en kwam de heuvel af gedribbeld. Alles behalve van harte. Brokjes verdeeld en verder de dijk op. Dit wordt een flitsend rondje qua tijd en de honden spelen haas.
Overal hangen dikke druppels. Aan takken, sprieten, aan het mos op de stammen van bomen, aan de bladeren, die de winter hebben weerstaan of dood zijn maar nog niet afgevallen, zoals vreemd genoeg bij sommige eiken. De miezer zie ik, maar het zijn de druppels, die overal vanaf vallen, die ik hoor op de paraplu. Ik hoor eenden maar zie ze niet op het water. Toch zullen ze er zijn. De miezer verzwemt het meer en alles erom heen tot een onduidelijk waas, alleen het gekwaak gaat niet verloren.
De slakken houden winter. Dat scheelt. Ik hoef niet uit te kijken waar ik mijn voeten neerzet en kan net nog een tandje hoger bij het ronden van het meer. De rivier is gezwollen in de afgelopen dagen en staat enige dm's hoger in de bedding. Het water is troebel en de kleine stroomversnellingen zijn verdwenen.
Op de terugweg langs de boskant is het uitkijken met de paraplu. De doorgang is niet overal op een dergelijke breedte berekend. Met in- en uitklappen, wegdraaien en soms domweg doorduwen komen we op het strandje. Ik geef Sammy zijn brokjes, gooi ze voor Katrien in het water en loop zonder halt te maken verder. Die koffie maakt me vandaag niks uit, maar weg uit de regen is me wel een eindsprintje waard.
woensdag 19 december 2012
dinsdag 11 december 2012
192 (11/12)
Het is knap frisjes. De thermometer in de auto gaf vanmorgen -6º aan en dat geloof ik graag. Het is een prachtige ochtend met een heldere maar niet wolkenloze hemel en een rode opkomende zon, die in de lage plekken tegengewerkt wordt door mist. Het gras en de bladeren knisperen onder de zolen van mijn laarzen en Katrien ligt zich uitgebreid te rollen in het witte veld. Je zult d'r maar lol aan beleven. Ik moet er niet aan denken. Ik heb me goed ingepakt in zoverre zo'n los aaneen hangende jas dat toestaat.
Sammy loopt al op de dijk voor ik bij de kastanjes ben. De kou doet geen afbreuk aan het enthousiasme, eerder integendeel. De sporen van het voedselzoekende wild zijn nu voor mij ook zichtbaar en ik snap waarom de honden druk snuffelen vanaf het bruggetje tot ver in het bos. Niet dat in het bos of op de terugweg de sporen ontbreken. Geenszins, maar ergens is het gesnuffel ook altijd weer genoeg. Teveel van hetzelfde waarschijnlijk.
Aan het begin van de dijk biedt het meer een mooi plaatje. Driekwart is dof en bedekt met een dunne laag ijs, de rest glanst en golft mee met de wind. Het ijs is dikgenoeg voor de eenden om te lopen, maar gaat stuk als ze zich afzetten om de lucht in te gaan. Knap zo met de poten in dat bijna ijskoude water. Maar de eenden zwemmen dan nog. De reigers staan bij deze temperatuur net als anders maar wat te staan, dat lijkt me nou net nog wat minder aangenaam. Waarschijnlijk te menselijk gedacht.
Ik loop rustig door en werp wat blikken naar links (meer) en rechts (weilanden van de buurman). Alles is een stuk doorzichtiger zo zonder bladeren. Daar waar de zon vrijspel heeft is het haast aangenaam warm. Dit zijn de mooie winterdagen: koud, droog, helder, zonnig. Overmorgen is het weer anders, dan is het minder koud, bijna 20 graden meer tov vannacht en helaas nat. Het weerbeeld voor de komende maanden: koud & droog of warmer & regen. Doe mij dat eerste maar.
De honden zijn alert en onrustig in de tweede helft van de ronde. Kijken omhoog het bos in, snuffelen de helling op en steken met regelmaat de neus in de wind. Iets trekt hun aandacht maar gelukkig is het niet voldoende om er vandoor te gaan.
Op het strandje reikt het ijs niet tot aan de kant zodat Katrien nog naar haar brokjes kan vissen terwijl Sammy ze opeist vanuit de hand. Ik werp een laatste blik naar de opgaande zon, die al het rood inmiddels heeft verloren, en stiefel door naar huis, naar binnen, naar de koffie, naar een beetje meer warmte.
Sammy loopt al op de dijk voor ik bij de kastanjes ben. De kou doet geen afbreuk aan het enthousiasme, eerder integendeel. De sporen van het voedselzoekende wild zijn nu voor mij ook zichtbaar en ik snap waarom de honden druk snuffelen vanaf het bruggetje tot ver in het bos. Niet dat in het bos of op de terugweg de sporen ontbreken. Geenszins, maar ergens is het gesnuffel ook altijd weer genoeg. Teveel van hetzelfde waarschijnlijk.
Aan het begin van de dijk biedt het meer een mooi plaatje. Driekwart is dof en bedekt met een dunne laag ijs, de rest glanst en golft mee met de wind. Het ijs is dikgenoeg voor de eenden om te lopen, maar gaat stuk als ze zich afzetten om de lucht in te gaan. Knap zo met de poten in dat bijna ijskoude water. Maar de eenden zwemmen dan nog. De reigers staan bij deze temperatuur net als anders maar wat te staan, dat lijkt me nou net nog wat minder aangenaam. Waarschijnlijk te menselijk gedacht.
Ik loop rustig door en werp wat blikken naar links (meer) en rechts (weilanden van de buurman). Alles is een stuk doorzichtiger zo zonder bladeren. Daar waar de zon vrijspel heeft is het haast aangenaam warm. Dit zijn de mooie winterdagen: koud, droog, helder, zonnig. Overmorgen is het weer anders, dan is het minder koud, bijna 20 graden meer tov vannacht en helaas nat. Het weerbeeld voor de komende maanden: koud & droog of warmer & regen. Doe mij dat eerste maar.
De honden zijn alert en onrustig in de tweede helft van de ronde. Kijken omhoog het bos in, snuffelen de helling op en steken met regelmaat de neus in de wind. Iets trekt hun aandacht maar gelukkig is het niet voldoende om er vandoor te gaan.
Op het strandje reikt het ijs niet tot aan de kant zodat Katrien nog naar haar brokjes kan vissen terwijl Sammy ze opeist vanuit de hand. Ik werp een laatste blik naar de opgaande zon, die al het rood inmiddels heeft verloren, en stiefel door naar huis, naar binnen, naar de koffie, naar een beetje meer warmte.
donderdag 29 november 2012
180 (29/11)
Het "Kom op" komt nog wel uit mijn koker, maar daar mee is alle betrokken enthousiasme ook in eenmaal verbruikt. Nu is het altijd al zo, dat de honden gretiger naar buiten willen dan ik, maar op dagen als vandaag hebben ze zelfs een paar paarden exta nodig om mijn over die drempel te trekken.
Het is vies, koud, nat en winderig weer. Koude wind uit de noord-noordoost hoek. Tocht uit polaire streken. Weinig andere behoefte dan diep weggedoken in de restanten van de jas snel het meer te ronden en weer naar binnen. Wat te zien is, oogt triest. De herfsttinten verzinken in egaal donkerbruin, het meer weerspiegelt de grauwgrijze lucht en die ene witte reiger moet inmiddels opboksen tegen een kleine twintigtal zwarte aalscholvers.
Alles trekt zich terug, stopt met groeien, verdwijnt in de modder of diepe holen alleen Jut & Jul willen zo nodig naar buiten. Snuffelen en dollen. Energie zat, een haast vermoeiende activiteit.
Ik gooi wat snelle blikken naar links en/of rechts. Kijkt naar de saaie lucht en dito meer, mis de eenden en verwonder me over het feit dat de jacht blijkbaar nog niks heeft opgeleverd. Ik heb tenminste nog niks mogen ontvangen. De feestdagen naderen en ik neem aan dat het hun streven is om tenminste voor die dagen vers wild op tafel te willen hebben. Het is sowieso redelijk rustig geweest qua knallerij en getoeter. Iets wat niet overeenstemt met de alamerende geluiden in de aanloop naar het jachtseizoen. Toen leek het er op alsof in iedere bospercel, weiland en zelfs de gemiddelde tuin meer herten, reeën en vooral wilde zwijnen rond struinden, dan de mensen lief was.
Zelf wat reeën gezien maar niet overmatig, geen zwijn en ook geen sporen ervan en heel soms een hert maar veel vaker de overduidelijke sporen. Vorige week voor het eerst sinds mijn aanwezigheid hier een vos in alle rust zien jagen en genieten van de zon. Mooi beest maar hier te land staan ze te boek als "ongedierte" op hetzelfde niveau als muizen en dus vrij te jagen of bijna vrij. Als ik ze zag, was het dan ook in volle vaart ver voor honden en nog verder voor de jagers uit. Of op de foto, dood, omringt door een zestal blakend trotse drankneuzen in camouflage pak. Nee, wat hier uitgeroeid zou moeten worden is de mens, maar laten ze daar nog een paar jaartjes mee wachten. Die zondvloed moet altijd achter me, heb ik begrepen.
Het tempo zit er goed in en ik laat het niet zakken ook. Het wordt geen record-rondje maar zal daar niet ver vanaf liggen. Bij het strandje snel die laatste brokjes verdelen en ook die laatste honderden meters er ff doordrukken. Koffie wacht en een kachel om aan te steken. Voor het eerst dit jaar zo vroeg in de dag.
Het is vies, koud, nat en winderig weer. Koude wind uit de noord-noordoost hoek. Tocht uit polaire streken. Weinig andere behoefte dan diep weggedoken in de restanten van de jas snel het meer te ronden en weer naar binnen. Wat te zien is, oogt triest. De herfsttinten verzinken in egaal donkerbruin, het meer weerspiegelt de grauwgrijze lucht en die ene witte reiger moet inmiddels opboksen tegen een kleine twintigtal zwarte aalscholvers.
Alles trekt zich terug, stopt met groeien, verdwijnt in de modder of diepe holen alleen Jut & Jul willen zo nodig naar buiten. Snuffelen en dollen. Energie zat, een haast vermoeiende activiteit.
Ik gooi wat snelle blikken naar links en/of rechts. Kijkt naar de saaie lucht en dito meer, mis de eenden en verwonder me over het feit dat de jacht blijkbaar nog niks heeft opgeleverd. Ik heb tenminste nog niks mogen ontvangen. De feestdagen naderen en ik neem aan dat het hun streven is om tenminste voor die dagen vers wild op tafel te willen hebben. Het is sowieso redelijk rustig geweest qua knallerij en getoeter. Iets wat niet overeenstemt met de alamerende geluiden in de aanloop naar het jachtseizoen. Toen leek het er op alsof in iedere bospercel, weiland en zelfs de gemiddelde tuin meer herten, reeën en vooral wilde zwijnen rond struinden, dan de mensen lief was.
Zelf wat reeën gezien maar niet overmatig, geen zwijn en ook geen sporen ervan en heel soms een hert maar veel vaker de overduidelijke sporen. Vorige week voor het eerst sinds mijn aanwezigheid hier een vos in alle rust zien jagen en genieten van de zon. Mooi beest maar hier te land staan ze te boek als "ongedierte" op hetzelfde niveau als muizen en dus vrij te jagen of bijna vrij. Als ik ze zag, was het dan ook in volle vaart ver voor honden en nog verder voor de jagers uit. Of op de foto, dood, omringt door een zestal blakend trotse drankneuzen in camouflage pak. Nee, wat hier uitgeroeid zou moeten worden is de mens, maar laten ze daar nog een paar jaartjes mee wachten. Die zondvloed moet altijd achter me, heb ik begrepen.
Het tempo zit er goed in en ik laat het niet zakken ook. Het wordt geen record-rondje maar zal daar niet ver vanaf liggen. Bij het strandje snel die laatste brokjes verdelen en ook die laatste honderden meters er ff doordrukken. Koffie wacht en een kachel om aan te steken. Voor het eerst dit jaar zo vroeg in de dag.
donderdag 15 november 2012
166 (15/11)
Weer een prachtige dag buiten. De honden zien of voelen dat blijkbaar en zijn irritant onrustig, willen naar buiten, nemen geen genoegen met aandacht en luisteren voor geen meter naar mijn verzoeken me mijn koffie in alle rust te laten genieten. Eigenlijk zou ik de ronde moeten overslaan om ze te laten merken, wie hier wat bepaalt, maar daar is het weer toch echt te mooi voor. Dus krijgen ze in hun optiek, waar ze om zeuren, als ik uiteindelijk opsta en naar de keuken ga, mijn jas aantrek en das omsla. Maar voor de zekerheid blijven ze aandringen tot eindelijk die deur opengaat en daar gaan ze....
Terug naar binnen voor de laarzen en mijn nooduitrusting. Buiten heb ik dan alle tijd. Dame en heer zijn weet ik waar ergens en ik zal ze wel zien voor ik bij het bruggetje ben. Ze houden mij in de gaten, dat hebben ze tenminste geleerd. Ik ben bepaald niet vroeg vandaag en dat is aan de buitentemperatuur te merken. Het is haast warm genoeg voor niet meer dan een T-shirt. Dat wordt zweten voor ik terug ben.
Het gezelschap staat te wachten bij de overloop van het meer. Met dat overlopen loopt het bepaald geen vaart. Zolang de doorvoer vrijwel verstopt is zal het wel behelpen blijven. Ik deel de beloning uit en loop verder. Strak blauwe lucht, geen sporen van vliegverkeer, geen witte reiger, nauwelijks eenden, wel vier aalscholvers in de bomen op het eiland en de trouw wegscherende ijsvogels.
Het is een heel gewone dag, zo op de helft van november. Misschien een beetje warm voor de tijd van het jaar maar dat durf ik niet met zekerheid te stellen. Een dag om aan de waterkant te zitten en steentjes in het water te mikken, zwoegend en puffende toeristen zien passeren naar een ver weg geleden einddoel, waar jezelf geen boodschap aan hebt. Jouw dieper zin van de dag zit in de koelbox, die een eindje verderop onder een boom in de schaduw staat. Misschien tijdens het strelen van de tong een aardig gesprek over de onzin van de zin van het leven en eindigen voordat de zon achter de bomen is verdwenen met dat gewenste kleine beetje teveel genotsmiddel in de bloedbaan met de wetenschap dat een warm bad op je wacht.
Wat niet al in je opkomt als je in nat gras onder bijna kale bomen doorloopt waar de zon royaal doorheen straalt. De honden zijn alweer verdwenen. Drukke bedoening geweest vannacht, veel te snuffelen. Toch jammer, dat ze mij daar niet van mee kunnen laten genieten.
Bij de doorvoer hou ik in en kijk voor de zoveelste keer nadenkend naar de aanwezige toestand, de mogelijkheden en wat het zou moeten zijn cq worden. Ik denk aan het koude water en loop bijna hoofdschuddend verder terwijl de rillingen over mijn rug glijden. Eerst maar eens koffie.
Terug naar binnen voor de laarzen en mijn nooduitrusting. Buiten heb ik dan alle tijd. Dame en heer zijn weet ik waar ergens en ik zal ze wel zien voor ik bij het bruggetje ben. Ze houden mij in de gaten, dat hebben ze tenminste geleerd. Ik ben bepaald niet vroeg vandaag en dat is aan de buitentemperatuur te merken. Het is haast warm genoeg voor niet meer dan een T-shirt. Dat wordt zweten voor ik terug ben.
Het gezelschap staat te wachten bij de overloop van het meer. Met dat overlopen loopt het bepaald geen vaart. Zolang de doorvoer vrijwel verstopt is zal het wel behelpen blijven. Ik deel de beloning uit en loop verder. Strak blauwe lucht, geen sporen van vliegverkeer, geen witte reiger, nauwelijks eenden, wel vier aalscholvers in de bomen op het eiland en de trouw wegscherende ijsvogels.
Het is een heel gewone dag, zo op de helft van november. Misschien een beetje warm voor de tijd van het jaar maar dat durf ik niet met zekerheid te stellen. Een dag om aan de waterkant te zitten en steentjes in het water te mikken, zwoegend en puffende toeristen zien passeren naar een ver weg geleden einddoel, waar jezelf geen boodschap aan hebt. Jouw dieper zin van de dag zit in de koelbox, die een eindje verderop onder een boom in de schaduw staat. Misschien tijdens het strelen van de tong een aardig gesprek over de onzin van de zin van het leven en eindigen voordat de zon achter de bomen is verdwenen met dat gewenste kleine beetje teveel genotsmiddel in de bloedbaan met de wetenschap dat een warm bad op je wacht.
Wat niet al in je opkomt als je in nat gras onder bijna kale bomen doorloopt waar de zon royaal doorheen straalt. De honden zijn alweer verdwenen. Drukke bedoening geweest vannacht, veel te snuffelen. Toch jammer, dat ze mij daar niet van mee kunnen laten genieten.
Bij de doorvoer hou ik in en kijk voor de zoveelste keer nadenkend naar de aanwezige toestand, de mogelijkheden en wat het zou moeten zijn cq worden. Ik denk aan het koude water en loop bijna hoofdschuddend verder terwijl de rillingen over mijn rug glijden. Eerst maar eens koffie.
zondag 11 november 2012
162 (11/11)
Prachtige dag!! Het zal de honden een worst wezen, denk ik, toch was hun reactie anders dan andere ochtenden. Eenmaal buiten na mijn verkleedpartij bleven ze eerst op het bordes staan en daarna aan de rand van het pad de helling af richting het bruggetje. Het is mistig maar niet extreem dicht en van boven fel beschenen door de ochtendzon. Bijzonder licht èn extra stil. Schijnbaar zijn de honden gevoelig voor één van beide of de combinatie. En misschien was er wel een compleet andere reden voor hun aarzeling .... Ik heb behalve het beeld niks bijzonders gezien of gehoord en ook niet geroken.
Van rechts belicht door de zon is het grasveld één web en hangen lange draden tussen de neerhangende takken van de kastanjes. Je ziet de minuscule waterdruppeltjes door de lucht drijven. Zo te voet is mist een prachtig verschijnsel op de autosnelweg heb ik daar een andere mening over. Het is van die aarzelende ochtendmist die vanuit het meer opstijgt. Het meer ziet dan uit als een grote pan bijna kokend water, want er bubbelt en borrelt niks terwijl de damp er vanaf slaat en traag de heuvel opklimt.
Over de dijk naar het einde van het meer wordt het beeld minder mistig, winnen de lijnen aan scherpte en de kleuren aan kracht. Het eiland doemt 'David Hamilton'-achtig op in een waas, de witte reiger steekt fel af tegen het donkergroen van de den waar hij in zit en de aalscholver zit met gespreide vleugels van de zon te genieten. Een flottielje eenden trekt lange lijnen door het spiegelende oppervlakt van het water. En ineens ben ik voorbij de mist en is de ochtend scherp en helder. De honden staan te wachten waar de beek wegdraait van de dijk en ik heb nog geen enkele jagersactiviteit gehoord. Een prachtige dag, zoals ik al schreef.
Ieder z'n brokje en verder de dijk af. Langs de omgewaaide bomen, de verstopte waterdoorvoer, de ezels van de achterbuurman en voor de afwisseling aan het eind van het meer het bos in. Sammy helemaal verrast en blij. Hij gelooft het zelfs eerst niet, aarzelt, maakt dan wat enthousiaste sprongen, blaft en verdwijnt bergop. Er is veel doodhout omgegaan of naar beneden gekomen. Het pad is ermee bezaaid en heeft plaatselijk een hindernisbaaneffect meegekregen. Het bos is prachtig, open, mooie kleuren en de geuren van vergankelijkheid.
De honden snuffelen zich een ons en hebben geen aandacht voor wat om hen heen gebeurd. Ik geniet van het meer tussen de bomen door, de glinstering van het zonlicht op de alom aanwezige nattigheid en zie het staartje van de mist langs het huis verdwijnen. Tijd voor meer koffie en wat geschrijf. Hoppa, alle neuzen weer huiswaarts.
Van rechts belicht door de zon is het grasveld één web en hangen lange draden tussen de neerhangende takken van de kastanjes. Je ziet de minuscule waterdruppeltjes door de lucht drijven. Zo te voet is mist een prachtig verschijnsel op de autosnelweg heb ik daar een andere mening over. Het is van die aarzelende ochtendmist die vanuit het meer opstijgt. Het meer ziet dan uit als een grote pan bijna kokend water, want er bubbelt en borrelt niks terwijl de damp er vanaf slaat en traag de heuvel opklimt.
Over de dijk naar het einde van het meer wordt het beeld minder mistig, winnen de lijnen aan scherpte en de kleuren aan kracht. Het eiland doemt 'David Hamilton'-achtig op in een waas, de witte reiger steekt fel af tegen het donkergroen van de den waar hij in zit en de aalscholver zit met gespreide vleugels van de zon te genieten. Een flottielje eenden trekt lange lijnen door het spiegelende oppervlakt van het water. En ineens ben ik voorbij de mist en is de ochtend scherp en helder. De honden staan te wachten waar de beek wegdraait van de dijk en ik heb nog geen enkele jagersactiviteit gehoord. Een prachtige dag, zoals ik al schreef.
Ieder z'n brokje en verder de dijk af. Langs de omgewaaide bomen, de verstopte waterdoorvoer, de ezels van de achterbuurman en voor de afwisseling aan het eind van het meer het bos in. Sammy helemaal verrast en blij. Hij gelooft het zelfs eerst niet, aarzelt, maakt dan wat enthousiaste sprongen, blaft en verdwijnt bergop. Er is veel doodhout omgegaan of naar beneden gekomen. Het pad is ermee bezaaid en heeft plaatselijk een hindernisbaaneffect meegekregen. Het bos is prachtig, open, mooie kleuren en de geuren van vergankelijkheid.
De honden snuffelen zich een ons en hebben geen aandacht voor wat om hen heen gebeurd. Ik geniet van het meer tussen de bomen door, de glinstering van het zonlicht op de alom aanwezige nattigheid en zie het staartje van de mist langs het huis verdwijnen. Tijd voor meer koffie en wat geschrijf. Hoppa, alle neuzen weer huiswaarts.
vrijdag 9 november 2012
160 (09/11)
"Kom" en daar gaan we weer. Katrien hinkend voorop, Sammy trouw wachtend op mij en ik breek bijna mijn nek bij het deur opendoen terwijl ik de laarzen aantrek en alvast de sjaal omsla. Wederom eem mooie ochtend, zacht voor de tijd van het jaar en gelukkig droog. Zo'n vijftien graden minder dan een paar weken geleden maar het systeem heeft zich aangepast en ervaart het als aangenaam. Jas open, sjaal losjes om de hals gedrapeerd slenter ik langs de kastanjes en bedenk me, dat ik daar nog steeds niks mee gedaan heb.
Het gras is nat, de zon waterig. Eenmaal in beweging verliest Sammy mij uit het oog. Nu moet Katrien weer bij de club gehaald worden. Het is vooruit rennen en teruglopen voor die jongen. Je zult je maar een alfa-reu voelen, daar blijf je slank bij. Al ver voor het bruggetje knalt de heldere kleur van de witte reiger in mijn blikveld. Naast alle bescheiden camouflage kleuren van het andere gevederte, is dit iedere ochtend weer ff schrikken. Was de ijsvogel van het formaat van de reiger dan zou zijn blauw ook zeker in het oog springen, maar nu is hij daar te klein voor en bovendien te snel. Ik zie het blauw meestal alleen in een flits laag over het water verdwijnen naar de andere kant van het meer.
Het niveau van het meer overtreft nog steeds niet de hoogte van de overloop. Het zijn nog maar een paar centimeter maar met de deels verstopte doorvoer van het water uit de beek naar het meer schiet dit niet op. Ik ben maar weer begonnen met poken en stoten in de doorvoerbuis, voorlopig zonder spraakmakend resultaat. Lekker temperatuurtje aan mijn handen trouwens. Net zolang ze in het water steken moet ik de handen aansluitend onder mijn oksels geklemd houden om het leven erin terug te laten keren. Nog een week of wat en dan geloof ik het wel en zie in het voorjaar verder.
Bij die doorlaat zullen de honden inmiddels wel zijn maar ik nog lang niet. Het gaat langzaam vandaag maar dat is me niet onwelgevallig. De wereld mag vandaag aan me voorbij draaien. Wat in november gedaan moest worden is gebeurd, de verdere rest is mooi meegenomen.
De 5/6 graden vorst van twee dagen geleden heeft met name in het gras duidelijke sporen achtergelaten. Gras kan een hoop hebben maar er niet tegen als je erop gaat staan in bevroren toestand. Ook van de laatste bladeren zijn er een hoop van de bomen vallen, net als bij de hortensia's voor het huis. De paddenstoelen die boven de grond uitsteken houden stug vol, maar de overdaad waarmee ze de laatste weken uit de grond schoten is gestokt. Misschien nog een laatste oprisping als het de komende week boven de nul blijft. Ik had er wat in de diepvries willen stoppen voor de feestdagen, maar sinds dat voornemen hebben de cantharellen en het eekhoorntjesbrood zich niet meer laten zien. Dan maar kastanjepuree, niet dan?
Dat doet me denken aan mijn weer niet gekochte ijsmachine. Kastanje-ijs, dat moet volgens mij ontzettend smerig, weeïg-zoet zijn. Doe mij nu maar koffie!
Het gras is nat, de zon waterig. Eenmaal in beweging verliest Sammy mij uit het oog. Nu moet Katrien weer bij de club gehaald worden. Het is vooruit rennen en teruglopen voor die jongen. Je zult je maar een alfa-reu voelen, daar blijf je slank bij. Al ver voor het bruggetje knalt de heldere kleur van de witte reiger in mijn blikveld. Naast alle bescheiden camouflage kleuren van het andere gevederte, is dit iedere ochtend weer ff schrikken. Was de ijsvogel van het formaat van de reiger dan zou zijn blauw ook zeker in het oog springen, maar nu is hij daar te klein voor en bovendien te snel. Ik zie het blauw meestal alleen in een flits laag over het water verdwijnen naar de andere kant van het meer.
Het niveau van het meer overtreft nog steeds niet de hoogte van de overloop. Het zijn nog maar een paar centimeter maar met de deels verstopte doorvoer van het water uit de beek naar het meer schiet dit niet op. Ik ben maar weer begonnen met poken en stoten in de doorvoerbuis, voorlopig zonder spraakmakend resultaat. Lekker temperatuurtje aan mijn handen trouwens. Net zolang ze in het water steken moet ik de handen aansluitend onder mijn oksels geklemd houden om het leven erin terug te laten keren. Nog een week of wat en dan geloof ik het wel en zie in het voorjaar verder.
Bij die doorlaat zullen de honden inmiddels wel zijn maar ik nog lang niet. Het gaat langzaam vandaag maar dat is me niet onwelgevallig. De wereld mag vandaag aan me voorbij draaien. Wat in november gedaan moest worden is gebeurd, de verdere rest is mooi meegenomen.
De 5/6 graden vorst van twee dagen geleden heeft met name in het gras duidelijke sporen achtergelaten. Gras kan een hoop hebben maar er niet tegen als je erop gaat staan in bevroren toestand. Ook van de laatste bladeren zijn er een hoop van de bomen vallen, net als bij de hortensia's voor het huis. De paddenstoelen die boven de grond uitsteken houden stug vol, maar de overdaad waarmee ze de laatste weken uit de grond schoten is gestokt. Misschien nog een laatste oprisping als het de komende week boven de nul blijft. Ik had er wat in de diepvries willen stoppen voor de feestdagen, maar sinds dat voornemen hebben de cantharellen en het eekhoorntjesbrood zich niet meer laten zien. Dan maar kastanjepuree, niet dan?
Dat doet me denken aan mijn weer niet gekochte ijsmachine. Kastanje-ijs, dat moet volgens mij ontzettend smerig, weeïg-zoet zijn. Doe mij nu maar koffie!
maandag 29 oktober 2012
149 (29/10)
Half tien en nog steeds is alles wit buiten. Het is niet de eerste keer maar dit is geen uitzondering meer, dit heeft alle schijn van meer. Het lijkt in de afgelopen twee dagen net alsof de winter probeert voor te kruipen, terwijl de zomer maar niet wilde vertrekken. Ik heb koude tenen en dan ben ik nauwelijks mijn warme bed uit. Mijn animo om naar buiten te gaan is minimaal maar daar denken Jut & Jul duidelijk anders over. Koffietijd moest ik me bevechten vanochtend en nu bij de deur, terwijl ik mijn laarzen aantrek, zouden ze het liefst er dwars doorheen naar buiten.
Jas aan èn dicht! Sjaal om en laarzen aan en de honden nog steeds in hetzelfde jasje... Mag hopen dat de vacht snel reageert op de temperatuurverandering. Eindelijk minder haren in huis voor een maand of drie, vier. Maar aan de honden zie en merk je niks. Ook afgelopen jaar niet toen het kwik 's ochtends rond de -20º schommelde. Het rent even vrolijk en enthousiast naar buiten en Katrien rolt zich eerder meer dan minder over de grond. Mensen zijn watjes. Dat is de aftakeling die met decadentie gepaard gaat. De voorbode van de aftocht.
Geen filosofische kronkels op dit uur van de dag. Trapjes af en rechts om richting de compleet witgevroren nieuwe auto. Toch ook alweer meer dan twee jaar trouwe dienst geleverd. Heb dan ook af en toe de neiging om er wat op te kloppen en te bedanken. De honden zijn al voorbij het bbq-hok. Bedenk me, dat ik nog geen kastanjes heb gepoft dit jaar en alle walnoten voor de wintervoorraad van muizen en eekhoorns heb gelaten. Heb nog voor tien jaar staan, zou het zolang goed blijven. Wat helaas niet het geval is, maar 2-3 jaar zonder problemen. Misschien dit jaar wat kastanjes in de diepvries bewaren en zien of het dan alsnog te poffen is.
Ben er vandaag niet met mij gedachten bij. Ik bedoel bij het lopen en de honden. De zon schijnt prachtig en de wind is na dagen treiteren eindelijk gaan liggen. Dat scheelt meer dan een slok op een borrel. Vies spreekwoord zo vroeg in de ochtend. Ik word opgewacht bij het bruggetje, verdeel de beloning en zie twee entousiaste beesten de dijk af hollen. Tien jaar inmiddels en dan zou dat 17+(9x7) zijn? Geloof niks van die hondenjaren telling. Behalve wat grijzende kinharen is hen nog weinig aan te merken van de leeftijd. Als die nu 80 zouden moeten zijn, dan ben ik 110.
Op de dijk ruikt het bijzonder. Het ruikt naar groen, naar gras, naar vanalles natuurlijks maar scherper dan een aantal weken geleden. De lucht is helder, al vuiligheid is naar beneden gezakt. De witte reiger is er weer en zit parmantig boven in een bijna dode eik. De aalscholvers waren er al weer een paar dagen en de ijsvogel is niet weggeweest. Eenden vliegen op en een paar vliegtuigen trekken condesbanen hoog in de lucht. Ik passeer achteloos de bomen, die de afgelopen weken zijn omgegaan, werp een blik in de alweer verstopt waterdoorvoer van beek naar meer en loop gelaten verder. De koffie wacht.
Jas aan èn dicht! Sjaal om en laarzen aan en de honden nog steeds in hetzelfde jasje... Mag hopen dat de vacht snel reageert op de temperatuurverandering. Eindelijk minder haren in huis voor een maand of drie, vier. Maar aan de honden zie en merk je niks. Ook afgelopen jaar niet toen het kwik 's ochtends rond de -20º schommelde. Het rent even vrolijk en enthousiast naar buiten en Katrien rolt zich eerder meer dan minder over de grond. Mensen zijn watjes. Dat is de aftakeling die met decadentie gepaard gaat. De voorbode van de aftocht.
Geen filosofische kronkels op dit uur van de dag. Trapjes af en rechts om richting de compleet witgevroren nieuwe auto. Toch ook alweer meer dan twee jaar trouwe dienst geleverd. Heb dan ook af en toe de neiging om er wat op te kloppen en te bedanken. De honden zijn al voorbij het bbq-hok. Bedenk me, dat ik nog geen kastanjes heb gepoft dit jaar en alle walnoten voor de wintervoorraad van muizen en eekhoorns heb gelaten. Heb nog voor tien jaar staan, zou het zolang goed blijven. Wat helaas niet het geval is, maar 2-3 jaar zonder problemen. Misschien dit jaar wat kastanjes in de diepvries bewaren en zien of het dan alsnog te poffen is.
Ben er vandaag niet met mij gedachten bij. Ik bedoel bij het lopen en de honden. De zon schijnt prachtig en de wind is na dagen treiteren eindelijk gaan liggen. Dat scheelt meer dan een slok op een borrel. Vies spreekwoord zo vroeg in de ochtend. Ik word opgewacht bij het bruggetje, verdeel de beloning en zie twee entousiaste beesten de dijk af hollen. Tien jaar inmiddels en dan zou dat 17+(9x7) zijn? Geloof niks van die hondenjaren telling. Behalve wat grijzende kinharen is hen nog weinig aan te merken van de leeftijd. Als die nu 80 zouden moeten zijn, dan ben ik 110.
Op de dijk ruikt het bijzonder. Het ruikt naar groen, naar gras, naar vanalles natuurlijks maar scherper dan een aantal weken geleden. De lucht is helder, al vuiligheid is naar beneden gezakt. De witte reiger is er weer en zit parmantig boven in een bijna dode eik. De aalscholvers waren er al weer een paar dagen en de ijsvogel is niet weggeweest. Eenden vliegen op en een paar vliegtuigen trekken condesbanen hoog in de lucht. Ik passeer achteloos de bomen, die de afgelopen weken zijn omgegaan, werp een blik in de alweer verstopt waterdoorvoer van beek naar meer en loop gelaten verder. De koffie wacht.
donderdag 27 september 2012
114 (24/9)
Brrr. Ik aarzel maar doe toch de sjaal om. Het is in één nacht herfst geworden. Het stormt al sinds gisteravond. Blaadjes overal en massaal. Ander licht. Grijze lucht. Gelukkig valt de nattigheid nog mee, maar dat zal zeker veranderen. De honden stappen naar buiten alsof niks aan het handje is. De lagere temperatuur is hen eerder welkom, dan dat ze er last van hebben. Door de hoge temperaturen zijn ze de laatste weken blijven verharen. Mn Sammy moest van zijn pluizige onderlaag af. In feite hebben de honden alleen last van te hoge temperaturen en verder hebben ze een hekel aan water als het ongevraagd op hen neervalt. Het zijn geen zwemmers. Ik heb het ze nog nooit zien doen maar een middag lang door een beek banjeren is geen enkel probleem.
Buiten rits ik zelfs mijn jas dicht. Meer symbolisch dan functioneel want de wind kan er inmiddels aan alle kanten doorheen blazen. Of ik met dit exemplaar nog een winter tegen de kou kan, waag ik te betwijfelen. Het enthousiaste ruk- en trekwerk deze zomer heeft de functie van de jas geen goed gedaan.
Met mijn gedachten bij heel andere zaken loop ik bijna het bruggetje voorbij. Sammy stoot eens met z'n neus tegen mijn linkerjaszak. O ja, de brokjes. Een paar tellen later is de wereld weer zoals het hoort en struinen de honden verder over de dijk. Het meer is onrustig. Het zijn nog net geen golven, die het water in beweging houden. Eenden zijn in geen velden of wegen te bekennen en van stilte kan geen sprake zijn met de jagende wind door de nog ruim van bladeren voorziene boomkruinen.
Het is ineens een heel andere wereld. Niet dat ik speciaal van de herfst hou, behalve dan op van die prachtig zonnige dagen met bomen in alle kleuren behalve groen. Nee, maar ik hou wel van de afwisseling, de seizoenen. Zonder regen zou het perfect zijn hier. Het is niet helemaal eerlijk tov de regen, maar ik was al geen fan en hier is mijn gebrek aan voorliefde enkel gegroeid. Heeft iets meer met de gebouwen dan met de natuur te maken en daar kan het weer weer niks aan doen.
De honden zijn ver vooruit en lopen druk heen en weer rennend het moeras en het achterliggende bos in te kijken. Hopelijk gaat dit goed want de afstand is te groot om ze verbaal te corrigeren. René op jacht? Paddestoelzoekers? Of wild? Alle drie even goed mogelijk. Wat het is weet ik niet, maar het is in elk geval niet éénduidig. De honden blijven druk maar blaffen niet en zijn ook nog niet in volle vaart verdwenen.
Ter plekke is zoals altijd weer niks bijzonders te zien. Qua geuren zal dat wel anders liggen, maar dat is en blijft voor mij Chinees. Mocht het wild zijn geweest, en dat kan nauwelijks anders, is het iets groots geweest gezien de afstanden die ze snuffelend op en neer rennen. Was het een mens geweest waren ze er allang blaffen op af gestoven. Ik laat ze snuffelen en loop door. Sammy volgt als eerste en na de altijd weer vereiste uitnodiging volgt ook madame.
De inlaat staat nog steeds droog en afgezien van wat grote takken en een hele hoop klein spul valt de schade in het bos mee. De dooie bomen die stonden, staan nog steeds. Misschien heeft de wind de volgende keer meer succes. Op naar de koffie en een herfstig daggie.
Buiten rits ik zelfs mijn jas dicht. Meer symbolisch dan functioneel want de wind kan er inmiddels aan alle kanten doorheen blazen. Of ik met dit exemplaar nog een winter tegen de kou kan, waag ik te betwijfelen. Het enthousiaste ruk- en trekwerk deze zomer heeft de functie van de jas geen goed gedaan.
Met mijn gedachten bij heel andere zaken loop ik bijna het bruggetje voorbij. Sammy stoot eens met z'n neus tegen mijn linkerjaszak. O ja, de brokjes. Een paar tellen later is de wereld weer zoals het hoort en struinen de honden verder over de dijk. Het meer is onrustig. Het zijn nog net geen golven, die het water in beweging houden. Eenden zijn in geen velden of wegen te bekennen en van stilte kan geen sprake zijn met de jagende wind door de nog ruim van bladeren voorziene boomkruinen.
Het is ineens een heel andere wereld. Niet dat ik speciaal van de herfst hou, behalve dan op van die prachtig zonnige dagen met bomen in alle kleuren behalve groen. Nee, maar ik hou wel van de afwisseling, de seizoenen. Zonder regen zou het perfect zijn hier. Het is niet helemaal eerlijk tov de regen, maar ik was al geen fan en hier is mijn gebrek aan voorliefde enkel gegroeid. Heeft iets meer met de gebouwen dan met de natuur te maken en daar kan het weer weer niks aan doen.
De honden zijn ver vooruit en lopen druk heen en weer rennend het moeras en het achterliggende bos in te kijken. Hopelijk gaat dit goed want de afstand is te groot om ze verbaal te corrigeren. René op jacht? Paddestoelzoekers? Of wild? Alle drie even goed mogelijk. Wat het is weet ik niet, maar het is in elk geval niet éénduidig. De honden blijven druk maar blaffen niet en zijn ook nog niet in volle vaart verdwenen.
Ter plekke is zoals altijd weer niks bijzonders te zien. Qua geuren zal dat wel anders liggen, maar dat is en blijft voor mij Chinees. Mocht het wild zijn geweest, en dat kan nauwelijks anders, is het iets groots geweest gezien de afstanden die ze snuffelend op en neer rennen. Was het een mens geweest waren ze er allang blaffen op af gestoven. Ik laat ze snuffelen en loop door. Sammy volgt als eerste en na de altijd weer vereiste uitnodiging volgt ook madame.
De inlaat staat nog steeds droog en afgezien van wat grote takken en een hele hoop klein spul valt de schade in het bos mee. De dooie bomen die stonden, staan nog steeds. Misschien heeft de wind de volgende keer meer succes. Op naar de koffie en een herfstig daggie.
zondag 23 september 2012
113 (23/9)
Zondag. Zon. Al weken zonnige zondagen en niet alleen die dagen maar de hele rest van de week ook, tot voor kort. De eerste scheurtjes in die onverstoorbaar lijkende prachtige nazomer zijn deze week verschenen. Maar wat deert wat alweer achter de rug ligt? Hop, dus. "Kom op" en het was direct dringen geblazen voor de keukendeur. Bij mij duurt dat toch wat langer. Jas aan, laarzen, brokjes bijvullen en het is zover. De deur open èn .... niks. Er wordt in alle rust 'ns naar links en rechts gekeken en dan naar mij. "Deze kant op" en het passeert me op de bordestrapjes naar beneden. Katrien links het veld in en Sammy vol aandacht voor de onderkant van de auto's.
Ik loop onder de scheef hangende al bijna kale kersenboom door, sla de hoek om bij het bbq-hok en loop voorbij de zwaar gevulde tamme kastanje. Een prachtige dag en nog heerlijk vroeg. Dauwwebben in het gras, een koe ergens op de achtergrond en een stel krijsende Vlaamse gaaien direct in de buurt. Een eekhoorntje schiet van rechts naar links en gelijk een boom in. Scheelt alweer dat de honden het niet gezien hebben anders hadden ze weer minutenlang blaffend naar boven staan staren.
Bij het bruggetje komen de honden eraan. Sammy rustig en als eerste en ff later Katrien in volle vaart. Ze weet dat ze af moet remmen voor het bruggetje anders is de kans groot dat ze op het natte hout onderuitgaat. Ik heb het nooit zien gebeuren, maar die link hebben ze toch ergens gelegd. Brokjes verdelen.
"Neem er zelf ook een!"
"Nee, dank je wel, misschien een andere keer."
De honden lopen verder. Katrien ligt al snel op haar rug te draaien en Sammy snuffelt de verrichtingen van de moerasbevers bij elkaar. Op het meer zwemmen eenden van alle kanten richting het eiland. Verzamelen geblazen? De ijsvogel scheert verstoort weg en de reiger stijgt met trage slag op uit het water. De futen heb ik al een tijdje niet meer gezien. Misschien vallen ze niet op tussen al die eenden, hoewel ze zich meestal afzijdig houden.
Ik bewonder als iedere ochtend weer de enthousiaste groei van de braamstruiken en neem me dan telkens voor ze binnenkort plat te maaien. Het zal er ergens wel van komen maar vandaag zeker niet. Ineens een harde knal links. Sammy komt verwilderd teruggelopen. Hij vindt een hoop maar niks en het geknal van jagers is één van die dingen, waar hij een hekel aan heeft. Ik klop wat op z'n flanken, bezweer 'm dat er niks aan de hand is en hoop bij mezelf dat die nieuwe huurder van het jachtterrein van de buren wel een beetje op wandelen buren let, want dit was heeeeeeel dichtbij. Misschien een witte vlag meenemen of hard gaan zingen wat Yoland op dat soort momeneten deed?
Ik loop verder, mijmer wat over de meest uiteenlopende zaken, geniet van de stilte die herstelt van de verstoring, kijk naar de honden en rond de kop van het meer om op een veiligere afstand van de buren de terugweg te vervolgen. Is het het mooiste stuk van de wandeling? Ik weet niet. Vraag het me steeds weer af. Het zijn twee verschillende werelden, beide kanten van het meer. De terugweg is intiemer, warmer maar misschien is dat vooral vanwege het idee van de koffie.
Ik loop onder de scheef hangende al bijna kale kersenboom door, sla de hoek om bij het bbq-hok en loop voorbij de zwaar gevulde tamme kastanje. Een prachtige dag en nog heerlijk vroeg. Dauwwebben in het gras, een koe ergens op de achtergrond en een stel krijsende Vlaamse gaaien direct in de buurt. Een eekhoorntje schiet van rechts naar links en gelijk een boom in. Scheelt alweer dat de honden het niet gezien hebben anders hadden ze weer minutenlang blaffend naar boven staan staren.
Bij het bruggetje komen de honden eraan. Sammy rustig en als eerste en ff later Katrien in volle vaart. Ze weet dat ze af moet remmen voor het bruggetje anders is de kans groot dat ze op het natte hout onderuitgaat. Ik heb het nooit zien gebeuren, maar die link hebben ze toch ergens gelegd. Brokjes verdelen.
"Neem er zelf ook een!"
"Nee, dank je wel, misschien een andere keer."
De honden lopen verder. Katrien ligt al snel op haar rug te draaien en Sammy snuffelt de verrichtingen van de moerasbevers bij elkaar. Op het meer zwemmen eenden van alle kanten richting het eiland. Verzamelen geblazen? De ijsvogel scheert verstoort weg en de reiger stijgt met trage slag op uit het water. De futen heb ik al een tijdje niet meer gezien. Misschien vallen ze niet op tussen al die eenden, hoewel ze zich meestal afzijdig houden.
Ik bewonder als iedere ochtend weer de enthousiaste groei van de braamstruiken en neem me dan telkens voor ze binnenkort plat te maaien. Het zal er ergens wel van komen maar vandaag zeker niet. Ineens een harde knal links. Sammy komt verwilderd teruggelopen. Hij vindt een hoop maar niks en het geknal van jagers is één van die dingen, waar hij een hekel aan heeft. Ik klop wat op z'n flanken, bezweer 'm dat er niks aan de hand is en hoop bij mezelf dat die nieuwe huurder van het jachtterrein van de buren wel een beetje op wandelen buren let, want dit was heeeeeeel dichtbij. Misschien een witte vlag meenemen of hard gaan zingen wat Yoland op dat soort momeneten deed?
Ik loop verder, mijmer wat over de meest uiteenlopende zaken, geniet van de stilte die herstelt van de verstoring, kijk naar de honden en rond de kop van het meer om op een veiligere afstand van de buren de terugweg te vervolgen. Is het het mooiste stuk van de wandeling? Ik weet niet. Vraag het me steeds weer af. Het zijn twee verschillende werelden, beide kanten van het meer. De terugweg is intiemer, warmer maar misschien is dat vooral vanwege het idee van de koffie.
maandag 17 september 2012
107 (17/9)
Wederom een prachtige ochtend. De aanloop naar het najaar grossiert erin. Zonder aanmoediging of niks met z'n alle in de benen resp. poten en naar buiten. De laarzen hebben weer een heldere functie in het kletse natte gras. De dagen blijven mooi met temperaturen ruim boven de twintig graden, maar de nachten zijn inmiddels bijna bar te noemen. De grondtemperatuur zit tegen de nul aan en al meermaals bijna volledig beslagen ramen gehad. Ja, nee geen dubbelglas, maar toch.
De honden waaieren uit en zoeken hun gewenste plek. Op weg naar het bruggetje passeren ze me. Eerst Sammy en wat later ook Katrien. Huppelend enthousiasme. Nog voor de brug gooit Katrien zich op de grond en schuurt kronkelend en genotszuchtig met haar rug over de grond. De poten graaiend in het niets. Het ziet er heerlijk uit. Zou ik het ook eens proberen?
Bij het bruggetje loopt de overloop al weken niet meer over maar staat nog steeds niet volledig droog. Al scheelt het nog maar gedruppel en voordat het meer al het water voor zich houdt. Behalve aan het gras en wat vroeg bladverliezende bomen zoals de wilde kers is aan niks te zien dat het in feite al twee maanden nauwelijks meer geregend heeft. Sterker nog, voor planten als bramen lijkt het eerder een pré dan een belemmering in hun groei. Als ik niks doe, geef ik ze nog een jaar en ik kan de dijk niet meer op.
Na hun beloning bij het bruggetje zijn de honden de dijk op verdwenen. Zonder extra versnelling maar gestaag zo'n tred tussen lopen en rennen in en dat is normaal al te snel voor mij maar vanochtend al helemaal. In een verkeerde bui zou ik van mezelf zeggen, dat ik niet vooruit te branden ben, maar zo voelt het vandaag niet. Het is een genot om wat te kuieren. Het enige wat mist is het bijbehorende gekeuvel. De handen net niet op mijn rug maar domweg in mijn zakken en mijn blik die over het meer, het bos en de dijk glijdt. Een ijsvogel die laag over het meer wegvliegt, op- en onderduikende futen, dobberende eenden. Alles ademt rust uit en tevredenheid in, of omgekeerd. En ik doe mee.
Aan het eind van het meer, rondom de rietkraag zijn een week of wat geleden de eerste stenen uit het water verrezen en inmiddels zou ik daar het meer kunnen oversteken, denk ik. De boel staat nu toch gauw 20-25 centimeter onder normaal. Met mijn laarzen en enige voorzichtigheid mbt kuilen met of zonder modder moet de overkant met droge voeten zijn te halen. Lopen kun je er altijd, alleen dan met het water tot over je knieën en op de verkeerde plekken tot in je kruis.
Aan het eind van de dijk gooit Sammy er een versnelling op en verdwijnt richting de buren. Katrien er achter aan. Enkel sporen, niks in levende lijve. Op het eiland verzanden ze in heen en weer lopen en snuffelen aan alles om en onder hen. Zonder nadenken steken ze de beek over. Ook zij zien dus het verschil tussen de huidige lage stand en de normale stand, als ze moeten zoeken naar de juiste oversteekplek.
De honden nemen hun beloning in ontvangst. Katrien wil spelen, begint te blaffen en trekt aan de flarden van mijn jas. Ik jaag ze, want eenmaal bezig wil Sammy ook, een tijd achterna in een kringetje en loop dan verder. Strand, koffie en de dagelijkse dingen wachten.
De honden waaieren uit en zoeken hun gewenste plek. Op weg naar het bruggetje passeren ze me. Eerst Sammy en wat later ook Katrien. Huppelend enthousiasme. Nog voor de brug gooit Katrien zich op de grond en schuurt kronkelend en genotszuchtig met haar rug over de grond. De poten graaiend in het niets. Het ziet er heerlijk uit. Zou ik het ook eens proberen?
Bij het bruggetje loopt de overloop al weken niet meer over maar staat nog steeds niet volledig droog. Al scheelt het nog maar gedruppel en voordat het meer al het water voor zich houdt. Behalve aan het gras en wat vroeg bladverliezende bomen zoals de wilde kers is aan niks te zien dat het in feite al twee maanden nauwelijks meer geregend heeft. Sterker nog, voor planten als bramen lijkt het eerder een pré dan een belemmering in hun groei. Als ik niks doe, geef ik ze nog een jaar en ik kan de dijk niet meer op.
Na hun beloning bij het bruggetje zijn de honden de dijk op verdwenen. Zonder extra versnelling maar gestaag zo'n tred tussen lopen en rennen in en dat is normaal al te snel voor mij maar vanochtend al helemaal. In een verkeerde bui zou ik van mezelf zeggen, dat ik niet vooruit te branden ben, maar zo voelt het vandaag niet. Het is een genot om wat te kuieren. Het enige wat mist is het bijbehorende gekeuvel. De handen net niet op mijn rug maar domweg in mijn zakken en mijn blik die over het meer, het bos en de dijk glijdt. Een ijsvogel die laag over het meer wegvliegt, op- en onderduikende futen, dobberende eenden. Alles ademt rust uit en tevredenheid in, of omgekeerd. En ik doe mee.
Aan het eind van het meer, rondom de rietkraag zijn een week of wat geleden de eerste stenen uit het water verrezen en inmiddels zou ik daar het meer kunnen oversteken, denk ik. De boel staat nu toch gauw 20-25 centimeter onder normaal. Met mijn laarzen en enige voorzichtigheid mbt kuilen met of zonder modder moet de overkant met droge voeten zijn te halen. Lopen kun je er altijd, alleen dan met het water tot over je knieën en op de verkeerde plekken tot in je kruis.
Aan het eind van de dijk gooit Sammy er een versnelling op en verdwijnt richting de buren. Katrien er achter aan. Enkel sporen, niks in levende lijve. Op het eiland verzanden ze in heen en weer lopen en snuffelen aan alles om en onder hen. Zonder nadenken steken ze de beek over. Ook zij zien dus het verschil tussen de huidige lage stand en de normale stand, als ze moeten zoeken naar de juiste oversteekplek.
De honden nemen hun beloning in ontvangst. Katrien wil spelen, begint te blaffen en trekt aan de flarden van mijn jas. Ik jaag ze, want eenmaal bezig wil Sammy ook, een tijd achterna in een kringetje en loop dan verder. Strand, koffie en de dagelijkse dingen wachten.
maandag 10 september 2012
100 (10/9)
Niet vooraf bedacht, maar zo'n getal mag je niet laten versloffen. De 100ste dag. Eénderde van de laatste rit, dat is het idee tenminste. Een "Kom op" was niet nodig vandaag. Te laat in de benen gekomen. De dag begon met een luidkeels piep-protest van Katrien, die me daarmee sneller dan me lief was het bed uitdwong. Eerst naar beneden dus en het aankleden naar een later tijdstip verschoven.
Katrien wil dan maar één ding en dat is naar buiten. Daar stort ze zich ahw op het lange gras en geeft het begrip koe een heel andere inhoud. Weet niet wat het is. Ik heb me bedacht, dat ze een opstandige maag moet kalmeren maar een fatsoenlijk gesprek daarover is Katrien tot op heden uit de weg gegaan. Terwijl Katrien het gras verorberd komen de katten uit alle windstreken aan gehuppeld. Die ene wat luidruchtiger dan de ander maar alle vier doelgericht richting de voerbakjes. Sammy heeft zich ondertussen van de bank verheven en wacht gedwee op zijn ontbijt. Het klateren van de brokjes in de metalen voerbak laat Katrien naar binnenkomen, waar ze haar portie weggewerkt heeft voordat Sammy de eerste hap heeft doorgeslikt. Bij wijze van spreken dan. Dat tempo van eten was ooit gelijk maar Sammy lijkt inmiddels meer voor het genieten van de brokjes dan het vullen van de maag te kiezen.
Eindelijk tijd voor me eigûh. Koffie, aan iets anders moet mijn maag niet denken. Koffie met veul, heeel veul melk. Pc aan en eens zien wat in er niet gebeurd is in de wereld. Saaiheid troef; politiek, sport en wat doden ergens op een voor mij volstrekt irrelevante plek. Switch naar Geenstijl, Twitter en de Blogs. De Russen zijn weer actief. Dit weekend vooral via YouTube. Irritant maar blijkbaar niks aan te doen. Herinnert me aan de weer steken gebleven opzet van de eigen Blogwebsite(s).
Na de koffie naar boven en via de douche terug naar beneden. "Eindelijk naar buiten" zullen ze denken. Katrien staat ongeduldig bij de deur. Buiten is het warmer dan verwacht. Na de heldere avond moet in de loop van de nacht het wolkendek dicht zijn getrokken. Honden ieder een andere kant op en ik richting het bruggetje. Op de dijk gaan de honden door het lint. Gisteren is het jachtseizoen begonnen. Was me het geknal ontgaan, had ik het vandaag aan de honden gezien. Opgejaagd wild. Massa's sporen en aan de honden te zien zou het me niks verbazen, als er ergens tussen mij en de buurman aangeschoten wild zit. Met dank aan de bramen, de prikkeldraad en het water wilde Sammy uiteindelijk luisteren en zijn aandacht meer in de richting van de route zoeken.
De trigger-happy goegemeente heeft zich gisteren na ruim 6 maanden onthouding vol op de oneerlijke strijd tussen beest en mens gegooid. Op de paar drijvers na, die met hun honden dwars door alles heen trekken, staat de rest op overzichtelijk afknalplekken, waar ze vooral makkelijk met hun auto kunnen komen, uit hun neus te peuteren met het geweer in aanslag. Allemaal prachtig gehuld in dure camouflage-kleding waaroverheen verplicht een fel reflecterend roze-oranje hesje wordt gedragen ... de enige indicatie dat het hier een mens en niet een neer te maaien dier betreft. Ach ja, met Kerst weer reebout.
Katrien wil dan maar één ding en dat is naar buiten. Daar stort ze zich ahw op het lange gras en geeft het begrip koe een heel andere inhoud. Weet niet wat het is. Ik heb me bedacht, dat ze een opstandige maag moet kalmeren maar een fatsoenlijk gesprek daarover is Katrien tot op heden uit de weg gegaan. Terwijl Katrien het gras verorberd komen de katten uit alle windstreken aan gehuppeld. Die ene wat luidruchtiger dan de ander maar alle vier doelgericht richting de voerbakjes. Sammy heeft zich ondertussen van de bank verheven en wacht gedwee op zijn ontbijt. Het klateren van de brokjes in de metalen voerbak laat Katrien naar binnenkomen, waar ze haar portie weggewerkt heeft voordat Sammy de eerste hap heeft doorgeslikt. Bij wijze van spreken dan. Dat tempo van eten was ooit gelijk maar Sammy lijkt inmiddels meer voor het genieten van de brokjes dan het vullen van de maag te kiezen.
Eindelijk tijd voor me eigûh. Koffie, aan iets anders moet mijn maag niet denken. Koffie met veul, heeel veul melk. Pc aan en eens zien wat in er niet gebeurd is in de wereld. Saaiheid troef; politiek, sport en wat doden ergens op een voor mij volstrekt irrelevante plek. Switch naar Geenstijl, Twitter en de Blogs. De Russen zijn weer actief. Dit weekend vooral via YouTube. Irritant maar blijkbaar niks aan te doen. Herinnert me aan de weer steken gebleven opzet van de eigen Blogwebsite(s).
Na de koffie naar boven en via de douche terug naar beneden. "Eindelijk naar buiten" zullen ze denken. Katrien staat ongeduldig bij de deur. Buiten is het warmer dan verwacht. Na de heldere avond moet in de loop van de nacht het wolkendek dicht zijn getrokken. Honden ieder een andere kant op en ik richting het bruggetje. Op de dijk gaan de honden door het lint. Gisteren is het jachtseizoen begonnen. Was me het geknal ontgaan, had ik het vandaag aan de honden gezien. Opgejaagd wild. Massa's sporen en aan de honden te zien zou het me niks verbazen, als er ergens tussen mij en de buurman aangeschoten wild zit. Met dank aan de bramen, de prikkeldraad en het water wilde Sammy uiteindelijk luisteren en zijn aandacht meer in de richting van de route zoeken.
De trigger-happy goegemeente heeft zich gisteren na ruim 6 maanden onthouding vol op de oneerlijke strijd tussen beest en mens gegooid. Op de paar drijvers na, die met hun honden dwars door alles heen trekken, staat de rest op overzichtelijk afknalplekken, waar ze vooral makkelijk met hun auto kunnen komen, uit hun neus te peuteren met het geweer in aanslag. Allemaal prachtig gehuld in dure camouflage-kleding waaroverheen verplicht een fel reflecterend roze-oranje hesje wordt gedragen ... de enige indicatie dat het hier een mens en niet een neer te maaien dier betreft. Ach ja, met Kerst weer reebout.
maandag 3 september 2012
93 (3/9)
"Kom, we gaan" was niet aan dovehonds oren gericht. Sammy had al een paar keer geprobeerd mij in de benen te krijgen en Katrien zeurde inmiddels al bijna een half uur aan mijn kop. En gelijk hebben ze. Het is laat vandaag. Bij zevenen nog eens in een diepe slaap gegleden tot voorbij half tien en te duf en 'kuschelich' om direct onder het dekbed vandaag te springen. Ik werd beneden dan ook enthousiast ongeduldig ontvangen door twee honden en twee katten. Maaaaar ... na hun brokken eerst mijn ontbijt. Het was elven geweest, voordat ze eindelijk mochten.
Deur uit, trapje af en weg waren ze. Allebei links naar beneden in de richting waarin Sammy gisteravond laat al verdween maar waarschijnlijk sneller van moest terugkeren dan hem lief was omdat ik hem riep. Geen escapades in het half duister. Ik zag me al een halve nacht duimendraaiend zitten wachten. Nee, mijn planning zag er anders uit. Maar nu, uren later toch die behoefte om af te maken waar hij gisteren mee was begonnen en natuurlijk doet Katrien dan mee.
Ik vervolg mijn weg. Het bbq-hok voorbij, onder de kastanjebomen door en verder naar het bruggetje. Het meer is onrustig. Er zitten wat, maar niet veel eenden op het meer. Ze zijn moeilijk van het water te onderscheiden door de drukte van de golfslag. Er staat al dagen een erg frisse en stevige bries uit het Noordwesten, meestal en ook nu goed voor droog en zonnig weer maar helaas doet de wind de toch al sterk verminderde zonnewarmte zo goed als teniet. Het is buiten minder aangenaam dan je binnen denkt. Heb ook mijn jas weer aan vanwege de temperatuur en niet om het stekende ongedierte dwars te zitten.
Het licht is veranderd, minder hard dan weken geleden op dit tijdstip. De kleuren ogen warmer. Een warme groene gloed voordat het palet door de herfst verrijkt zal worden. Qua belofte is het het voorjaar, qua temperatuur de zomer, qua helder- en openheid de winter maar voor de kleurenrijkdom moet je in de herfst zijn. Jammer van de bijkomende nattigheid, maar ik zal het hier verder niet hebben over het samenspel van voor- en nadelen.
Ik loop in alle rust achter de honden aan, kijk naar het lichtspel in de bladeren en op de grond en verbaas me ondertussen over de wederom onopgemerkte veranderingen in mijn leven. Toch jammer dat vooruitgang een proces is dat zich het liefst in alle stilte voltrekt itt een duikeling in de shit. Maar daarover meer daar waar het hoort. Dit is voor het wakker worden, de honden, de plek, de simpele en misschien wel enig ware dingen in het leven.
Sammy komt teruggelopen. Ongemerkt is mijn tempo gezakt en de afstand naar zijn idee de toegestane grenzen overschreden. De trouwe baas blijft staan zodra hij me ziet, schat in waar ik mee bezig ben, is blijkbaar tevreden en keert zich om in de looprichting van het ochtendrondje, terug naar Katrien. Straks hun extraatje en de rest van de (mid-)dag is het siësta wat hun klok slaat. Wat wil je meer dan een goede baas??? Ik kan Sammy alleen maar gelijk geven.
Deur uit, trapje af en weg waren ze. Allebei links naar beneden in de richting waarin Sammy gisteravond laat al verdween maar waarschijnlijk sneller van moest terugkeren dan hem lief was omdat ik hem riep. Geen escapades in het half duister. Ik zag me al een halve nacht duimendraaiend zitten wachten. Nee, mijn planning zag er anders uit. Maar nu, uren later toch die behoefte om af te maken waar hij gisteren mee was begonnen en natuurlijk doet Katrien dan mee.
Ik vervolg mijn weg. Het bbq-hok voorbij, onder de kastanjebomen door en verder naar het bruggetje. Het meer is onrustig. Er zitten wat, maar niet veel eenden op het meer. Ze zijn moeilijk van het water te onderscheiden door de drukte van de golfslag. Er staat al dagen een erg frisse en stevige bries uit het Noordwesten, meestal en ook nu goed voor droog en zonnig weer maar helaas doet de wind de toch al sterk verminderde zonnewarmte zo goed als teniet. Het is buiten minder aangenaam dan je binnen denkt. Heb ook mijn jas weer aan vanwege de temperatuur en niet om het stekende ongedierte dwars te zitten.
Het licht is veranderd, minder hard dan weken geleden op dit tijdstip. De kleuren ogen warmer. Een warme groene gloed voordat het palet door de herfst verrijkt zal worden. Qua belofte is het het voorjaar, qua temperatuur de zomer, qua helder- en openheid de winter maar voor de kleurenrijkdom moet je in de herfst zijn. Jammer van de bijkomende nattigheid, maar ik zal het hier verder niet hebben over het samenspel van voor- en nadelen.
Ik loop in alle rust achter de honden aan, kijk naar het lichtspel in de bladeren en op de grond en verbaas me ondertussen over de wederom onopgemerkte veranderingen in mijn leven. Toch jammer dat vooruitgang een proces is dat zich het liefst in alle stilte voltrekt itt een duikeling in de shit. Maar daarover meer daar waar het hoort. Dit is voor het wakker worden, de honden, de plek, de simpele en misschien wel enig ware dingen in het leven.
Sammy komt teruggelopen. Ongemerkt is mijn tempo gezakt en de afstand naar zijn idee de toegestane grenzen overschreden. De trouwe baas blijft staan zodra hij me ziet, schat in waar ik mee bezig ben, is blijkbaar tevreden en keert zich om in de looprichting van het ochtendrondje, terug naar Katrien. Straks hun extraatje en de rest van de (mid-)dag is het siësta wat hun klok slaat. Wat wil je meer dan een goede baas??? Ik kan Sammy alleen maar gelijk geven.
woensdag 29 augustus 2012
88 (29/8)
"Kom op", meer tegen mezelf dan tegen de honden. Na weken van een verstoord ritme maar zien dat de draad weer opgepakt wordt. Aan de honden zal het niet liggen. Die hoor je ook zeker niet klagen over de afgelopen weken, niet dat ik ik dat wel doe. De extra aandacht, die persoon meer op het terrein. Het heen- en weer "gereis" tussen herenhuis en h1. De lange avonden buiten. Het verblijf in de kennel. De blijschap als ik ze kwam ophalen, etc. etc. Maar nu weer de gewone dagelijkse routine. Tenminste bijna.
Gisteren al vroeg weg, vandaag idem. De ochtendronde wringt nog een beetje, eist z'n plek terug in het systeem, zal die ook zeker krijgen maar de definitieve terugkeer laat nog een dag of wat op zich wachten. Maar vroeger of later maakt Sammy en Katrien uiteindelijk weinig uit. De hoogte van de nood is het enige wat telt. Is het nijpend dan kunnen ze direct naar buiten maar meestal wachten ze rustig af tot ik hen uitnodig mee te gaan. Aan hun wachten kan ik me een voorbeeld nemen.
Dus ver na tienen pas de trapjes af, bbq-hok voorbij en richting het bruggetje. Hij en zij zijn rap verdwenen. Er moet gesnuffeld worden. Het water van het meer is de afgelopen weken in rap tempo gezakt. Inmiddels staat het meer zeker 20 cm lager dan normaal. Een hele plas water die niet met een paar regenbuitjes is aangevuld. De ruisseau Noir staat te laag om het meer aan te vullen en ook van de andere aanvoerbronnen staat een deel droog.
Delen van de dijk zijn verdroogd en steken geel af bij de overheersend groene kleur. De eenden zijn al dagen verdwenen en ook fuut en reiger laten verstek gaan. Raar van die laatste omdat het meer voor hen toch begaanbaarder is geworden en het jachtgebied dus uitgebreid. Ik laat mijn blik langs de bosrand en over het meer dwalen. Zie niks in het bijzonder maar zal geen veranderd detail missen.
De veranderingen, zo ze er al zijn, springen niet in het oog. De natuur maakt een pas op de plaats. Het zomerse overheerst nog, zeker door de zonnige en warme dagen maar de herfst deelt met regelmaat plaagstootjes uit. Dat ene dekbed kan het 's nachts maar met moeite alleen af, de ochtenden zijn steeds vaker fris en mistig, het blijft lang donker en 's avonds verdwijnt het licht al voor tienen.
We draaien ons standaardrondje onderlangs. De honden bepalen tempo en pauzes. Ik deel brokjes uit en na de laatste stop op het strandje gaat het richting het huis en de rest van de dag.
Gisteren al vroeg weg, vandaag idem. De ochtendronde wringt nog een beetje, eist z'n plek terug in het systeem, zal die ook zeker krijgen maar de definitieve terugkeer laat nog een dag of wat op zich wachten. Maar vroeger of later maakt Sammy en Katrien uiteindelijk weinig uit. De hoogte van de nood is het enige wat telt. Is het nijpend dan kunnen ze direct naar buiten maar meestal wachten ze rustig af tot ik hen uitnodig mee te gaan. Aan hun wachten kan ik me een voorbeeld nemen.
Dus ver na tienen pas de trapjes af, bbq-hok voorbij en richting het bruggetje. Hij en zij zijn rap verdwenen. Er moet gesnuffeld worden. Het water van het meer is de afgelopen weken in rap tempo gezakt. Inmiddels staat het meer zeker 20 cm lager dan normaal. Een hele plas water die niet met een paar regenbuitjes is aangevuld. De ruisseau Noir staat te laag om het meer aan te vullen en ook van de andere aanvoerbronnen staat een deel droog.
Delen van de dijk zijn verdroogd en steken geel af bij de overheersend groene kleur. De eenden zijn al dagen verdwenen en ook fuut en reiger laten verstek gaan. Raar van die laatste omdat het meer voor hen toch begaanbaarder is geworden en het jachtgebied dus uitgebreid. Ik laat mijn blik langs de bosrand en over het meer dwalen. Zie niks in het bijzonder maar zal geen veranderd detail missen.
De veranderingen, zo ze er al zijn, springen niet in het oog. De natuur maakt een pas op de plaats. Het zomerse overheerst nog, zeker door de zonnige en warme dagen maar de herfst deelt met regelmaat plaagstootjes uit. Dat ene dekbed kan het 's nachts maar met moeite alleen af, de ochtenden zijn steeds vaker fris en mistig, het blijft lang donker en 's avonds verdwijnt het licht al voor tienen.
We draaien ons standaardrondje onderlangs. De honden bepalen tempo en pauzes. Ik deel brokjes uit en na de laatste stop op het strandje gaat het richting het huis en de rest van de dag.
donderdag 9 augustus 2012
68 (9/8)
Het is alweer wat weekjes geleden en het is hooguit de 3e dit jaar, maar het is een mooie, echte zomerse week. Temperaturen van 30-35º met blauwe luchten afwisselend strak of versiert met dotten wolk. De deur staat open van het moment dat ik uit mijn bed rol tot het tijdstip dat het weer zover is om erin te stappen. De honden genieten van de frisse ochtend- en avonduren en zoeken de rest van de dag de schaduw op met af en toe een zonnebad.
Niks geen uitnodiging dus vandaag. Brokjes in mijn zak, laarzen aan en rechtsaf het bordes naar beneden en voordat ik het grasveld rond de vijver verlaat loopt aan elke kant een hond. Rechts Katrien, links Sammy. "Hun" kant want daar is de hand waaruit ze hun beloning krijgen. Een tiental meter verder zijn ze alweer verdwenen. De geursporen zijn stukken interessanter dan de baas. Bij het bruggetje sta ik ff later een beetje voor die meneer met de korte achternaam. Er valt veel en blijkbaar ook bijzonders te ruiken. Ze verdringen elkaar bijna en houden hun neus strak tegen de grond. Uit de kringetjes die ze maken, zie je, dat het geen groot wild is geweest. Dan nog is er keuze zat, meer zelfs, want groot geldt alleen voor vos, das, ree, hert en zwijn.
Het wachten zat en dus toch maar een gil gegeven. Het is met tegenzin, maar ze komen. Sammy eerst en Katrien natuurlijk pas na een tweede uitnodiging. Vrouwen .....
Het is helder weer. Mooi licht. De dijk ligt in de schaduw en het grootste deel van het meer in de zon. Het is windstil en het meer weerspiegelt z'n omgeving. De eenden zijn op volle sterkte op het water. Een globale check levert iets meer dan 50 eenden op. Dat gaat dit jaar echt Canard à l'Orange worden met de feestdagen.
Alles is rustig en kalm zonder dat oorverdovend stille. Het beekje kabbelt, af en toe kwaakt een eend, dan klapt er weer een kaper op het water, roofvogels gillen of hoe zeg je dat (?) en links en rechts wat menselijke activiteit maar in beiden richting pas ergens in de verte. De roofvogels zijn al dagen met z'n drieën in de lucht. Volgens mij krijgt een jong de jacht geleerd.
De honden en ik lopen gemoedelijk ons rondje tot bijna bij het strandje en hop weg is Sammy en Katrien maar druk heen en weer rennen maar er niet achteraan. Ik loop uitnodigend een stuk het bos in, Katrien snapt de hint en verdwijnt tussen de bomen. Ik geef ze een minuut of vijf en na een paar keer roepen en fluiten komen ze enthousiast aanhollen. Zo is het goed. Zij hun lol en ik geen ergernis of erger. Op naar de koffie!!
Niks geen uitnodiging dus vandaag. Brokjes in mijn zak, laarzen aan en rechtsaf het bordes naar beneden en voordat ik het grasveld rond de vijver verlaat loopt aan elke kant een hond. Rechts Katrien, links Sammy. "Hun" kant want daar is de hand waaruit ze hun beloning krijgen. Een tiental meter verder zijn ze alweer verdwenen. De geursporen zijn stukken interessanter dan de baas. Bij het bruggetje sta ik ff later een beetje voor die meneer met de korte achternaam. Er valt veel en blijkbaar ook bijzonders te ruiken. Ze verdringen elkaar bijna en houden hun neus strak tegen de grond. Uit de kringetjes die ze maken, zie je, dat het geen groot wild is geweest. Dan nog is er keuze zat, meer zelfs, want groot geldt alleen voor vos, das, ree, hert en zwijn.
Het wachten zat en dus toch maar een gil gegeven. Het is met tegenzin, maar ze komen. Sammy eerst en Katrien natuurlijk pas na een tweede uitnodiging. Vrouwen .....
Het is helder weer. Mooi licht. De dijk ligt in de schaduw en het grootste deel van het meer in de zon. Het is windstil en het meer weerspiegelt z'n omgeving. De eenden zijn op volle sterkte op het water. Een globale check levert iets meer dan 50 eenden op. Dat gaat dit jaar echt Canard à l'Orange worden met de feestdagen.
Alles is rustig en kalm zonder dat oorverdovend stille. Het beekje kabbelt, af en toe kwaakt een eend, dan klapt er weer een kaper op het water, roofvogels gillen of hoe zeg je dat (?) en links en rechts wat menselijke activiteit maar in beiden richting pas ergens in de verte. De roofvogels zijn al dagen met z'n drieën in de lucht. Volgens mij krijgt een jong de jacht geleerd.
De honden en ik lopen gemoedelijk ons rondje tot bijna bij het strandje en hop weg is Sammy en Katrien maar druk heen en weer rennen maar er niet achteraan. Ik loop uitnodigend een stuk het bos in, Katrien snapt de hint en verdwijnt tussen de bomen. Ik geef ze een minuut of vijf en na een paar keer roepen en fluiten komen ze enthousiast aanhollen. Zo is het goed. Zij hun lol en ik geen ergernis of erger. Op naar de koffie!!
dinsdag 7 augustus 2012
66 (7/8)
Vroeger op dan normaal maar de honden doen alsof het bij elven is. "Ho ho, zitten!" Er zijn van die dagen dan wordt me de koffie niet gegund. Maar dan hebben ze toch pech. Eerst de baas en dan de rest. Voor de zekerheid de buitendeur opgegooid maar zonder mijn begeleiding bestaat niet de behoefte naar buiten te gaan. Voor het moment gaan ze weer liggen en kan ik mijn aandacht verdelen tussen de koffie en het scherm voor mijn neus.
Een gerichte uitnodiging is een half uur later niet noodzakelijk. Mijn billen zijn nauwelijks los van de stoel en duo ongeduld staat staartzwiepend voor mijn neus. "Allez, opdonders!" Het lijkt er bijna op alsof ze me het naar buitengaan willen beletten in hun enthousiasme. Vermoeiend maar ook weldadig die energie op de vroege ochtend.
Het is fris en nog een beetje mistig. Dat doet goed aan mijn duffe kop. Vannacht langer dan me lief was van de (bijna?) volle maan mogen genieten. Het was een heldere nacht, met van dat blauwe licht en lange schaduwen. De honden dollen met elkaar richting het bruggetje. Het lijken wel kalveren die voor het eerst in de wei komen.
De lucht is strak blauw en doortrokken met condensstrepen van strak en nieuw, net achter het vliegtuig vandaan tot slordige, breeduit gewaaierde versies van lang voorbije vliegbewegingen. Het meer dampt nog na van de nacht en de eenden zwemmen in twee grote groepen op elkaar af als vloten aan de vooravond van een zeeslacht. Ik schrik me voor de afwisseling weereens een hoedje als langs de dijk van onder een in het water hangende wilg een stel eenden kwakend en fladderend het open water op schieten.
Wakker schrikken was beter geweest. Dat gaat vandaag geen snelle dag worden. Voel een siësta opkomen, waar ik net vandaag absoluut geen tijd voor heb, zeker niet in dit tempo. Ik slenter rustig richting einde van de dijk. Sammy heeft iets gretigs vandaag. Hij gaat steeds weer meters voor mij en Katrien uit ipv aan mijn zij mee te tsjokken. Komt wel op de vaste plekken zijn beloning scoren maar is daarna weer weg. Verbaasd me dan ook niks, dat hij net voor het strandje het bos in is verdwenen. Katrien staat verlangend of afkeurend helling op het bos in te staren en is niet meegegaan. Zit de ervaring van vorige week nog te vers in het geheugen? Of snapt ze niet waar Sammy achteraan is?
Ik roep Sammy een paar keer en nodig Katrien uit mee te lopen. Katrien vertoont de voorspelbare Oost-Indische doofheid. Ik loop door. Op het strandje schiet Katrien langs me heen het water in en kijkt eens vragend om in mijn richting. Ik gooi de brokjes in het water en vervloek Sammy hard genoeg, zodat hij het zeker hoort. Ff later verschijnt een hijgend heilige onschuld en wil zonder presentmelding het water in. Daar steek ik maar ff een stokje voor. "Hier en zitten!" Hij gehoorzaamt, ontvangt zijn deel en ik kan door naar de volgende koffie-portie in het proces van wakker worden.
Een gerichte uitnodiging is een half uur later niet noodzakelijk. Mijn billen zijn nauwelijks los van de stoel en duo ongeduld staat staartzwiepend voor mijn neus. "Allez, opdonders!" Het lijkt er bijna op alsof ze me het naar buitengaan willen beletten in hun enthousiasme. Vermoeiend maar ook weldadig die energie op de vroege ochtend.
Het is fris en nog een beetje mistig. Dat doet goed aan mijn duffe kop. Vannacht langer dan me lief was van de (bijna?) volle maan mogen genieten. Het was een heldere nacht, met van dat blauwe licht en lange schaduwen. De honden dollen met elkaar richting het bruggetje. Het lijken wel kalveren die voor het eerst in de wei komen.
De lucht is strak blauw en doortrokken met condensstrepen van strak en nieuw, net achter het vliegtuig vandaan tot slordige, breeduit gewaaierde versies van lang voorbije vliegbewegingen. Het meer dampt nog na van de nacht en de eenden zwemmen in twee grote groepen op elkaar af als vloten aan de vooravond van een zeeslacht. Ik schrik me voor de afwisseling weereens een hoedje als langs de dijk van onder een in het water hangende wilg een stel eenden kwakend en fladderend het open water op schieten.
Wakker schrikken was beter geweest. Dat gaat vandaag geen snelle dag worden. Voel een siësta opkomen, waar ik net vandaag absoluut geen tijd voor heb, zeker niet in dit tempo. Ik slenter rustig richting einde van de dijk. Sammy heeft iets gretigs vandaag. Hij gaat steeds weer meters voor mij en Katrien uit ipv aan mijn zij mee te tsjokken. Komt wel op de vaste plekken zijn beloning scoren maar is daarna weer weg. Verbaasd me dan ook niks, dat hij net voor het strandje het bos in is verdwenen. Katrien staat verlangend of afkeurend helling op het bos in te staren en is niet meegegaan. Zit de ervaring van vorige week nog te vers in het geheugen? Of snapt ze niet waar Sammy achteraan is?
Ik roep Sammy een paar keer en nodig Katrien uit mee te lopen. Katrien vertoont de voorspelbare Oost-Indische doofheid. Ik loop door. Op het strandje schiet Katrien langs me heen het water in en kijkt eens vragend om in mijn richting. Ik gooi de brokjes in het water en vervloek Sammy hard genoeg, zodat hij het zeker hoort. Ff later verschijnt een hijgend heilige onschuld en wil zonder presentmelding het water in. Daar steek ik maar ff een stokje voor. "Hier en zitten!" Hij gehoorzaamt, ontvangt zijn deel en ik kan door naar de volgende koffie-portie in het proces van wakker worden.
vrijdag 3 augustus 2012
62 (3/8)
Voor het eerst sinds drie dagen beginnen we aan een volle ochtendronde. Na de genoten vrijheid van dinsdag kon Katrien woensdag nog geen poot verzetten, nieteens opstaan. Volgens de dierenarts een acute aanval van arthrose en voor vijf dagen pijnstillende ontstekingsremmers gekregen. Ik heb d'r eerlijk gezegd zo mijn vraagtekens bij maar woensdagmiddag stond Katrien weer op haar benen, donderdag liep ze weer gewoon rond en vandaag huppelde ze als vanouds naar het bruggetje.
Nauwelijks buiten overviel me de stilte. Onder de kastanjeboom gestopt en mijn oren gespitst. Behalve het stromen van water in de overloop van het hoger gelegen meertje naast het grote meer, was niks te horen. Geen wind, geen blad, geen vogel, geen machine, geen mens. Alles wat je hoorde was de stilte. Daarbij was ik vanochtend bepaald niet een van de snelsten en was het tijdstip waarop we aan de ronde begonnen ruim een uur later dan gemiddeld.
Ik heb de stilte laten bezinken, ben langzaam naar het bruggetje geslenterd en na de beloning voor de honden de dijk op gegaan. Het water van het meer zakt. Voor het eerst dit jaar ligt het peil beneden de overloop. Krijgen we een droge nazomer? Krijgen de boeren alsnog de kans om hun beurzen met zeursubsidiës te spekken?? Nee, hier moet ik niet mee bezig zijn. Ik richt mijn blik op de honden. Katrien rolt zich als vanouds in het gras, springt aansluitend ietsje minder overmoedig op haar poten maar stuift zonder terughoudendheid weg. Heerlijk om te zien.
Sammy kuiert wat van de ene naar de andere kant van de dijk. Kijkt eens over het meer of aan de andere kant naar de koeien van de buurman, snuffelt zonder duidelijk doel of richting en slentert verder. Een mooie dag. Het is zonnig maar niet overdreven warm. Mooie blauwe lucht met hier en daar een wolkje.
De inlaat staat bijna droog. Tijd om ook het laatste zand uit de buis te porren. Niet vanochtend. Of straks of morgen. Nu gewoon achter de hondenkontjes aan de bocht om en onder langs het meer terug. Het is nog steeds verbazingwekkend stil. Af en toe plonst een kaper op het water en de duiven laten van zich horen, verder houdt alles en iedereen blijkbaar de adem in. Tegen een boom geleund tuur ik over het meer. Ik hoor mijn hart kloppen of beter pompen in geregelde regelmaat. Een paar jaar geleden zou me dat de stuipen op het lijf hebben gejaagd en nu vergeten ik het net zo makkelijk als het me opviel. Alles normaliseert, kabbelt voort en zal ooit wel eens eindigen, maar met dat laatste ben ik niet meer bezig.
In gedachten verzonken de honden achtergelaten op het strandje. Verbaasd komen ze hun brokjes opeisen en spurten daarna door naar huis. Minuten later stap ook ik de keuken binnen. Tijd voor de laatste étappe van het ontbijt.
Nauwelijks buiten overviel me de stilte. Onder de kastanjeboom gestopt en mijn oren gespitst. Behalve het stromen van water in de overloop van het hoger gelegen meertje naast het grote meer, was niks te horen. Geen wind, geen blad, geen vogel, geen machine, geen mens. Alles wat je hoorde was de stilte. Daarbij was ik vanochtend bepaald niet een van de snelsten en was het tijdstip waarop we aan de ronde begonnen ruim een uur later dan gemiddeld.
Ik heb de stilte laten bezinken, ben langzaam naar het bruggetje geslenterd en na de beloning voor de honden de dijk op gegaan. Het water van het meer zakt. Voor het eerst dit jaar ligt het peil beneden de overloop. Krijgen we een droge nazomer? Krijgen de boeren alsnog de kans om hun beurzen met zeursubsidiës te spekken?? Nee, hier moet ik niet mee bezig zijn. Ik richt mijn blik op de honden. Katrien rolt zich als vanouds in het gras, springt aansluitend ietsje minder overmoedig op haar poten maar stuift zonder terughoudendheid weg. Heerlijk om te zien.
Sammy kuiert wat van de ene naar de andere kant van de dijk. Kijkt eens over het meer of aan de andere kant naar de koeien van de buurman, snuffelt zonder duidelijk doel of richting en slentert verder. Een mooie dag. Het is zonnig maar niet overdreven warm. Mooie blauwe lucht met hier en daar een wolkje.
De inlaat staat bijna droog. Tijd om ook het laatste zand uit de buis te porren. Niet vanochtend. Of straks of morgen. Nu gewoon achter de hondenkontjes aan de bocht om en onder langs het meer terug. Het is nog steeds verbazingwekkend stil. Af en toe plonst een kaper op het water en de duiven laten van zich horen, verder houdt alles en iedereen blijkbaar de adem in. Tegen een boom geleund tuur ik over het meer. Ik hoor mijn hart kloppen of beter pompen in geregelde regelmaat. Een paar jaar geleden zou me dat de stuipen op het lijf hebben gejaagd en nu vergeten ik het net zo makkelijk als het me opviel. Alles normaliseert, kabbelt voort en zal ooit wel eens eindigen, maar met dat laatste ben ik niet meer bezig.
In gedachten verzonken de honden achtergelaten op het strandje. Verbaasd komen ze hun brokjes opeisen en spurten daarna door naar huis. Minuten later stap ook ik de keuken binnen. Tijd voor de laatste étappe van het ontbijt.
donderdag 26 juli 2012
54 (26/7)
"Kom jongens"
In de benen voordat het insectenvolk de smaak van bijten en steken te pakken krijgt. De zon wordt geen wolk in de weggelegd toch is het nog fris. Jas op de kapstok laten hangen en het zakje met de brokjes in mijn broekzak gestopt. De honden hebben geen haast met hun ochtendritueel. Het is vroeg en hun nood zichtbaar niet hoog. Mijn oog valt op een van de katten. Net hun ochtendportie brokjes naar binnen geslagen en nu alweer op jacht naar vers vlees. Dat heet van twee walletjes eten, letterlijk.
Richting het bruggetje voegen de honden zich bij me en drentelen voort zonder de omgeving ook maar een blik of snuffel te gunnen. Nog niet uitgeslapen? Honden slapen 16-18 uur per dag en liggen doen ze nog wat langer. Een regelrecht hondenleven. Zonder enthousiasme maar puur vanuit de routine kasseren de honden hun beloning en lopen zonder haast de dijk op.
Bij de buurman in zo-richting loeien sinds gisteren de koeien hartverscheurend of tenminste knap irritant. Het zijn geen melkkoeien dus aan de uiers zal het niet liggen. Hoewel ... Waarschijnlijk zijn de stierkalveren van de kudde gescheiden met het oog op de verkoop. Moeders zoeken kortom de kids en omgekeerd. Het zou verboden moeten worden maar helemaal zonder limousinvlees maakt het gelach wel erg hard.
Ik probeer het geloei uit mijn geluidsontvangst te filteren en loop in gedachten achter de honden aan. Minstens zo onthaast als zij maar met nog minder aandacht voor de omgeving. Een paar futen schrikken op, eenden liggen ver achter in het meer te dobberen en de kapers hebben nog geen springzin vandaag. Een van die weinige keren dat ik vooruit kijk, zie ik iets over de dijk bewegen van rechts naar links. Geen vloeiende beweging, Het oogt onhandig en relatief klein. De staart die ineens omhoog krult verraadt ze. Eekhoortjes, minstens twee. De honden zijn wakkerder dan ik dacht en inmiddels allang die kant op gestoven en kijken nu teleurgesteld in de hoogte.
Onder het voorbijgaan een "Kom op" zonder effect en bij de inlaat is het ff wachten op Jut en Jul. Frustrerend zo'n eekhoorn dan was dat ree afgelopen dinsdag een stuk uitdagender. Zeker voor Katrien die wat dat betreft sporen beter weet te treffen dan Sammy en dan ook maar een meter of tien achter het beest zat toen ze voor mijn neus voorbij vlogen. Wat gaat dat toch in een hels tempo en compleet blind dwars door en over alles heen. Als ik twee passen naast het pad zet moet ik uitkijken dat ik mijn enkel niet verstuik of erger. Hoe zij dat doen is wonderbaarlijk. En gelukkig krijgt Katrien een gezond en volwassen ree niet te pakken, maar haar ogen twinkelen als ze terugkomt. En dat laatste doet ze tegenwoordig redelijk snel en uit zichzelf.
De terugweg gaat als vanzelf. Bospad, strandje, brokjes, etc. Ik verlang naar koffie en de honden volgen mij.
In de benen voordat het insectenvolk de smaak van bijten en steken te pakken krijgt. De zon wordt geen wolk in de weggelegd toch is het nog fris. Jas op de kapstok laten hangen en het zakje met de brokjes in mijn broekzak gestopt. De honden hebben geen haast met hun ochtendritueel. Het is vroeg en hun nood zichtbaar niet hoog. Mijn oog valt op een van de katten. Net hun ochtendportie brokjes naar binnen geslagen en nu alweer op jacht naar vers vlees. Dat heet van twee walletjes eten, letterlijk.
Richting het bruggetje voegen de honden zich bij me en drentelen voort zonder de omgeving ook maar een blik of snuffel te gunnen. Nog niet uitgeslapen? Honden slapen 16-18 uur per dag en liggen doen ze nog wat langer. Een regelrecht hondenleven. Zonder enthousiasme maar puur vanuit de routine kasseren de honden hun beloning en lopen zonder haast de dijk op.
Bij de buurman in zo-richting loeien sinds gisteren de koeien hartverscheurend of tenminste knap irritant. Het zijn geen melkkoeien dus aan de uiers zal het niet liggen. Hoewel ... Waarschijnlijk zijn de stierkalveren van de kudde gescheiden met het oog op de verkoop. Moeders zoeken kortom de kids en omgekeerd. Het zou verboden moeten worden maar helemaal zonder limousinvlees maakt het gelach wel erg hard.
Ik probeer het geloei uit mijn geluidsontvangst te filteren en loop in gedachten achter de honden aan. Minstens zo onthaast als zij maar met nog minder aandacht voor de omgeving. Een paar futen schrikken op, eenden liggen ver achter in het meer te dobberen en de kapers hebben nog geen springzin vandaag. Een van die weinige keren dat ik vooruit kijk, zie ik iets over de dijk bewegen van rechts naar links. Geen vloeiende beweging, Het oogt onhandig en relatief klein. De staart die ineens omhoog krult verraadt ze. Eekhoortjes, minstens twee. De honden zijn wakkerder dan ik dacht en inmiddels allang die kant op gestoven en kijken nu teleurgesteld in de hoogte.
Onder het voorbijgaan een "Kom op" zonder effect en bij de inlaat is het ff wachten op Jut en Jul. Frustrerend zo'n eekhoorn dan was dat ree afgelopen dinsdag een stuk uitdagender. Zeker voor Katrien die wat dat betreft sporen beter weet te treffen dan Sammy en dan ook maar een meter of tien achter het beest zat toen ze voor mijn neus voorbij vlogen. Wat gaat dat toch in een hels tempo en compleet blind dwars door en over alles heen. Als ik twee passen naast het pad zet moet ik uitkijken dat ik mijn enkel niet verstuik of erger. Hoe zij dat doen is wonderbaarlijk. En gelukkig krijgt Katrien een gezond en volwassen ree niet te pakken, maar haar ogen twinkelen als ze terugkomt. En dat laatste doet ze tegenwoordig redelijk snel en uit zichzelf.
De terugweg gaat als vanzelf. Bospad, strandje, brokjes, etc. Ik verlang naar koffie en de honden volgen mij.
woensdag 25 juli 2012
53 (25/7)
Bijna gedachtenloos gooi ik het "Kom op" eruit vanochtend. Alles gaat een beetje op de automatische piloot en ook de honden ontsnappen er niet aan. Denk niet dat hun mijn intenties veel uitmaken, als de deur maar opengaat en ze naar buiten kunnen. Het ziet er weer prachtig uit en qua weer had ik best wat vroeger in de benen mogen gaan. Wat dat betreft begin ik steeds meer op de honden te lijken, zeg maar, me een natuurlijk ritme aan te meten. Als de temperaturen serieus stijgen zakt mijn tempo in omgekeerde richting.
Om te beginnen naar de brandplek, een beetje poken en de niet verbrande resten bijeenschuiven. Ik denk niet dat het vuur gisteravond langgenoeg gebrand heeft om een gloeiende kern te vormen onder het as. Bovendien was het allemaal te los, weinig compact spul. Maar geheel kansloos ben ik niet, want met wat porren ontstaat rook en de aslaag straalt nog een aardige hoeveelheid warmte uit. Vanavond weer verder.
De honden zijn niet doorgelopen. De brandplek kennen ze. Als ik sta te stoken, liggen zij van de avond te genieten. Dat het niet is zoals 'anders' is de honden ook duidelijk. Ze zijn niet gaan liggen maar drentelen om me heen. Katrien duikt in de bosjes en Sammy overziet de omgeving.
Hup, verder naar het bruggetje en door. Ineens iets van haast. Onzin natuurlijk, maar toch. De behoefte om de ronde achter me te hebben. Loop steviger door dan normaal, vergeet bijna de honden hun plekgebonden beloninkjes te geven en ben bij de bocht in de dijk voordat ik het goed en wel besef. Ff tandje terugschakelen. Stilstaan, aandacht voor de wachtende honden, een inventariserende blik over het meer en de onrust zonder mij verder laten gaan.
De eendjes liggen weer in hun hoek van het meer. Een fuut duikt op en onder. Een reiger tegen het riet aan en links en rechts wat kringen en kringetjes in een verder volstrekt glad meer. Geen wolkje aan de hemel en vandaag ook (nog) geen condensstrepen. Om me heen wordt gewerkt. Het tot rollen verwerkte hooi en stro wordt van de velden gehaald. Veel tractorgeluiden incl. het verplichte gepiep bij het achteruit rijden. De rust sluit zich bij me aan en we gaan weer verder.
Is het de temperatuur die maakt dat er aardig wat bloeddorstige insecten om me heen cirkelen? Ik voel me een regelrechte killer voordat ik het meer heb gerond en over het smalle kronkelige pad naar het strandje loop. Mn de dazen moeten de nodige doden betreuren. Zo'n moment waarop ik blij ben dat ik geen Boeddhist ben. Net als gisteren bij het grasmaaien, hoewel al die padjes, sprinkhanen en ander gedierte mij dan niet naar het leven staat. Trek maar ergens een grens.
Op het strand staat Katrien verwachtingsvol in het water en blikt over het meer heen. Het mooie is dat Katrien altijd eerder in beweging komt dan de brokjes in het water vallen. De gooibeweging, die ik met mijn arm maak, lijkt meer het signaal. Die hoort Katrien blijkbaar want haar blik is alles behalve op mij gericht. Na ook Sammy z'n deel gegeven te hebben, loop ik door. De dag, de dag, wacht.
Om te beginnen naar de brandplek, een beetje poken en de niet verbrande resten bijeenschuiven. Ik denk niet dat het vuur gisteravond langgenoeg gebrand heeft om een gloeiende kern te vormen onder het as. Bovendien was het allemaal te los, weinig compact spul. Maar geheel kansloos ben ik niet, want met wat porren ontstaat rook en de aslaag straalt nog een aardige hoeveelheid warmte uit. Vanavond weer verder.
De honden zijn niet doorgelopen. De brandplek kennen ze. Als ik sta te stoken, liggen zij van de avond te genieten. Dat het niet is zoals 'anders' is de honden ook duidelijk. Ze zijn niet gaan liggen maar drentelen om me heen. Katrien duikt in de bosjes en Sammy overziet de omgeving.
Hup, verder naar het bruggetje en door. Ineens iets van haast. Onzin natuurlijk, maar toch. De behoefte om de ronde achter me te hebben. Loop steviger door dan normaal, vergeet bijna de honden hun plekgebonden beloninkjes te geven en ben bij de bocht in de dijk voordat ik het goed en wel besef. Ff tandje terugschakelen. Stilstaan, aandacht voor de wachtende honden, een inventariserende blik over het meer en de onrust zonder mij verder laten gaan.
De eendjes liggen weer in hun hoek van het meer. Een fuut duikt op en onder. Een reiger tegen het riet aan en links en rechts wat kringen en kringetjes in een verder volstrekt glad meer. Geen wolkje aan de hemel en vandaag ook (nog) geen condensstrepen. Om me heen wordt gewerkt. Het tot rollen verwerkte hooi en stro wordt van de velden gehaald. Veel tractorgeluiden incl. het verplichte gepiep bij het achteruit rijden. De rust sluit zich bij me aan en we gaan weer verder.
Is het de temperatuur die maakt dat er aardig wat bloeddorstige insecten om me heen cirkelen? Ik voel me een regelrechte killer voordat ik het meer heb gerond en over het smalle kronkelige pad naar het strandje loop. Mn de dazen moeten de nodige doden betreuren. Zo'n moment waarop ik blij ben dat ik geen Boeddhist ben. Net als gisteren bij het grasmaaien, hoewel al die padjes, sprinkhanen en ander gedierte mij dan niet naar het leven staat. Trek maar ergens een grens.
Op het strand staat Katrien verwachtingsvol in het water en blikt over het meer heen. Het mooie is dat Katrien altijd eerder in beweging komt dan de brokjes in het water vallen. De gooibeweging, die ik met mijn arm maak, lijkt meer het signaal. Die hoort Katrien blijkbaar want haar blik is alles behalve op mij gericht. Na ook Sammy z'n deel gegeven te hebben, loop ik door. De dag, de dag, wacht.
zondag 22 juli 2012
50 (22/7)
Vandaag geen commando's. De deur staat al vanaf half acht open. Wat gedaan moest worden is ongetwijfeld al ergens om het huis heen gebeurd. Ons rest enkel nog het genieten van de beweging.
Jas aan, etc. en zonder fluit of oproep lopen de honden me voorbij, voordat ik het bbq-hok ben gepasseerd. Er hangt een mooie, warme dag in de lucht. De lucht is niet strak blauw maar blauw genoeg om de vliegtuigen op grote hoogte hun condensstrepen te zien trekken. Het is duidelijk hoogseizoen. Drie vliegtuigen trekken hun strepen van ZO naar NW en eentje gaat daar precies tegen in. Je hoort ze maar met moeite of als het, zoals vandaag muisjesstil is, maar het is een drukke corridor of hoe ze dat ook noemen. Op een mooie zomerdag kan de lucht een ingewikkeld lijnspel voor condensstrepen vertonen.
Bij het bruggetje is het stil. Ik moet goed opletten om nog iets van stromend water te horen. De overloop functioneert bijna niet. Het water dat in de afgelopen weken is gevallen heeft zijn weg naar Bordeaux gevonden of is in de bodem verdwenen. Vorig jaar rond deze tijd stond het meer al weken centimeters onder het niveau van de overloop en iedere centimer komt globaal overeen met 6000 m3 water. Ga d'r maar an staan. Zover zal het dit jaar echt niet meer komen.
Ik beloon de honden en loop door. Het meer is een perfecte spiegel. Alleen de waterschaatsende insekten zorgen voor kringetjes alsof het heel licht regent. Die ene opspringende kaper verstoort het beeld ingrijpender maar een paar minuten later is de spiegel weer glad. Geen fuut of eend te bekennen. Het lijkt wel flaneren wat we vandaag doen. Ik noch de honden hebben haast en we blijven met enige regelmaat staan. Ik kijken, zij snuffelen.
Bij de overloop ging er haast niks d'ruit en bij de inlaat is het maar mondjesmaat wat er aan water het meer in stroomt. De boomstam weer een keer stevig door de buis op en neer getrokken. Het water leek aansluitend beter zijn weg te kunnen vinden. Vanmiddag of morgen zien we wel of dat werkelijk zo is. Ondertussen mooi twee keer gepakt door een daas. Het beestje heeft er zelf maar kort plezier aan beleefd.
De honden zijn erbij gaan liggen en komen in beweging als ik mijn jas weer aantrek. Ze willen hun brokjes en vervolgen dan hun weg. In de buurt van het strandje is nog zo'n verzamelmoment. Daar aangekomen, zijn de honden in geen velden of wegen te bekennen. Dat laatste stuk is te dicht begroeid om de beesten in de gaten te kunnen houden. Toch gebeurt het maar zelden dat ze hier weg zijn. Vast het bos in geschoten. Na een paar minuten hoor ik getrappel maar veel te zwaar voor de honden. Op een meter of dertig rent een hert voorbij en even later twee zwarte schimmen er achteraan. Ik draai me om en loop door. Ik zie ze wel komen. Dit kan minuten maar ook uren gaan duren en ik heb trek in koffie.
Jas aan, etc. en zonder fluit of oproep lopen de honden me voorbij, voordat ik het bbq-hok ben gepasseerd. Er hangt een mooie, warme dag in de lucht. De lucht is niet strak blauw maar blauw genoeg om de vliegtuigen op grote hoogte hun condensstrepen te zien trekken. Het is duidelijk hoogseizoen. Drie vliegtuigen trekken hun strepen van ZO naar NW en eentje gaat daar precies tegen in. Je hoort ze maar met moeite of als het, zoals vandaag muisjesstil is, maar het is een drukke corridor of hoe ze dat ook noemen. Op een mooie zomerdag kan de lucht een ingewikkeld lijnspel voor condensstrepen vertonen.
Bij het bruggetje is het stil. Ik moet goed opletten om nog iets van stromend water te horen. De overloop functioneert bijna niet. Het water dat in de afgelopen weken is gevallen heeft zijn weg naar Bordeaux gevonden of is in de bodem verdwenen. Vorig jaar rond deze tijd stond het meer al weken centimeters onder het niveau van de overloop en iedere centimer komt globaal overeen met 6000 m3 water. Ga d'r maar an staan. Zover zal het dit jaar echt niet meer komen.
Ik beloon de honden en loop door. Het meer is een perfecte spiegel. Alleen de waterschaatsende insekten zorgen voor kringetjes alsof het heel licht regent. Die ene opspringende kaper verstoort het beeld ingrijpender maar een paar minuten later is de spiegel weer glad. Geen fuut of eend te bekennen. Het lijkt wel flaneren wat we vandaag doen. Ik noch de honden hebben haast en we blijven met enige regelmaat staan. Ik kijken, zij snuffelen.
Bij de overloop ging er haast niks d'ruit en bij de inlaat is het maar mondjesmaat wat er aan water het meer in stroomt. De boomstam weer een keer stevig door de buis op en neer getrokken. Het water leek aansluitend beter zijn weg te kunnen vinden. Vanmiddag of morgen zien we wel of dat werkelijk zo is. Ondertussen mooi twee keer gepakt door een daas. Het beestje heeft er zelf maar kort plezier aan beleefd.
De honden zijn erbij gaan liggen en komen in beweging als ik mijn jas weer aantrek. Ze willen hun brokjes en vervolgen dan hun weg. In de buurt van het strandje is nog zo'n verzamelmoment. Daar aangekomen, zijn de honden in geen velden of wegen te bekennen. Dat laatste stuk is te dicht begroeid om de beesten in de gaten te kunnen houden. Toch gebeurt het maar zelden dat ze hier weg zijn. Vast het bos in geschoten. Na een paar minuten hoor ik getrappel maar veel te zwaar voor de honden. Op een meter of dertig rent een hert voorbij en even later twee zwarte schimmen er achteraan. Ik draai me om en loop door. Ik zie ze wel komen. Dit kan minuten maar ook uren gaan duren en ik heb trek in koffie.
zaterdag 21 juli 2012
49 (21/7)
Uren vroeger dan normaal word ik door de honden bijna met argwaan bekeken als ik "Kom op" zeg. Katrien draait haar hoofd van verbazing ietsje schuin naar rechts maar besluit toch voor de buitendeur te gaan staan. Sammy wacht de verdere handelingen liggend af. Laarzen, jas, beloning en daar gaat het treintje de trap af.
Het is een eind-augustusochtend verdwaalt in juli. Mistig, fris en met een zichtbaar popelende maar nog nauwelijks voelbare zon. De minuscule vochtdruppels zweven zichtbaar in alle richtingen. Terwijl ik me dat sta te bekijken zijn de honden verdwenen. Zolang ik geen geblaf hoor is niks aan de hand. Ik loop verder onder de tamme kastanjes door, die net hun bloemen laten vallen en vruchten vormen. Bedenk me dat ik de walnoten van afgelopen jaar moet pellen. Had me bedacht ze te laten persen waarvoor ik minimaal iets van 25kg gepelde noten moet hebben. Maar wat moet ik met ruim 10 liter notenolie?? Misschien kan ik het zelf doen naar behoefte, maar wat moet ik dan met al die noten??
Voorbij het bruggetje heb je een mooi zicht op het meer. Als een verwarmd buitenbad in de winter maar dan een beetje groter dampend wateroppervlakt. Hier en daar een eend of fuut. Een spiegelend maar niet glad meer en alles weer hartstikke stil afgezien van een jankende kettingzaag ergens heel ver weg. Een mooi begin van wat ongetwijfeld een heerlijke dag gaat worden.
Sammy komt teruggelopen. Ik sta waarschijnlijk langer stil dan ik denk. Als hij ziet dat ik in beweging komt draait hij zich om en loopt terug naar Katrien. Hoe klein de kudde ook is, hij moet wel bij elkaar blijven. Na hun beloning lopen ze rustig verder. Vandaag geen haast. Het glanzende meer, de mistflarden, de groene tunnel van de dijk, de kabbelende beek aan de andere kant, een enkele fluitende vogel, twee tevreden snuffelende honden. Wat wil je meer?
Gisteren in de waterinlaat staan poken maar het resultaat ziet vandaag niet overtuigend uit. Morgen nog een keer. Het water staat zo laag dat de boomstam door de zandlaag op de bodem van de buis schuift. Als je dat langgenoeg volhoudt terwijl water erdoor stroomt moet de buis schoon worden ... voor zolang het duurt.
Muggen en dazen zijn geen vroege vogels. Dat is me al eens eerder opgevallen en vandaag weer. Werkelijk niks wat me mijn bloed afhandig probeert te maken of de honden irriteert aan snoet en ogen. Langer in bed blijven liggen heeft duidelijk voor- en nadelen.
Onderlangs terug richting het strandje. Een mooi stuk en met de nog relatief laag staande zon, nog een beetje van achter mijn rug vandaan ligt alles er nog net ietsje mooier bij. Minder hard, warmer ondanks het frisse tijdstip. Het blijft een prachtige plek met paradijselijke trekjes. Ook het strandje ligt er ondanks al het onkruid mooi bij in dit ochtendlicht. Katrien staat al klaar in het water en Sammy tikt eens met zijn snoet tegen mijn linkerhand. Ik geef ze hun deel en loop verder naar mijn volgende koffie.
Het is een eind-augustusochtend verdwaalt in juli. Mistig, fris en met een zichtbaar popelende maar nog nauwelijks voelbare zon. De minuscule vochtdruppels zweven zichtbaar in alle richtingen. Terwijl ik me dat sta te bekijken zijn de honden verdwenen. Zolang ik geen geblaf hoor is niks aan de hand. Ik loop verder onder de tamme kastanjes door, die net hun bloemen laten vallen en vruchten vormen. Bedenk me dat ik de walnoten van afgelopen jaar moet pellen. Had me bedacht ze te laten persen waarvoor ik minimaal iets van 25kg gepelde noten moet hebben. Maar wat moet ik met ruim 10 liter notenolie?? Misschien kan ik het zelf doen naar behoefte, maar wat moet ik dan met al die noten??
Voorbij het bruggetje heb je een mooi zicht op het meer. Als een verwarmd buitenbad in de winter maar dan een beetje groter dampend wateroppervlakt. Hier en daar een eend of fuut. Een spiegelend maar niet glad meer en alles weer hartstikke stil afgezien van een jankende kettingzaag ergens heel ver weg. Een mooi begin van wat ongetwijfeld een heerlijke dag gaat worden.
Sammy komt teruggelopen. Ik sta waarschijnlijk langer stil dan ik denk. Als hij ziet dat ik in beweging komt draait hij zich om en loopt terug naar Katrien. Hoe klein de kudde ook is, hij moet wel bij elkaar blijven. Na hun beloning lopen ze rustig verder. Vandaag geen haast. Het glanzende meer, de mistflarden, de groene tunnel van de dijk, de kabbelende beek aan de andere kant, een enkele fluitende vogel, twee tevreden snuffelende honden. Wat wil je meer?
Gisteren in de waterinlaat staan poken maar het resultaat ziet vandaag niet overtuigend uit. Morgen nog een keer. Het water staat zo laag dat de boomstam door de zandlaag op de bodem van de buis schuift. Als je dat langgenoeg volhoudt terwijl water erdoor stroomt moet de buis schoon worden ... voor zolang het duurt.
Muggen en dazen zijn geen vroege vogels. Dat is me al eens eerder opgevallen en vandaag weer. Werkelijk niks wat me mijn bloed afhandig probeert te maken of de honden irriteert aan snoet en ogen. Langer in bed blijven liggen heeft duidelijk voor- en nadelen.
Onderlangs terug richting het strandje. Een mooi stuk en met de nog relatief laag staande zon, nog een beetje van achter mijn rug vandaan ligt alles er nog net ietsje mooier bij. Minder hard, warmer ondanks het frisse tijdstip. Het blijft een prachtige plek met paradijselijke trekjes. Ook het strandje ligt er ondanks al het onkruid mooi bij in dit ochtendlicht. Katrien staat al klaar in het water en Sammy tikt eens met zijn snoet tegen mijn linkerhand. Ik geef ze hun deel en loop verder naar mijn volgende koffie.
donderdag 19 juli 2012
47 (19/7)
Afwijkende bewegingen, onbedoelde afleidingsmanoeuvres. Ik sta al met de de laarzen aan het zakje van de brokjes bij te vullen voordat bij de honden doordringt wat gaat gebeuren. Katrien natuurlijk als eerste bij deur en Sammy schuift zich tussen haar en de koelkast in de beste uitgangspositie. Als de deur opengaat en dat doet ze nog steeds naar binnen, moet Katrien achteruit en hij kan direct naar buiten.
Eerst de verdere rest van de spullen bijeen graaien. Jas aan en we kunnen. Trapjes af richting het bbq-hok, honden allebei naar links, het enige niet gemaaide stukje gras met veel bloemen en andere planten. Ik bedenk me dat ik het belangrijkste nog vergeten ben, maar loop niet terug. Geen zin en bovendien ook een beetje onzinnige zekerheid. Ik loop door en geniet van de vele verschillende fluitende vogels. Een orkest als dit is geen dagelijkse gewoonte. Het gebeurd vaker dat je op wat duiven na niks hoort. Mooie heldere geluiden nu.
De zomer maakt weer een pas op de plaats. Gebeurt dit jaar met regelmaat. Zon zit achter een dik wolkendek, het heeft een beetje geregend en de temperatuur is logischerwijs een stuk minder. Het verschil met de dag van gisteren kan nauwelijks groter zijn. Het vochtig geworden pas gemaaide gras ruikt heerlijk. Onderweg naar het bruggetje zie ik dat ik gisteren een paar mooie eekhoornboleten heb vermorzeld. Een doodzonde hier met al die paddestoelzoekers.
De honden staan te wachten, innen hun bonus en verdwijnen over de dijk. Afgezien van de vogels is het stil. Geen machines of andere geluiden die op activiteit in de omgeving duiden. Ik loop rustig achter de honden aan op het inmiddels stevig ingesleten pad. Zowel bij mij als bij de honden is er een soort rader die ons op die permanent kronkelde lijn houdt. Wijkt je ervan af om iets te bekijken op te doen, loop je even later weer netje op het platgetreden en kaalgesleten pad. Raar. Zelfs 's winters trouwens als alles bedekt is met een laag sneeuw, blijk je achteraf nauwelijks van de route afgeweken te zijn.
Mijn verwondering wordt verstoord door het geblaf van Sammy. Een afwijkend hoog en wat hese blaf. Eigenlijk hoef ik niet te kijken. Dat is een egel. Hij heeft iets met die beesten en vindt ze overal, terwijl hij er niks mee kan, behalve wat op en neer rollen met z'n poot. Ik jaag 'm weg. Kan de egel bijkomen. Je zult zo toch uit je slaap worden gehaald.
We draaien linksom weg van de beek en keren onderlangs het meer terug. De honden zijn weer ver vooruit en ik volg in gedachten. Ik bedoel. Ik volg en dwaal in mijn gedachten. Mooie bomen op dit stuk en ook wat omgevallen dode exemplaren. Gisteren zag ik er nog twee op de nominatie om te vallen, die me eerder nog niet op waren gevallen. Een recente die dit jaar ineens zonder blad is en eentje die misschien nog wel van de storm in 1999 stamt. Jammergenoeg vallen ze steeds als ik er niet bij ben.
Via het strandje naar huis. Douchen en wegwezen. Stadse luchten en menselijke zielen.
Eerst de verdere rest van de spullen bijeen graaien. Jas aan en we kunnen. Trapjes af richting het bbq-hok, honden allebei naar links, het enige niet gemaaide stukje gras met veel bloemen en andere planten. Ik bedenk me dat ik het belangrijkste nog vergeten ben, maar loop niet terug. Geen zin en bovendien ook een beetje onzinnige zekerheid. Ik loop door en geniet van de vele verschillende fluitende vogels. Een orkest als dit is geen dagelijkse gewoonte. Het gebeurd vaker dat je op wat duiven na niks hoort. Mooie heldere geluiden nu.
De zomer maakt weer een pas op de plaats. Gebeurt dit jaar met regelmaat. Zon zit achter een dik wolkendek, het heeft een beetje geregend en de temperatuur is logischerwijs een stuk minder. Het verschil met de dag van gisteren kan nauwelijks groter zijn. Het vochtig geworden pas gemaaide gras ruikt heerlijk. Onderweg naar het bruggetje zie ik dat ik gisteren een paar mooie eekhoornboleten heb vermorzeld. Een doodzonde hier met al die paddestoelzoekers.
De honden staan te wachten, innen hun bonus en verdwijnen over de dijk. Afgezien van de vogels is het stil. Geen machines of andere geluiden die op activiteit in de omgeving duiden. Ik loop rustig achter de honden aan op het inmiddels stevig ingesleten pad. Zowel bij mij als bij de honden is er een soort rader die ons op die permanent kronkelde lijn houdt. Wijkt je ervan af om iets te bekijken op te doen, loop je even later weer netje op het platgetreden en kaalgesleten pad. Raar. Zelfs 's winters trouwens als alles bedekt is met een laag sneeuw, blijk je achteraf nauwelijks van de route afgeweken te zijn.
Mijn verwondering wordt verstoord door het geblaf van Sammy. Een afwijkend hoog en wat hese blaf. Eigenlijk hoef ik niet te kijken. Dat is een egel. Hij heeft iets met die beesten en vindt ze overal, terwijl hij er niks mee kan, behalve wat op en neer rollen met z'n poot. Ik jaag 'm weg. Kan de egel bijkomen. Je zult zo toch uit je slaap worden gehaald.
We draaien linksom weg van de beek en keren onderlangs het meer terug. De honden zijn weer ver vooruit en ik volg in gedachten. Ik bedoel. Ik volg en dwaal in mijn gedachten. Mooie bomen op dit stuk en ook wat omgevallen dode exemplaren. Gisteren zag ik er nog twee op de nominatie om te vallen, die me eerder nog niet op waren gevallen. Een recente die dit jaar ineens zonder blad is en eentje die misschien nog wel van de storm in 1999 stamt. Jammergenoeg vallen ze steeds als ik er niet bij ben.
Via het strandje naar huis. Douchen en wegwezen. Stadse luchten en menselijke zielen.
dinsdag 17 juli 2012
45 (17/7)
"Hoppa allez!"
Geen zin maar 's morgens lukt het meestal wel die te maken. Goed dat het niet regende vandaag want dan hadden de honden het rond het huis mogen uitzoeken. Gelukkig hebben zij dan nog minder trek in het rondje lopen dan ik. De zomer is over zijn hoogtepunt heen en ik heb al twee ochtenden gehad waarop je de kilte van het najaar kon voelen. Het gaat hard dit jaar. Van andere jaren herinner ik me dat pas uit augustus.
Nu ja, wat maakt het allemaal uit. Jas aan, brokjes gecontroleerd, laarzen aan de voeten en in beweging die benen. Voordat ik de keukendeur heb gesloten zijn de honden al uit beeld verdwenen. Ze staan bij het washok te snuffelen. Ik heb de deur weer open laten staan nadat ik gisteren de wasmachine heb gevuld. Stom. Straks kijken of zich niet een egel ergens verstopt heeft. De geurberichten zijn dermate interessant dat ik voorbij kan lopen zonder dat ik hun aandacht trek. Pas bij het bruggetje halen ze me in. Sammy stoot enigszins dwingend tegen mijn linkerhand. Als ik ze open, pakt hij het brokje en is weg.
Frisse ochtend. Helder weer, lekker zonnetje, de lucht vol met hooigeuren. Na enige tientallen meters schrik ik op door een hoop lawaai van onder een wilg langs de waterkant. Zes of zeven jonge vogels vluchten naar het midden van het meer half in en half uit het water, geholpen door hun vleugels. Eenmaal weg zie ik dat ze een voor een onderduiken. A ha, daar was moederfuut druk mee in de afgelopen weken. Een tweede nest. Wordt druk op het meer op deze manier.
Voorbij de bocht in de dijk met bijbehorende plichtplegingen schieten de honden weg. Dat gaat toch iedere keer met een tempo, dat blijft me verbazen. Ik zie niks maar het is duidelijk dat ze een doel hebben. Abrupt gaat het naar rechts richting de beek en ze beginnen te blaffen. Dat is dus zeker weten iets (geweest). Ik gok op een visser, die nog hoopte op een verdwaalde forel. De honden blijven blaffen en druk heen en weer lopen. Ter plekke is niks te zien behalve Katrien die omhoog in een dikke boom staat te staren. Ai, ai, een eekhoorntje dus. Dat is toch zo frustrerend voor ze, maar beter zo dan dat je nog net een staartpluim in de bek ziet verdwijnen, wat ook al eens gebeurd is.
Ik laat ze staren en blaffen en loop zelf door. Het is zo'n dag waarop de wereld om me heen nauwelijks tot me doordringt. Bewegingen verlopen automatisch, de route als op een rails, handelingen zonder nadenken en voordat ik het weet sta ik op het strandje. Hier kom ik niet zomaar weg. Ik geef de honden wat ze denken verdiend te hebben, werp nog een blik over het meer en verdwijn weer in gedachten. Wat wordt het vandaag? In elk geval zo mijn tweede koffie.
Geen zin maar 's morgens lukt het meestal wel die te maken. Goed dat het niet regende vandaag want dan hadden de honden het rond het huis mogen uitzoeken. Gelukkig hebben zij dan nog minder trek in het rondje lopen dan ik. De zomer is over zijn hoogtepunt heen en ik heb al twee ochtenden gehad waarop je de kilte van het najaar kon voelen. Het gaat hard dit jaar. Van andere jaren herinner ik me dat pas uit augustus.
Nu ja, wat maakt het allemaal uit. Jas aan, brokjes gecontroleerd, laarzen aan de voeten en in beweging die benen. Voordat ik de keukendeur heb gesloten zijn de honden al uit beeld verdwenen. Ze staan bij het washok te snuffelen. Ik heb de deur weer open laten staan nadat ik gisteren de wasmachine heb gevuld. Stom. Straks kijken of zich niet een egel ergens verstopt heeft. De geurberichten zijn dermate interessant dat ik voorbij kan lopen zonder dat ik hun aandacht trek. Pas bij het bruggetje halen ze me in. Sammy stoot enigszins dwingend tegen mijn linkerhand. Als ik ze open, pakt hij het brokje en is weg.
Frisse ochtend. Helder weer, lekker zonnetje, de lucht vol met hooigeuren. Na enige tientallen meters schrik ik op door een hoop lawaai van onder een wilg langs de waterkant. Zes of zeven jonge vogels vluchten naar het midden van het meer half in en half uit het water, geholpen door hun vleugels. Eenmaal weg zie ik dat ze een voor een onderduiken. A ha, daar was moederfuut druk mee in de afgelopen weken. Een tweede nest. Wordt druk op het meer op deze manier.
Voorbij de bocht in de dijk met bijbehorende plichtplegingen schieten de honden weg. Dat gaat toch iedere keer met een tempo, dat blijft me verbazen. Ik zie niks maar het is duidelijk dat ze een doel hebben. Abrupt gaat het naar rechts richting de beek en ze beginnen te blaffen. Dat is dus zeker weten iets (geweest). Ik gok op een visser, die nog hoopte op een verdwaalde forel. De honden blijven blaffen en druk heen en weer lopen. Ter plekke is niks te zien behalve Katrien die omhoog in een dikke boom staat te staren. Ai, ai, een eekhoorntje dus. Dat is toch zo frustrerend voor ze, maar beter zo dan dat je nog net een staartpluim in de bek ziet verdwijnen, wat ook al eens gebeurd is.
Ik laat ze staren en blaffen en loop zelf door. Het is zo'n dag waarop de wereld om me heen nauwelijks tot me doordringt. Bewegingen verlopen automatisch, de route als op een rails, handelingen zonder nadenken en voordat ik het weet sta ik op het strandje. Hier kom ik niet zomaar weg. Ik geef de honden wat ze denken verdiend te hebben, werp nog een blik over het meer en verdwijn weer in gedachten. Wat wordt het vandaag? In elk geval zo mijn tweede koffie.
donderdag 12 juli 2012
40 (12/7)
In gedachten opgestaan van achter de Pc en naar de keuken gelopen. Het zijn niet de woorden die het 'm doen. Voor de honden zijn het de gebaren die tellen. Een beweging met je ogen, het verschuiven van de stoel, een beginnend gebaar met een van de handen, een veranderingen in je lichaamshouding, dat zijn de dingen die hun aandacht trekken. Dat jij daar als mens nog een hoop woorden bij verspild zal hen werkelijk een rotzorg zijn. Klopt niet helemaal, want als ik grasmaai reageert Sammy heel duidelijk op een verandering in het toerental van de motor, dan weet hij dat ik ermee stop en komt hij er aan. Maar toch!
Jas gepakt, brokjes bijgevuld, laarzen aan en de benen strekken. Gisteren hebben de honden een bot gehad en dat betekent dat de nood niet anders dan erg hoog kan zijn. En ja hoor. Nauwelijks buiten stuiven ze allebei een andere kant op, staart omhoog en half door de achterpoten zakken. Had niet veel langer moeten duren, denk je dan. Toch merk je daar binnen niks van. Het gebeurd slechts zelden dat een van de honden aangeeft dat ie naar buiten moet.
Ik loop door naar het bruggetje. Het is vandaag een kleine twee uur vroeger dan normaal. De honden zullen er niet rouwig om zijn geweest. Ikzelf ben een beetje dubbel daarin. Ondanks de koffie voelt het nog niet wakker aan.
Het weer is bewolkt en beduidend koeler dan gisteren. Alle kleuren zijn weer een paar tinten donkerder en door de ontbrekende plekken, vlekken en vlekjes zonlicht is het tunneleffect in het achterste deel van de dijk bijna compleet. Ieder van ons gaat zijns weegs. Sammy loopt ver vooruit, Katrien ligt een eind achter ons in het gras te rollen en ik kijk mijmerend uit over het meer.
De eenden zitten aardig verspreid over het meer. Zou het aan het tijdstip liggen? Normaal gesproken liggen ze in de beschutting van het eiland en het bos in de noordwesthoek van het meer. Het lijkt erop dat ze daar vanochtend nog naar onderweg zijn maar de kans is groot, dat dit slechts invulling van mijn kant is. Ik kijk bewonderend en enigszins geërgerd naar de lange scheuten die de bramen de afgelopen dagen vanuit de zijkanten van dijk richting het midden hebben gestuurd. Dat gaat zosnel dat je het volgens mij moet kunnen zien groeien als je erbij staat. Alleen paddestoelen kunnen volgens mij nog sneller zijn.
"Ach, werk". Ik duw de gedacht aan de kant en loop verder. Heerlijk langs het kabbelende riviertje of doen alleen beken dat? Kabbelen? Wat maakt het uit. De waterinlaat ziet er goed uit, de brokjes worden opgeëist en het gaat alweer terug richting het strandje of wat daar nog van over is. Straks eens bedenken waar ik mijn tijd aan ga besteden vandaag maar eerst de volgende bak koffie. Het is echt nodig vandaag.
Jas gepakt, brokjes bijgevuld, laarzen aan en de benen strekken. Gisteren hebben de honden een bot gehad en dat betekent dat de nood niet anders dan erg hoog kan zijn. En ja hoor. Nauwelijks buiten stuiven ze allebei een andere kant op, staart omhoog en half door de achterpoten zakken. Had niet veel langer moeten duren, denk je dan. Toch merk je daar binnen niks van. Het gebeurd slechts zelden dat een van de honden aangeeft dat ie naar buiten moet.
Ik loop door naar het bruggetje. Het is vandaag een kleine twee uur vroeger dan normaal. De honden zullen er niet rouwig om zijn geweest. Ikzelf ben een beetje dubbel daarin. Ondanks de koffie voelt het nog niet wakker aan.
Het weer is bewolkt en beduidend koeler dan gisteren. Alle kleuren zijn weer een paar tinten donkerder en door de ontbrekende plekken, vlekken en vlekjes zonlicht is het tunneleffect in het achterste deel van de dijk bijna compleet. Ieder van ons gaat zijns weegs. Sammy loopt ver vooruit, Katrien ligt een eind achter ons in het gras te rollen en ik kijk mijmerend uit over het meer.
De eenden zitten aardig verspreid over het meer. Zou het aan het tijdstip liggen? Normaal gesproken liggen ze in de beschutting van het eiland en het bos in de noordwesthoek van het meer. Het lijkt erop dat ze daar vanochtend nog naar onderweg zijn maar de kans is groot, dat dit slechts invulling van mijn kant is. Ik kijk bewonderend en enigszins geërgerd naar de lange scheuten die de bramen de afgelopen dagen vanuit de zijkanten van dijk richting het midden hebben gestuurd. Dat gaat zosnel dat je het volgens mij moet kunnen zien groeien als je erbij staat. Alleen paddestoelen kunnen volgens mij nog sneller zijn.
"Ach, werk". Ik duw de gedacht aan de kant en loop verder. Heerlijk langs het kabbelende riviertje of doen alleen beken dat? Kabbelen? Wat maakt het uit. De waterinlaat ziet er goed uit, de brokjes worden opgeëist en het gaat alweer terug richting het strandje of wat daar nog van over is. Straks eens bedenken waar ik mijn tijd aan ga besteden vandaag maar eerst de volgende bak koffie. Het is echt nodig vandaag.
maandag 9 juli 2012
37 (9/7)
"Kom, we gaan."
Meer tegen mezelf dan tegen de honden. Na een rare week, waarin zelfs het lopen er af en toe bij inschoot, het nieuwe begin maar direct bij de horens vatten en de regelmaat in het gewenste ritme herstellen hopende op wat rust. De honden, die ik enige verbazing toedicht, lopen voor mijn voeten. Zouden we werkelijk? Ja, we gaan!
Jasje, dasje, we gaan op stap. Brokjes nog voldoende, trap af, op naar het bruggetje. Nauwelijks onderweg hoor ik achter me een auto over de toegangsweg rijden. Tempo en tijd duiden in de richting van de post. Katrien is al verdwenen maar Sam heeft nog niks in de gaten en kijk mij verdwaasd aan. Ineens valt het duppie en in een rotvaart schiet hij blaffend langs me heen. Niet dat ze tegenwoordig nog de moeite nemen om helemaal naar de postauto te lopen. Die paar honderd meter hebben ze er niet meer voor over. Het blijft bij blaffen op afstand en al gauw komen ze blaffend en dollend mijn kant op. Ik zet me schrap, maar ze gaan aan mij voorbij, schieten bij het bbq-hok om de hoek en ik hoor ze verdwijnen.
Het is een natte tweede weekhelft en dito weekend geweest. Alles druipt en groeit weelderig. Dit jaar geen bloemen in de acacia's gehad, niet één kers aan de boom alles dank een paar verlate nachten met vorst tot in begin mei toe. Maar nu schiet alles op en door in de vijfde versnelling. Kamperfoelie bloeit en bedwelt je met z'n geur, de tamme kastanje bloeit, de notenbomen staan eindelijk vol in blad, de brempeulen staan op springen, de bramen beginnen aan hun bloei en het gras is niet bij te houden.
Vanochtend wil de zon weer en spiegelt prachtig in het meer. Het meer oogt strak maar is op plekken gerimpeld. Op het eerste oog geen dierenactiviteit. Ik loop achter de honden aan. Verwonder me over het geluid van stromend water waar ik dat nooit eerder heb gehoord maar besluit toch door te lopen. Ik deel op de aangewezen plekken de beloningen uit en de honden lopen direct verder. Het deel van de zomer breekt aan waarop hier plekken zijn die erg veel weg hebben van wat ik me bij een jungle voorstel. Zoveel verschillend groen, zo dicht op elkaar, nat, dampend en zwaar van aardse tonen. Jammer dat ik daar dan altijd van die oorlogsfilmsassociaties bij krijg ipv een vredig beeld met planten en dieren.
We passeren de inlaat, die goed doorstroomt, ronden het meer en gaan onderlangs retour. Met een scheef oog kijk ik naar mogelijke eetbare paddestoelen. Binnenkort nieuwe maan, dat schijnt het verschijningsmoment te zijn. Alle andere factoren als vocht en temperatuur zijn optimaal aanwezig. De komende dagen eens het bos in langs een paar potentiële groeiplekken en dan mn die van de girolles. Ik kom nu ff niet op het Nederlandse woord.
Strandje, meer, water, brokjes en hop het laatste stuk naar de tweede bak koffie, het begin van de dag en hopelijk een betere, nee meer een andere week. De afgelopen week was niet slecht maar rommelig en onrustig. Allez!
Meer tegen mezelf dan tegen de honden. Na een rare week, waarin zelfs het lopen er af en toe bij inschoot, het nieuwe begin maar direct bij de horens vatten en de regelmaat in het gewenste ritme herstellen hopende op wat rust. De honden, die ik enige verbazing toedicht, lopen voor mijn voeten. Zouden we werkelijk? Ja, we gaan!
Jasje, dasje, we gaan op stap. Brokjes nog voldoende, trap af, op naar het bruggetje. Nauwelijks onderweg hoor ik achter me een auto over de toegangsweg rijden. Tempo en tijd duiden in de richting van de post. Katrien is al verdwenen maar Sam heeft nog niks in de gaten en kijk mij verdwaasd aan. Ineens valt het duppie en in een rotvaart schiet hij blaffend langs me heen. Niet dat ze tegenwoordig nog de moeite nemen om helemaal naar de postauto te lopen. Die paar honderd meter hebben ze er niet meer voor over. Het blijft bij blaffen op afstand en al gauw komen ze blaffend en dollend mijn kant op. Ik zet me schrap, maar ze gaan aan mij voorbij, schieten bij het bbq-hok om de hoek en ik hoor ze verdwijnen.
Het is een natte tweede weekhelft en dito weekend geweest. Alles druipt en groeit weelderig. Dit jaar geen bloemen in de acacia's gehad, niet één kers aan de boom alles dank een paar verlate nachten met vorst tot in begin mei toe. Maar nu schiet alles op en door in de vijfde versnelling. Kamperfoelie bloeit en bedwelt je met z'n geur, de tamme kastanje bloeit, de notenbomen staan eindelijk vol in blad, de brempeulen staan op springen, de bramen beginnen aan hun bloei en het gras is niet bij te houden.
Vanochtend wil de zon weer en spiegelt prachtig in het meer. Het meer oogt strak maar is op plekken gerimpeld. Op het eerste oog geen dierenactiviteit. Ik loop achter de honden aan. Verwonder me over het geluid van stromend water waar ik dat nooit eerder heb gehoord maar besluit toch door te lopen. Ik deel op de aangewezen plekken de beloningen uit en de honden lopen direct verder. Het deel van de zomer breekt aan waarop hier plekken zijn die erg veel weg hebben van wat ik me bij een jungle voorstel. Zoveel verschillend groen, zo dicht op elkaar, nat, dampend en zwaar van aardse tonen. Jammer dat ik daar dan altijd van die oorlogsfilmsassociaties bij krijg ipv een vredig beeld met planten en dieren.
We passeren de inlaat, die goed doorstroomt, ronden het meer en gaan onderlangs retour. Met een scheef oog kijk ik naar mogelijke eetbare paddestoelen. Binnenkort nieuwe maan, dat schijnt het verschijningsmoment te zijn. Alle andere factoren als vocht en temperatuur zijn optimaal aanwezig. De komende dagen eens het bos in langs een paar potentiële groeiplekken en dan mn die van de girolles. Ik kom nu ff niet op het Nederlandse woord.
Strandje, meer, water, brokjes en hop het laatste stuk naar de tweede bak koffie, het begin van de dag en hopelijk een betere, nee meer een andere week. De afgelopen week was niet slecht maar rommelig en onrustig. Allez!
zondag 1 juli 2012
29 (1/7)
Sammy ligt trouw aan mijn voeten en knap in de weg. Ik moet me in een rare bocht wringen om de bureaustoel te verlaten en ergens in die beweging snapt hij waar ik mee bezig ben en staat op. Wat het geheel niet eenvoudiger maakt. Tussendoor nog een "Kom" voor Katrien, brokjes bijgevuld, laarzen aan en de jas mee. Op het bordes direct rechts de trappen af en tussen het welige tierende onkruid verder naar beneden en opweg. Biologisch en géén onkruid, gaat niet samen.
Katrien is ineens weg. Sammy investeert gestaag verder in de vernietiging van de den en ik loop gewoon door. Het is zondag en dat hoor je! In de verte verstoord op grote hoogte een passerend vliegtuig de volstrekte stilte maar voor de rest klopt het plaatje. Nu stilstaan en op het gehoor concentreren en een andere wereld gaat open. Vogelgeluiden versieren de stilte, zelfs het ruisen van de beek krijgt de ruimte, de eenden in de verte, de zachte bries door de bladeren en het zoemen van insecten. Niks van dat alles weet de stilte te verstoren tot het volgende vliegtuig onzichtbaar maar duidelijk het beeld verstoord.
Na de bliksem(inslag) met een paar stroomloze uren en het begeleidende gedonder alsof de aarde in tweeën barstte heeft het vannacht behoorlijk geregend. Alles is nat, natter dan dauwnat. Daar waar het lange gras niet is opgeruimd of verpulverd moet de maaier er weer overheen de komende dagen en dan maar aanharken, want zo schiet het niet echt op.
Een beetje mopperend gaat het over de dijk. De jonge futen duiken om beurten in de diepte en zwemmen terug als ze opgedoken zijn. Slechts één van de ouders is erbij. Futen zijn blijkbaar geen trouwe paren zoals dat bij eenden het geval schijnt te zijn. De jonkies duiken dat het een lieve lust is om te zien. Op de achtergrond dobberen de nauwelijks van het water te onderscheiden eenden. Sammy ligt op z'n buik om zijn dorst te lessen. Katrien selecteert de grassprieten die ze straks weer uit zal kotsen.
Alles is zoals het was en misschien wel zoals het zijn moet. Geen vreemde dingen, geen nieuwe paddestoelen en sowieso een steeds beperkter want door de bladeren verder afgesloten blikveld. Het domein keert zich in zichzelf. Eigenlijk een vreemde tegenstelling de beslotenheid van de zomer tegenover de openheid van de winter, terwijl je in de zomer naar buiten trekt en je 's winters het liefst opsluit in je slaapkamer, weg onder de dekbedden.
Katrien staat op het strand aan het water te wachten. Ze wil brokjes vissen en ze niet zo aangereikt krijgen. Daar denkt Sammy anders over en duwt zíjn snoet in mijn jaszak. Ik laat mijn blik over het meer gaan. Geen vogel te zien, geen kringen in het water van een opduikende vis maar ook weer geen spiegelgladde watervlakte.
"Kom", ditmaal tegen mezelf. Geen filosofisch gedoe vandaag. Doorlopen, douchen en de hort op. Welke hort zie ik onderweg wel. Na een week in het paradijs heb ik behoefte aan een stukje (Gètver) hel. Hup, naar huus.
Katrien is ineens weg. Sammy investeert gestaag verder in de vernietiging van de den en ik loop gewoon door. Het is zondag en dat hoor je! In de verte verstoord op grote hoogte een passerend vliegtuig de volstrekte stilte maar voor de rest klopt het plaatje. Nu stilstaan en op het gehoor concentreren en een andere wereld gaat open. Vogelgeluiden versieren de stilte, zelfs het ruisen van de beek krijgt de ruimte, de eenden in de verte, de zachte bries door de bladeren en het zoemen van insecten. Niks van dat alles weet de stilte te verstoren tot het volgende vliegtuig onzichtbaar maar duidelijk het beeld verstoord.
Na de bliksem(inslag) met een paar stroomloze uren en het begeleidende gedonder alsof de aarde in tweeën barstte heeft het vannacht behoorlijk geregend. Alles is nat, natter dan dauwnat. Daar waar het lange gras niet is opgeruimd of verpulverd moet de maaier er weer overheen de komende dagen en dan maar aanharken, want zo schiet het niet echt op.
Een beetje mopperend gaat het over de dijk. De jonge futen duiken om beurten in de diepte en zwemmen terug als ze opgedoken zijn. Slechts één van de ouders is erbij. Futen zijn blijkbaar geen trouwe paren zoals dat bij eenden het geval schijnt te zijn. De jonkies duiken dat het een lieve lust is om te zien. Op de achtergrond dobberen de nauwelijks van het water te onderscheiden eenden. Sammy ligt op z'n buik om zijn dorst te lessen. Katrien selecteert de grassprieten die ze straks weer uit zal kotsen.
Alles is zoals het was en misschien wel zoals het zijn moet. Geen vreemde dingen, geen nieuwe paddestoelen en sowieso een steeds beperkter want door de bladeren verder afgesloten blikveld. Het domein keert zich in zichzelf. Eigenlijk een vreemde tegenstelling de beslotenheid van de zomer tegenover de openheid van de winter, terwijl je in de zomer naar buiten trekt en je 's winters het liefst opsluit in je slaapkamer, weg onder de dekbedden.
Katrien staat op het strand aan het water te wachten. Ze wil brokjes vissen en ze niet zo aangereikt krijgen. Daar denkt Sammy anders over en duwt zíjn snoet in mijn jaszak. Ik laat mijn blik over het meer gaan. Geen vogel te zien, geen kringen in het water van een opduikende vis maar ook weer geen spiegelgladde watervlakte.
"Kom", ditmaal tegen mezelf. Geen filosofisch gedoe vandaag. Doorlopen, douchen en de hort op. Welke hort zie ik onderweg wel. Na een week in het paradijs heb ik behoefte aan een stukje (Gètver) hel. Hup, naar huus.
zaterdag 30 juni 2012
28 (30/6)
Na een valse start en een hernieuwd "Kom op" in de benen. De zon straalt volop dus de brokjes van maar zo in mijn zak en de jas aan de kapstok laten hangen. Het is zonning maar fris. Er staat een lichte bries. Ik loop eerst naar het gat dat ik gisteren heb gegraven. Jammergenoeg moet ik nog zeker een meter verder maar daar ontbrak me gisteren de puf voor. Katrien maakt van de dissonante start gebruik om links het veld op te schieten. Lekker de ruimte en dan duurt het wel even voordat het juiste plekje is gevonden.
Sammy geeft het hoge gras op de schuine rand van het gazon water en ik kijk een beetje om me heen. Groen, groen, groen en op de velden langzaam geelkleurend graan. Katrien komt eraan en we beginnen aan de ronde. Het gras op het veld voor het bruggetje mag wel weer. Graven zit er vandaag toch niet in voor de avond. Gisteren was het aangenaam bewolkt maar nu staat de zon alweer pal op het gat en blijft het beschijnen tot ver in de middag. Een beetje rammelen op het maaimachien is dan niet verkeerd. Gelukkig niet zo'n duf ding maar meer iets à la een kart maar minder snel.
Voor het bruggetje valt er vandaag veel te snuffelen. Zelfs de brokjes moeten wachten en ik ook. Een "Hé, kom op" is nodig om het gesnuffel te onderbreken. Brokjes uitgedeeld en ik kan verder. Sammy loopt mee, Katrien blijft achter. Na een paar honderd meter een blik naar achteren en ik zie Katrien zich wellustig op haar rug ronddraaien in het gras. Hopelijk niks penetrants. Voor de bocht in de dijk heeft Katrien ons ingehaald. Sammy snuffelt eens aan een val die ik gisteren heb neergezet. Na hun beloning gaat het weer verder.
Het is een aangename ochtend. Niet te warm, droog, zonnig en rustig in mijn hoofd. Ik laat mijn blik dwalen. Zo nog eens uren kunnen lopen, dat is lang geleden dat ik me dat gegund heb.
Bij de waterinlaat stroomt wat stromen moet hoewel het tempo er een beetje uit is. Morgen weereens stevig poken met mijn boomstam. Ik heb daar vandaag geen zin in. Inmiddels een beetje spijt van de thuisgelaten jas. T-shirt heeft korte mouwen en daarmee hebben de muggen meer vrijspel dan me lief is. Voor ik het muggendeel gepasseerd ben valt menig dooie. De honden hebben meer last van een soort vliegje dat op de rand van hun ooglid gaat zitten. Lijkt me mateloos irritant. Zij wrijven af en toe hun hoofd langs een van de voorpoten. Hup, doorlopen!
Met een korte stop op het strandje verder naar huis. Katrien is diep het water in geweest en schud zich droog terwijl ze langs rent. Sammy blijft achter. Hij heeft vandaag weinig zin of het al veel te warm. Dat wordt van de ene schaduwplek naar de andere vandaag en overal slapen, net als de katten trouwens. Die beesten hebben het een stuk beter bekeken.
Sammy geeft het hoge gras op de schuine rand van het gazon water en ik kijk een beetje om me heen. Groen, groen, groen en op de velden langzaam geelkleurend graan. Katrien komt eraan en we beginnen aan de ronde. Het gras op het veld voor het bruggetje mag wel weer. Graven zit er vandaag toch niet in voor de avond. Gisteren was het aangenaam bewolkt maar nu staat de zon alweer pal op het gat en blijft het beschijnen tot ver in de middag. Een beetje rammelen op het maaimachien is dan niet verkeerd. Gelukkig niet zo'n duf ding maar meer iets à la een kart maar minder snel.
Voor het bruggetje valt er vandaag veel te snuffelen. Zelfs de brokjes moeten wachten en ik ook. Een "Hé, kom op" is nodig om het gesnuffel te onderbreken. Brokjes uitgedeeld en ik kan verder. Sammy loopt mee, Katrien blijft achter. Na een paar honderd meter een blik naar achteren en ik zie Katrien zich wellustig op haar rug ronddraaien in het gras. Hopelijk niks penetrants. Voor de bocht in de dijk heeft Katrien ons ingehaald. Sammy snuffelt eens aan een val die ik gisteren heb neergezet. Na hun beloning gaat het weer verder.
Het is een aangename ochtend. Niet te warm, droog, zonnig en rustig in mijn hoofd. Ik laat mijn blik dwalen. Zo nog eens uren kunnen lopen, dat is lang geleden dat ik me dat gegund heb.
Bij de waterinlaat stroomt wat stromen moet hoewel het tempo er een beetje uit is. Morgen weereens stevig poken met mijn boomstam. Ik heb daar vandaag geen zin in. Inmiddels een beetje spijt van de thuisgelaten jas. T-shirt heeft korte mouwen en daarmee hebben de muggen meer vrijspel dan me lief is. Voor ik het muggendeel gepasseerd ben valt menig dooie. De honden hebben meer last van een soort vliegje dat op de rand van hun ooglid gaat zitten. Lijkt me mateloos irritant. Zij wrijven af en toe hun hoofd langs een van de voorpoten. Hup, doorlopen!
Met een korte stop op het strandje verder naar huis. Katrien is diep het water in geweest en schud zich droog terwijl ze langs rent. Sammy blijft achter. Hij heeft vandaag weinig zin of het al veel te warm. Dat wordt van de ene schaduwplek naar de andere vandaag en overal slapen, net als de katten trouwens. Die beesten hebben het een stuk beter bekeken.
vrijdag 29 juni 2012
27 (29/6)
Een graad of tien frisser dan gisteravond en bewolkt. Het is aan de honden te merken. Ze hebben zin om te lopen en te bewegen. Het rondje gaat niet tegen wil en dank alleen omdat ik ze daartoe dwing.
Na de rituele plichtplegingen stuiven ze direct door naar de dijk en niks nie stoppen bij het bruggetje. Een rangondin? Ree? Niks van dat alles, gewoon enthousiasme. Enige tientallen meters de dijk opgeschoten slenteren ze langzaam en snuffelend terug naar het bruggetje. We komen ongeveer gelijk aan. Twee omhoog gestoken koppies met verwachtingsvolle blik. Hup, brokjes verdelen en foetsch zijn ze weer.
Het is bewolkt maar de lucht is helder. Het maakt het hele kleurenpallet een paar tinten donkerder. Het meer bijna zwart en de meeste bomen donkergroen. Het meer is een spiegel. Geen zuchtje wind en weer een gebrek aan geluid om stil van te worden. De futen duiken in het voorste deel van het meer en de eenden dobberen schuin achter het eiland. De eenden zijn van deze kant nauwelijks te onderscheiden en dat ligt niet aan het gebrek van een bril. Hier en daar verheft een karper zich een eind boven het wateroppervlakt en ploft weer terug in het meer. Het plaatje is redelijk compleet.
Ik loop de dijk op. De honden zijn uit het zicht verdwenen. Of doorgelopen of ergens in de struiken verdwenen. Ik heb niet opgelet, hoef dat ook gelukkig steeds minder te doen. Ik mag mijn gedachten volgen of, wat me liever is, de afwezigheid ervan genieten. Ik kijk naar alles om me heen, neem het in me op en doe er heerlijk helemaal niets mee. Indrukken zijn een genot en hoeven wat mij betreft absoluut niet altijd nieuw en anders te zijn. Herkenning, terug vinden, hernieuwd kennis nemen van ..... Ik snap de mensen ook niet de plekken verdeeld over alle werelddelen als kralen aan een ketting rijgen. Na meer dan 30 jaar zeer regelmatige aanwezigheid is Parijs me bekend, maar of ik de stad nu ken? Ik waag dat te betwijfelen. Al dat letterlijk en figuurlijk globale gedoe zegt me weinig, klopt volgens mij ook voor geen meter. Het compenseert iets, al weet ik niet direct wat.
Niet denken dus .... Ik schud mijn hoofd, probeer een langzaam omkiepend berkje rechtop te zetten, geeft de wachtende honden hun beloning en loop verder over de kamerbrede dijk. Steeds meer paddestoelen en dan vooral hele kleintjes verschijnen tussen het gras. Geen van de vijf eetbare soorten die mij bekend zijn, hoewel ik gisteren weer ergens eekhoornbrood zag waar naaktslakken zich te goed aan deden.
Richting het strandje verlies ik de omgeving uit het oog en verdwijn in mijn gedachten zonder concrete resulaten. Ik laat de mogelijkheden van de dag door mijn hoofd gaan, deel op de daartoe uitgekozen plekken brokjes uit aan de honden, trek mijn jas uit en loop door naar huis. Graven vandaag, geloof ik.
Na de rituele plichtplegingen stuiven ze direct door naar de dijk en niks nie stoppen bij het bruggetje. Een rangondin? Ree? Niks van dat alles, gewoon enthousiasme. Enige tientallen meters de dijk opgeschoten slenteren ze langzaam en snuffelend terug naar het bruggetje. We komen ongeveer gelijk aan. Twee omhoog gestoken koppies met verwachtingsvolle blik. Hup, brokjes verdelen en foetsch zijn ze weer.
Het is bewolkt maar de lucht is helder. Het maakt het hele kleurenpallet een paar tinten donkerder. Het meer bijna zwart en de meeste bomen donkergroen. Het meer is een spiegel. Geen zuchtje wind en weer een gebrek aan geluid om stil van te worden. De futen duiken in het voorste deel van het meer en de eenden dobberen schuin achter het eiland. De eenden zijn van deze kant nauwelijks te onderscheiden en dat ligt niet aan het gebrek van een bril. Hier en daar verheft een karper zich een eind boven het wateroppervlakt en ploft weer terug in het meer. Het plaatje is redelijk compleet.
Ik loop de dijk op. De honden zijn uit het zicht verdwenen. Of doorgelopen of ergens in de struiken verdwenen. Ik heb niet opgelet, hoef dat ook gelukkig steeds minder te doen. Ik mag mijn gedachten volgen of, wat me liever is, de afwezigheid ervan genieten. Ik kijk naar alles om me heen, neem het in me op en doe er heerlijk helemaal niets mee. Indrukken zijn een genot en hoeven wat mij betreft absoluut niet altijd nieuw en anders te zijn. Herkenning, terug vinden, hernieuwd kennis nemen van ..... Ik snap de mensen ook niet de plekken verdeeld over alle werelddelen als kralen aan een ketting rijgen. Na meer dan 30 jaar zeer regelmatige aanwezigheid is Parijs me bekend, maar of ik de stad nu ken? Ik waag dat te betwijfelen. Al dat letterlijk en figuurlijk globale gedoe zegt me weinig, klopt volgens mij ook voor geen meter. Het compenseert iets, al weet ik niet direct wat.
Niet denken dus .... Ik schud mijn hoofd, probeer een langzaam omkiepend berkje rechtop te zetten, geeft de wachtende honden hun beloning en loop verder over de kamerbrede dijk. Steeds meer paddestoelen en dan vooral hele kleintjes verschijnen tussen het gras. Geen van de vijf eetbare soorten die mij bekend zijn, hoewel ik gisteren weer ergens eekhoornbrood zag waar naaktslakken zich te goed aan deden.
Richting het strandje verlies ik de omgeving uit het oog en verdwijn in mijn gedachten zonder concrete resulaten. Ik laat de mogelijkheden van de dag door mijn hoofd gaan, deel op de daartoe uitgekozen plekken brokjes uit aan de honden, trek mijn jas uit en loop door naar huis. Graven vandaag, geloof ik.
woensdag 27 juni 2012
25 (27/6)
Ruim voor negenen de deur uit en al volop terrasweer. Terras mèt parasol en eerlijk gezegd zou ik niet vies zijn van een heerlijk gekoeld glas droge witte wijn. Ja, gètver maar toch. Sammy loopt rustig met me mee. Katrien is rechts weg. Het gras en alles is zeiknat. Toch een nadeeltje aan het hier heersende dag- en nachtregime. Geen gemaai voor het begin van de middag en het gat voor de reparatie van de oude waterleiding ligt al pal in de zon. Dus ook daar vanavond pas verder.
Ik schud de gedachten van me af en richt mijn blik voor mijn voeten. Katrien stuift langs met draaiende driekwart staart en remt af naast haar favoriete ochtendgraspol. Voor mij is het allemaal gras al bestaan er honderden soorten maar voor de honden zijn het maar bepaalde plekken die, voor consumptie in aanmerking komen en hondseigen blijven ze de plekken wonderbaarlijk stug trouw.
Bruggetje voorbij na de gewenste plichtplegingen en een blik over het meer gegooid. Geen fuut te zien wel eenden in de verte en druk geplons en gespetter bij het riet.Weer een stel kapers de kolder in de kop. Ik loop verder. Niet snel, niet langzaam. Bekijk me wat ik al duizenden keren gezien heb, nooit hetzelfde maar ook niet anders is. Een hoop groen. Veel verschillend groen. Donker en licht. Speelse vlekken zonlicht.
De honden zijn druk met het 'lezen' van de dijk. Takken, takjes, gras, bramen, varens, bomen. Van links naar rechts en ook weer terug en verder. Ik zou dat verhaal willen kunnen begrijpen wat hun neus hen vertelt. Mijn verhaal wordt opgenomen door de ogen met af en toe iets geurigs in de marge.
Aangekomen bij de waterinlaat bedenk ik me dat de schep nog naast de keukendeur staat. Handig! Ik beperk me tot een goedkeurende blik links en rechts, beloon de honden en loop door. Honden volgen. Het is goed warm. De jas was niet nodig geweest. Ook niet bij nagedacht vanochtend. Uit dat ding en dragen maar.
Op de terugweg dichtbij het riet zijn de karpers nog steeds druk bezig. Geen kleintjes hoewel de grootte moeilijk is te schatten als ze zo onder en over elkaar heen kronkelen. Ik gok op ruim 70 centimeter, minimaal. Het is ook niet makkelijk te zien of het er twee of meer zijn. Het is in elk geval maar één stel of clubje dat ligt te paaien want ik zie geen activiteit op twee plekken tegelijk. Mooi plekje, soort van Capitool in Toulouse maar dan karpers kijken ipv mensen.
Het gaat onderlangs verder. De varens bedekken bijna het pad. Maaien zou beter zijn, zeker qua teken. Ik heb er al een paar gehad dit jaar om over de honden maar te zwijgen, ondanks alle zooi die ze daarvoor opgedaan krijgen. Op het strand duiken, nou stappen de honden in het water. Dorst en brokjes scoren. Verder huiswaarts, de dag wacht.
Ik schud de gedachten van me af en richt mijn blik voor mijn voeten. Katrien stuift langs met draaiende driekwart staart en remt af naast haar favoriete ochtendgraspol. Voor mij is het allemaal gras al bestaan er honderden soorten maar voor de honden zijn het maar bepaalde plekken die, voor consumptie in aanmerking komen en hondseigen blijven ze de plekken wonderbaarlijk stug trouw.
Bruggetje voorbij na de gewenste plichtplegingen en een blik over het meer gegooid. Geen fuut te zien wel eenden in de verte en druk geplons en gespetter bij het riet.Weer een stel kapers de kolder in de kop. Ik loop verder. Niet snel, niet langzaam. Bekijk me wat ik al duizenden keren gezien heb, nooit hetzelfde maar ook niet anders is. Een hoop groen. Veel verschillend groen. Donker en licht. Speelse vlekken zonlicht.
De honden zijn druk met het 'lezen' van de dijk. Takken, takjes, gras, bramen, varens, bomen. Van links naar rechts en ook weer terug en verder. Ik zou dat verhaal willen kunnen begrijpen wat hun neus hen vertelt. Mijn verhaal wordt opgenomen door de ogen met af en toe iets geurigs in de marge.
Aangekomen bij de waterinlaat bedenk ik me dat de schep nog naast de keukendeur staat. Handig! Ik beperk me tot een goedkeurende blik links en rechts, beloon de honden en loop door. Honden volgen. Het is goed warm. De jas was niet nodig geweest. Ook niet bij nagedacht vanochtend. Uit dat ding en dragen maar.
Op de terugweg dichtbij het riet zijn de karpers nog steeds druk bezig. Geen kleintjes hoewel de grootte moeilijk is te schatten als ze zo onder en over elkaar heen kronkelen. Ik gok op ruim 70 centimeter, minimaal. Het is ook niet makkelijk te zien of het er twee of meer zijn. Het is in elk geval maar één stel of clubje dat ligt te paaien want ik zie geen activiteit op twee plekken tegelijk. Mooi plekje, soort van Capitool in Toulouse maar dan karpers kijken ipv mensen.
Het gaat onderlangs verder. De varens bedekken bijna het pad. Maaien zou beter zijn, zeker qua teken. Ik heb er al een paar gehad dit jaar om over de honden maar te zwijgen, ondanks alle zooi die ze daarvoor opgedaan krijgen. Op het strand duiken, nou stappen de honden in het water. Dorst en brokjes scoren. Verder huiswaarts, de dag wacht.
dinsdag 26 juni 2012
24 (26/6)
Terwijl ik mijn laarzen sta aan te trekken steekt Katrien met kracht haar kop tussen mijn benen en kijkt me vanuit mijn kruis vragend aan. Blijft een rare gewoonte en vervelend ook bij slachtoffers van het andere geslacht met een jurk of rok als kledij. Ik vind het vooral komisch. Vandaag wilde ze ook nog zoenen. Nou ja, mijn toet aflikken om precies te zijn. De dame barst werkelijk van energie en ondeugd. Ik mag wel oppassen dat ze niet vandaag of morgen weer denkt dat een een paar dagen er van tussen moet kunnen.
In de kleine ruimte tussen mij en de deur staat Katrien nu met de kop naar de verkeerde kant en in tegenstelling tot een mens draait ze zich niet zomaar om. Vier poten hebben voor- maar ook nadelen. Sammy vind het allemaal maar aanstellerij, geloof ik. Hij staat strak met zijn neus tegen de deur en is met een stap naar achteren als altijd weer de eerste buiten als de deur opengaat. De honden lopen het bordes op alsof ik na een kleine twee jaar ineens weer rechtdoor zou lopen ipv direct rechtsom de trapjes af.
Het weer verbaast een beetje. Ik had een zonnetje in gedachten maar het is ordinair bewolkt. Geen regen weer maar voorlopig ook geen zon. Voor de bezigheden kan dat geen kwaad. Scheelt een hoop zinloze watercirculatie. Zonder op de honden te letten doorgelopen. Sammy blijkt al bij het bruggetje te staan en Katrien schiet achter me vandaan in dezelfde richting.
Het meer is vrijwel glad en het is wederom stiller dan een werkdag zou doen vermoeden. Ik stoor een ijsvogel die met een duikvlucht wegscheert over het wateroppervlakt. Een onwerkelijk glimmend blauwe vlek die mijn blikveld kruist. In het water duikt een fuut onder en komt direct bijna twintig meter verder weer boven.... Dat kan niet dezelfde zijn en dat klopt. Het zijn geen volwassen beesten. De beide jonkies zijn er dus nog en zwemmen naar elkaar toe als ook de tweede is boven gekomen. Een eind richting het eiland is één van de ouders druk met duiken. De eenden liggen weer achter eiland verborgen.
Aan het eind van de dijk schieten ineens de koppen van de honden omhoog. Neus op radarstand en weg zijn ze. Het had me net iets te aarzelends en ik laat ze ook gaan. Ze schieten omhoog het bos in maar houden halverwege de helling in. Neuzen nog steeds omhoog maar een eenduidige richting ontbreekt. Ze snuffelen nog een eind raak en komen achter me aan als ik al halverwege naar het strandje ben. Beloning verdiend en weg zijn ze weer. Ongetwijfeld dorst.
Op het strand staan ze allebei in het water. Katrien wachtend en Sammy drinkend. Brokjes voor Katrien en ook voor Sammy, die heel wat meer moeite heeft met het uit het water vissen van de beloning dan Katrien. Mooi geweest voor vanochtend. Straks de schep klaar zetten voor de volgende ronde en eens zien of ik nog trek heb in koffie. We mogen weer aan de slag met de dag.
In de kleine ruimte tussen mij en de deur staat Katrien nu met de kop naar de verkeerde kant en in tegenstelling tot een mens draait ze zich niet zomaar om. Vier poten hebben voor- maar ook nadelen. Sammy vind het allemaal maar aanstellerij, geloof ik. Hij staat strak met zijn neus tegen de deur en is met een stap naar achteren als altijd weer de eerste buiten als de deur opengaat. De honden lopen het bordes op alsof ik na een kleine twee jaar ineens weer rechtdoor zou lopen ipv direct rechtsom de trapjes af.
Het weer verbaast een beetje. Ik had een zonnetje in gedachten maar het is ordinair bewolkt. Geen regen weer maar voorlopig ook geen zon. Voor de bezigheden kan dat geen kwaad. Scheelt een hoop zinloze watercirculatie. Zonder op de honden te letten doorgelopen. Sammy blijkt al bij het bruggetje te staan en Katrien schiet achter me vandaan in dezelfde richting.
Het meer is vrijwel glad en het is wederom stiller dan een werkdag zou doen vermoeden. Ik stoor een ijsvogel die met een duikvlucht wegscheert over het wateroppervlakt. Een onwerkelijk glimmend blauwe vlek die mijn blikveld kruist. In het water duikt een fuut onder en komt direct bijna twintig meter verder weer boven.... Dat kan niet dezelfde zijn en dat klopt. Het zijn geen volwassen beesten. De beide jonkies zijn er dus nog en zwemmen naar elkaar toe als ook de tweede is boven gekomen. Een eind richting het eiland is één van de ouders druk met duiken. De eenden liggen weer achter eiland verborgen.
Aan het eind van de dijk schieten ineens de koppen van de honden omhoog. Neus op radarstand en weg zijn ze. Het had me net iets te aarzelends en ik laat ze ook gaan. Ze schieten omhoog het bos in maar houden halverwege de helling in. Neuzen nog steeds omhoog maar een eenduidige richting ontbreekt. Ze snuffelen nog een eind raak en komen achter me aan als ik al halverwege naar het strandje ben. Beloning verdiend en weg zijn ze weer. Ongetwijfeld dorst.
Op het strand staan ze allebei in het water. Katrien wachtend en Sammy drinkend. Brokjes voor Katrien en ook voor Sammy, die heel wat meer moeite heeft met het uit het water vissen van de beloning dan Katrien. Mooi geweest voor vanochtend. Straks de schep klaar zetten voor de volgende ronde en eens zien of ik nog trek heb in koffie. We mogen weer aan de slag met de dag.
maandag 25 juni 2012
23 (25/6)
"Kom" en daar gaan we.
Maandagochtend. Mistig en miezerig, allebei net niet maar wel met niet te missen nattigheid. Sfeervol en stimulerend begin van de week. Hoop dat dit voorbeeld geen gevolg vindt bij de komende dagen. De honden zijn er niet van onder de indruk en schieten buiten direct door. Katrien deze week op links en Sammy blijft stug doorgaan met zijn aanslag op de den.
Darmen geledigd heeft Katrien al zin in een spelletje. De dame zit vol energie, trekt aan mijn mouwen en zoekt houvast bij mijn benen voor haar gebit. Sammy springt er bovenop en dan is de aandacht voor mij gelukkig verdwenen. Grommend en blaffend rennen ze spelend vooruit. Voordat ik de Bbq-plek ben gepasseerd zijn zij allang bij het bruggetje. Ff gras kauwen in afwachting van mijn aankomst. Brokjes in ontvangst nemen en hup weg over de dijk. Sammy sierlijk. Katrien meer vrolijk.
Het is ongewoon stil. Het weer dwingt de boeren tot een pas op de plaats. Balen als je het hooi niet hebt kunnen verwerken. Hebben ze tenminste weer wat om over te klagen. Ik rek en strek de spieren van mijn rug en schouders en tel ondertussen de eenden in mijn blikveld. Ik heb dit jaar volgens mij nog geen balletje geslagen. Wordt tijd om daar verandering in te brengen. Het aantal eenden zit echt ruim boven de 50. Ooit kon je ze tellen op de vingers van een hand. Wordt nog eens gezellig op het meer.
De honden staan te wachten bij de bocht in de dijk. Sammy staat in het riviertje en Katrien kauwt gras. Soms lijken het warempel koeien. Hop, weer hun beloning voor het wachten en samen verder met de volgende étappe. Niks bijzonders bij de waterinlaat, geen keuze voor het bos vandaag en op weg naar het strandje geen verdwaalde mooie gedachten. Gewoon maandag. Ook zonder baan of andere verplichtingen is de week z'n ritme nog niet verloren.
Na een korte stop op het strandje het laatste stuk naar huis. De dag verlangt aandacht, net als de week. Het moeten, willen en kunnen is weer begonnen.
Maandagochtend. Mistig en miezerig, allebei net niet maar wel met niet te missen nattigheid. Sfeervol en stimulerend begin van de week. Hoop dat dit voorbeeld geen gevolg vindt bij de komende dagen. De honden zijn er niet van onder de indruk en schieten buiten direct door. Katrien deze week op links en Sammy blijft stug doorgaan met zijn aanslag op de den.
Darmen geledigd heeft Katrien al zin in een spelletje. De dame zit vol energie, trekt aan mijn mouwen en zoekt houvast bij mijn benen voor haar gebit. Sammy springt er bovenop en dan is de aandacht voor mij gelukkig verdwenen. Grommend en blaffend rennen ze spelend vooruit. Voordat ik de Bbq-plek ben gepasseerd zijn zij allang bij het bruggetje. Ff gras kauwen in afwachting van mijn aankomst. Brokjes in ontvangst nemen en hup weg over de dijk. Sammy sierlijk. Katrien meer vrolijk.
Het is ongewoon stil. Het weer dwingt de boeren tot een pas op de plaats. Balen als je het hooi niet hebt kunnen verwerken. Hebben ze tenminste weer wat om over te klagen. Ik rek en strek de spieren van mijn rug en schouders en tel ondertussen de eenden in mijn blikveld. Ik heb dit jaar volgens mij nog geen balletje geslagen. Wordt tijd om daar verandering in te brengen. Het aantal eenden zit echt ruim boven de 50. Ooit kon je ze tellen op de vingers van een hand. Wordt nog eens gezellig op het meer.
De honden staan te wachten bij de bocht in de dijk. Sammy staat in het riviertje en Katrien kauwt gras. Soms lijken het warempel koeien. Hop, weer hun beloning voor het wachten en samen verder met de volgende étappe. Niks bijzonders bij de waterinlaat, geen keuze voor het bos vandaag en op weg naar het strandje geen verdwaalde mooie gedachten. Gewoon maandag. Ook zonder baan of andere verplichtingen is de week z'n ritme nog niet verloren.
Na een korte stop op het strandje het laatste stuk naar huis. De dag verlangt aandacht, net als de week. Het moeten, willen en kunnen is weer begonnen.
zondag 24 juni 2012
22 (24/6)
"Kom boys"
Minder enthousiast dan normaal, zeg maar een beetje 's zondags zet de kolonne zich in beweging. Vandaag neemt Sammy het voortouw en lijkt Katrien voor een verlengd dutje te kiezen. De heren moeten maar ff wachten. Rek, strek en eerst nog een slokje water en daar treedt La Dame op het bordes. Miep met spatjes. De heren lopen door, we zien d'r wel komen. Op naar het bruggetje.
Het is geen onaangenaam weer. Een versluierde blauwe lucht. Een zonnetje maar niet van een temperatuur dat je al direct naar een terras met parasol verlangt. Nooit weg natuurlijk maar qua bezig zijn schiet dat geen meter op. Dus werkzame perspectieven voor vandaag. Misschien een mooie gelegenheid om in de slag met het gras iets van de opgelopen achterstand in te halen. Er liggen nog enkele stevige uitdagingen te wachten. Straks weer, nu de dijk en de honden.
Het is overduidelijk zondagstil op een druk vogelfluitconcert na. Tussen de gevarieerde trillers in hoor je nisk geen menselijke activiteit. Geen auto's, geen grasmaaiers, geen hooikerende boeren. Het meer ligt er mooi bij zonder roerloos te zijn. Vanachter het eiland komen een hoop eenden aangezwommen. Zoals haast ieder jaar nauwlijks jonkies gezien, maar een globale telling maakt duidelijk dat het aantal weer stevig vooruit is gegaan. Vorig jaar iets van 30 stuks nu kom ik makkelijk over de 50. Tijd voor wat 'Canard à l'orange' geloof ik. Maar eens met René praten.
Katrien blijft achter. Ze rolt zich op meerdere plekken uitgebreid door het gras en bedenkt dan dat ze wel wil spelen, begint aan mijn jas te trekken en hap naar armen en in billen. Ze blaft enthousiast en direct is Sammy erbij. Twee tegen een, da's lekker. Voor negeren is het te laat, de jas bestaat al uit een verzameling flarden en blauwe vlekken trekken vanzelf weg. Na wat duwen en trekken, grommen en blaffen, springen en happen de boel toch maar gekalmeerd. De honden verleggen hun aandacht naar een tak en rennen daar samen mee weg. Bijten en blaffen gaat weldegelijk samen.
Na wat proforma activiteit bij de waterinlaat rustig doorgelopen. De honden staan te drinken in het riviertje en vergeten hun brokjes. Terug beneden langs. Een enkele springende karper, mooie nieuwe paddestoelen en eindelijk rustig meelopende honden. Het spel van licht en donker op de bladeren, bomen en in het gras en andere ondergroei is steeds weer een genot om te zien.
Net voor het strandje keert Sammy om en loopt met de neus omhoog richting ravijn. Daar heb ik nu geen zin in. "Hier" en "Doorlopen" is gelukkig voldoende. Op het strandje het spelletje met de brokjes en ondertussen genoeten van het uitzicht. Blijft een prachtige plek hier. "Kom, eens zien wat we van de dag maken!"
Minder enthousiast dan normaal, zeg maar een beetje 's zondags zet de kolonne zich in beweging. Vandaag neemt Sammy het voortouw en lijkt Katrien voor een verlengd dutje te kiezen. De heren moeten maar ff wachten. Rek, strek en eerst nog een slokje water en daar treedt La Dame op het bordes. Miep met spatjes. De heren lopen door, we zien d'r wel komen. Op naar het bruggetje.
Het is geen onaangenaam weer. Een versluierde blauwe lucht. Een zonnetje maar niet van een temperatuur dat je al direct naar een terras met parasol verlangt. Nooit weg natuurlijk maar qua bezig zijn schiet dat geen meter op. Dus werkzame perspectieven voor vandaag. Misschien een mooie gelegenheid om in de slag met het gras iets van de opgelopen achterstand in te halen. Er liggen nog enkele stevige uitdagingen te wachten. Straks weer, nu de dijk en de honden.
Het is overduidelijk zondagstil op een druk vogelfluitconcert na. Tussen de gevarieerde trillers in hoor je nisk geen menselijke activiteit. Geen auto's, geen grasmaaiers, geen hooikerende boeren. Het meer ligt er mooi bij zonder roerloos te zijn. Vanachter het eiland komen een hoop eenden aangezwommen. Zoals haast ieder jaar nauwlijks jonkies gezien, maar een globale telling maakt duidelijk dat het aantal weer stevig vooruit is gegaan. Vorig jaar iets van 30 stuks nu kom ik makkelijk over de 50. Tijd voor wat 'Canard à l'orange' geloof ik. Maar eens met René praten.
Katrien blijft achter. Ze rolt zich op meerdere plekken uitgebreid door het gras en bedenkt dan dat ze wel wil spelen, begint aan mijn jas te trekken en hap naar armen en in billen. Ze blaft enthousiast en direct is Sammy erbij. Twee tegen een, da's lekker. Voor negeren is het te laat, de jas bestaat al uit een verzameling flarden en blauwe vlekken trekken vanzelf weg. Na wat duwen en trekken, grommen en blaffen, springen en happen de boel toch maar gekalmeerd. De honden verleggen hun aandacht naar een tak en rennen daar samen mee weg. Bijten en blaffen gaat weldegelijk samen.
Na wat proforma activiteit bij de waterinlaat rustig doorgelopen. De honden staan te drinken in het riviertje en vergeten hun brokjes. Terug beneden langs. Een enkele springende karper, mooie nieuwe paddestoelen en eindelijk rustig meelopende honden. Het spel van licht en donker op de bladeren, bomen en in het gras en andere ondergroei is steeds weer een genot om te zien.
Net voor het strandje keert Sammy om en loopt met de neus omhoog richting ravijn. Daar heb ik nu geen zin in. "Hier" en "Doorlopen" is gelukkig voldoende. Op het strandje het spelletje met de brokjes en ondertussen genoeten van het uitzicht. Blijft een prachtige plek hier. "Kom, eens zien wat we van de dag maken!"
zaterdag 23 juni 2012
21 (23/6)
Vroeg vandaag en fris. Moet helder zijn geweest vannacht. De honden drentelen al een halve koffie lang om me heen. Net al even buiten geweest omdat twee katten elkaar met veel gekrijs te lijf gingen. Actie, onrust en dan moet ik niet met mijn koffie zitten sukkelen achter de Pc. Dat plaatje klopt niet.
De laatste koffie sneller dan gewenste naar binnen gegoten, laarzen aan, brokjes aangevuld en .... vandaag geen uitnodiging noodzakelijk. Er wordt buiten op me gewacht. Dat wel. Netjes allebei op het bordes blikkend in de rondte. Als ik de trapjes afdaal komen ze achter me aan. Katrien naar rechts en Sammy vooruit. Er valt al een hoop te snuffelen zo dichtbij huis.
Een dik uur eerder dan anders maar de zon is al aangenaam warm. Was het gras droog geweest zou ik direct al met maaien kunnen beginnen maar dat gaat nog wat uurtjes duren. Genoeg andere zaken aan mijn kop. Voor we bij het bruggetje zijn hebben de honden gedaan wat moest gebeuren en de rest is voor de lol. Katrien heeft een speciaal plekje gevonden en gaat zich daar uitgebreid in liggen rollen, strekken en zigzaggen. Geen kadaver in ontbinding gelukkig. Wat het wel is wat ze uitkiest, zou ik niet weten.
De jongens hebben geen haast maar ik loop door. Ze komen wel. Geen eend te zien op het meer. Wel springen hier en daar karpers uit het water en laten zich met een klap terug op het water vallen. Meestal twee en soms drie keer achter elkaar. Neem aan dat ze het naar hun zin hebben. Een reiger staat achterin bij het riet in het water en laat zich door niks en ook niet door ons storen. Te ver weg voor de honden, hoewel ze daar zouden kunnen lopen, maar die zien het beest waarschijnlijk nieteens. Of misschien wel zien maar wat niet beweegt trekt gewoon geen aandacht.
Bij de splitsing naar het bos wil Sammy duidelijk omhoog. Na al die dagen onderlangs wordt het tijd voor zijn route. Ik geef hem zijn zin. Katrien blijft prompt meters achters waar ze op de weg onderlangs het meer ver vooruit zou zijn gelopen. Sammy is al boven aan de helling en wacht op ons en zijn brokjes. We gaan niet helemaal het bos in maar kiezen een soort gulden middenweg halverwege de helling.
Er is iets in het bos wat de aandacht van de honden trekt. Mn Sammy steekt met regelmaat zijn neus in de lucht en ruikt aandachtig terwijl hij zijn hoofd van links naar rechts of andersom beweegt. Hij zoekt de richting. Schijnbaar is de geur niet sterk of aantrekkelijk genoeg want hij loopt gedwee mee als ik hem vraag om door te lopen. Katrien is de aandacht al verloren en doorgelopen.
Op het strandje duiken ze allebei het water in om hun dorst te lessen. Katrien kijkt eens vragend om. Ik gooi wat brokjes in het water, geeft Sammy zijn deel in mijn hand en loop door. Heerlijke dag. Nu nog de juiste invulling.
De laatste koffie sneller dan gewenste naar binnen gegoten, laarzen aan, brokjes aangevuld en .... vandaag geen uitnodiging noodzakelijk. Er wordt buiten op me gewacht. Dat wel. Netjes allebei op het bordes blikkend in de rondte. Als ik de trapjes afdaal komen ze achter me aan. Katrien naar rechts en Sammy vooruit. Er valt al een hoop te snuffelen zo dichtbij huis.
Een dik uur eerder dan anders maar de zon is al aangenaam warm. Was het gras droog geweest zou ik direct al met maaien kunnen beginnen maar dat gaat nog wat uurtjes duren. Genoeg andere zaken aan mijn kop. Voor we bij het bruggetje zijn hebben de honden gedaan wat moest gebeuren en de rest is voor de lol. Katrien heeft een speciaal plekje gevonden en gaat zich daar uitgebreid in liggen rollen, strekken en zigzaggen. Geen kadaver in ontbinding gelukkig. Wat het wel is wat ze uitkiest, zou ik niet weten.
De jongens hebben geen haast maar ik loop door. Ze komen wel. Geen eend te zien op het meer. Wel springen hier en daar karpers uit het water en laten zich met een klap terug op het water vallen. Meestal twee en soms drie keer achter elkaar. Neem aan dat ze het naar hun zin hebben. Een reiger staat achterin bij het riet in het water en laat zich door niks en ook niet door ons storen. Te ver weg voor de honden, hoewel ze daar zouden kunnen lopen, maar die zien het beest waarschijnlijk nieteens. Of misschien wel zien maar wat niet beweegt trekt gewoon geen aandacht.
Bij de splitsing naar het bos wil Sammy duidelijk omhoog. Na al die dagen onderlangs wordt het tijd voor zijn route. Ik geef hem zijn zin. Katrien blijft prompt meters achters waar ze op de weg onderlangs het meer ver vooruit zou zijn gelopen. Sammy is al boven aan de helling en wacht op ons en zijn brokjes. We gaan niet helemaal het bos in maar kiezen een soort gulden middenweg halverwege de helling.
Er is iets in het bos wat de aandacht van de honden trekt. Mn Sammy steekt met regelmaat zijn neus in de lucht en ruikt aandachtig terwijl hij zijn hoofd van links naar rechts of andersom beweegt. Hij zoekt de richting. Schijnbaar is de geur niet sterk of aantrekkelijk genoeg want hij loopt gedwee mee als ik hem vraag om door te lopen. Katrien is de aandacht al verloren en doorgelopen.
Op het strandje duiken ze allebei het water in om hun dorst te lessen. Katrien kijkt eens vragend om. Ik gooi wat brokjes in het water, geeft Sammy zijn deel in mijn hand en loop door. Heerlijke dag. Nu nog de juiste invulling.
vrijdag 22 juni 2012
20 (22/6)
"Kom op jongens, we gaan"
Ik sta voor de afwisseling al buiten te wachten en Miep & Co nemen zich de tijd. Katrien bedacht dat ze eerst haar dorst wil lessen alvorens de benen te strekken en Sammy is zonder uitdagende prooi zeker niet een van de snelsten. Er is een extra "Hop, hop" nodig en een "Deze kant op"als een kleine bijsturing en alle neuzen zijn in beweging en wijzen in de juiste richting. Op naar het bruggetje.
Katrien blijft aarzelend achterop. Een nieuwe trend van de laatste dagen. Ze wil ons zien vertrekken, zoekt dan in alle rust het gewenste plekje voor het legen van haar darmen en stuift ons voorbij voordat Sammy en ik bij het bruggetje zijn enthousiast draaiend met haar restant van haar staart.
Het is zonnig maar bewolkt weer en behoorlijk fris maar lekker. Een groot aantal eenden komt vanaf het eiland als een armada in vlootformatie aan gezwommen in onze richting. Eén keer in mijn handen klappen en ze stijgen allemaal op. Ik laat ze vandaag met rust. Het meer ligt er mooi bij. Hoewel het iedere dag weer hetzelfde meer is, heeft het beeld niet elke dag dezelfde zeggingskracht. Ongetwijfeld iets met licht, beweging en mijn humeur. Ik geniet van het uitzicht terwijl ik de dijk afloop naar het eind.
Vandaag weer de opvangbak bij de inlaat vanuit het riviertje schoongeschept. Er blijven grote hoeveelheden takken en takjes met het water meekomen. Oud spul want het drijft niet. Tijdens het scheppen de eerste dazen de dood in gejaagd. Die beesten zijn te dom èn te traag voor een beetje mens als het tenminste geen type of soort mens is, ik zal niet verder in detail treden, dat gelijk begint te gillen en wild maaiend met haar armen om zich heen slaat. Daar maken die grijze plakkers weldegelijk een kans en dat is dan toch een beetje 50/50 globaal gezien.
Aankomend bij de keukendeur staat zoals gewoonlijk Katrien met de neus tegen de deur en Sammy er een paar passen achter. Niks vreemds behalve de muur van stank waar ik tegen aan loop. Onwillekeurig kijk ik om me heen of een kat ergens aan de diarree is geweest, zie niks, maak de keukendeur open en realiseer me dat natuurlijk een van beide lieverds of zelfs allebei ergens in hebben liggen rollen. Wat het geweest is mag Joost weten, maar in elk geval dood en dat al wat langer dan gisteren.
Mijn eerste gok is Katrien, maar ik zie niks op haar vacht en het stinkt ook niet erger als ik dichter bij haar ben. Sammy dus... En, ja hoor. Aan allebei de kanten vanaf het oor verder richting de rug glimt de vacht verdacht en de stank is niet te missen. Dat wordt een beurt met Mr Propre om de ergste stank te verminderen en voor de rest helaas wennen en slijten. Rare smaak hebben die jongens qua lekkere geurtjes, maar opvallen doet het.
Ik sta voor de afwisseling al buiten te wachten en Miep & Co nemen zich de tijd. Katrien bedacht dat ze eerst haar dorst wil lessen alvorens de benen te strekken en Sammy is zonder uitdagende prooi zeker niet een van de snelsten. Er is een extra "Hop, hop" nodig en een "Deze kant op"als een kleine bijsturing en alle neuzen zijn in beweging en wijzen in de juiste richting. Op naar het bruggetje.
Katrien blijft aarzelend achterop. Een nieuwe trend van de laatste dagen. Ze wil ons zien vertrekken, zoekt dan in alle rust het gewenste plekje voor het legen van haar darmen en stuift ons voorbij voordat Sammy en ik bij het bruggetje zijn enthousiast draaiend met haar restant van haar staart.
Het is zonnig maar bewolkt weer en behoorlijk fris maar lekker. Een groot aantal eenden komt vanaf het eiland als een armada in vlootformatie aan gezwommen in onze richting. Eén keer in mijn handen klappen en ze stijgen allemaal op. Ik laat ze vandaag met rust. Het meer ligt er mooi bij. Hoewel het iedere dag weer hetzelfde meer is, heeft het beeld niet elke dag dezelfde zeggingskracht. Ongetwijfeld iets met licht, beweging en mijn humeur. Ik geniet van het uitzicht terwijl ik de dijk afloop naar het eind.
Vandaag weer de opvangbak bij de inlaat vanuit het riviertje schoongeschept. Er blijven grote hoeveelheden takken en takjes met het water meekomen. Oud spul want het drijft niet. Tijdens het scheppen de eerste dazen de dood in gejaagd. Die beesten zijn te dom èn te traag voor een beetje mens als het tenminste geen type of soort mens is, ik zal niet verder in detail treden, dat gelijk begint te gillen en wild maaiend met haar armen om zich heen slaat. Daar maken die grijze plakkers weldegelijk een kans en dat is dan toch een beetje 50/50 globaal gezien.
Aankomend bij de keukendeur staat zoals gewoonlijk Katrien met de neus tegen de deur en Sammy er een paar passen achter. Niks vreemds behalve de muur van stank waar ik tegen aan loop. Onwillekeurig kijk ik om me heen of een kat ergens aan de diarree is geweest, zie niks, maak de keukendeur open en realiseer me dat natuurlijk een van beide lieverds of zelfs allebei ergens in hebben liggen rollen. Wat het geweest is mag Joost weten, maar in elk geval dood en dat al wat langer dan gisteren.
Mijn eerste gok is Katrien, maar ik zie niks op haar vacht en het stinkt ook niet erger als ik dichter bij haar ben. Sammy dus... En, ja hoor. Aan allebei de kanten vanaf het oor verder richting de rug glimt de vacht verdacht en de stank is niet te missen. Dat wordt een beurt met Mr Propre om de ergste stank te verminderen en voor de rest helaas wennen en slijten. Rare smaak hebben die jongens qua lekkere geurtjes, maar opvallen doet het.
zondag 17 juni 2012
15 (17/6)
Sammy is ongeduldig vandaag. Hij gunt me nauwelijks mijn koffie. Hij staat naast me te piepen en stoot met zijn kop tegen mijn arm. Verder met de koffie in de andere hand. Meneer moet wachten. Mijn eerste koffie is me heilig en hij knijpt maar ff wat harder, hoewel ik niet het idee heb dat zijn nood zo hoog is. Kan nauwelijks want ze zijn gisteravond tegen middernacht nog naar buiten geweest. Aai over de bol, beetje kloppen op de flanken en "Af".
Het weer is niet zo mooi als voorspeld of het weerbericht houdt er een andere definitief van 'mooi weer' op na. Niet al te grijs maar wel bewolkt en bovendien is alles nat en heeft het dus geregend. Ook dat was niet de afspraak. Sammy wijkt ondanks zijn gezeur niet van mijn zij. Niks hoge nood dus. Katrien is verdwenen. Ik heb niet oplet waarheen. Ik fluit, roep haar naam en loop met Sammy naar beneden.
Ook met minder mooi weer is het geen straf om hier te lopen. Op de dijk snuffelen de honden op alle mogelijke plekken. Het is vannacht drukker geweest dan normaal dat is duidelijk. Het gaat zigzaggend van links naar rechts en terug. Soms gaan ze blijkbaar te snel want dan is het net alsof ze zich iets herinneren wat ze vergeten zijn en gaan ze een paar meter terug. Voor mij is het allemaal gras en ander onkruid. Soms zie ik iets van uitwerpselen en kan die redelijk herleiden naar het soort producent: egel, moerasbever, vos, ree, eend, reiger, etc. Meestal is er echter niks bijzonders te zien.
Er heerst zondagsrust vandaag maar het waait en een paar kikkers in het riet bederven de mogelijke stilte. Geen spiegel dus vandaag maar gerimpeld is ook niet verkeerd. Het tempo ligt vandaag wat hoger dan gemiddeld alsof ik een afspraak met halen, zou echter niet weten welke. Ff dimmen dus.
Aan het eind van de dijk de inlaat (deels) schoongeschept. De ene keer zitten de honden dan netjes te wachten maar vandaag waren ze direct weg. Als je dan niet oplet, heb je ook bij God geen idee waar ze zitten. Maar weer fluiten dus en zoals gewoonlijk vereist de aanwezigheid van Katrien een extra uitnodiging en graag op naam.
Op weg naar het strandje de eerste eetbare paddestoelen gezien; eekhoorntjesbrood, de zomerse variant. Mag niet verbazen bij de vochtigheid van de afgelopen weken. Ik krijg niet spontaan culinaire fantasieën en laat ze dus gewoon staan. Langzaam aan word ik wat rustiger, het tempo zakt en de gedachten zweven weg. Na de brokjes en het water wil Sammy spelen, gaat liggen wachten op Katrien en duikt er boven op. Katrien heeft daar zelden zin in en duikt blaffend tussen mijn benen. De verkeerde plek voor deze activiteit met twee grote blaffende en happende muilen. Hup, naar huus!
Het weer is niet zo mooi als voorspeld of het weerbericht houdt er een andere definitief van 'mooi weer' op na. Niet al te grijs maar wel bewolkt en bovendien is alles nat en heeft het dus geregend. Ook dat was niet de afspraak. Sammy wijkt ondanks zijn gezeur niet van mijn zij. Niks hoge nood dus. Katrien is verdwenen. Ik heb niet oplet waarheen. Ik fluit, roep haar naam en loop met Sammy naar beneden.
Ook met minder mooi weer is het geen straf om hier te lopen. Op de dijk snuffelen de honden op alle mogelijke plekken. Het is vannacht drukker geweest dan normaal dat is duidelijk. Het gaat zigzaggend van links naar rechts en terug. Soms gaan ze blijkbaar te snel want dan is het net alsof ze zich iets herinneren wat ze vergeten zijn en gaan ze een paar meter terug. Voor mij is het allemaal gras en ander onkruid. Soms zie ik iets van uitwerpselen en kan die redelijk herleiden naar het soort producent: egel, moerasbever, vos, ree, eend, reiger, etc. Meestal is er echter niks bijzonders te zien.
Er heerst zondagsrust vandaag maar het waait en een paar kikkers in het riet bederven de mogelijke stilte. Geen spiegel dus vandaag maar gerimpeld is ook niet verkeerd. Het tempo ligt vandaag wat hoger dan gemiddeld alsof ik een afspraak met halen, zou echter niet weten welke. Ff dimmen dus.
Aan het eind van de dijk de inlaat (deels) schoongeschept. De ene keer zitten de honden dan netjes te wachten maar vandaag waren ze direct weg. Als je dan niet oplet, heb je ook bij God geen idee waar ze zitten. Maar weer fluiten dus en zoals gewoonlijk vereist de aanwezigheid van Katrien een extra uitnodiging en graag op naam.
Op weg naar het strandje de eerste eetbare paddestoelen gezien; eekhoorntjesbrood, de zomerse variant. Mag niet verbazen bij de vochtigheid van de afgelopen weken. Ik krijg niet spontaan culinaire fantasieën en laat ze dus gewoon staan. Langzaam aan word ik wat rustiger, het tempo zakt en de gedachten zweven weg. Na de brokjes en het water wil Sammy spelen, gaat liggen wachten op Katrien en duikt er boven op. Katrien heeft daar zelden zin in en duikt blaffend tussen mijn benen. De verkeerde plek voor deze activiteit met twee grote blaffende en happende muilen. Hup, naar huus!
zaterdag 16 juni 2012
14 (16/6)
Een mooie zonnige dag met een waterige rafel aan de kanten als we de deur uitstappen. Het waren nieteens minuten, misschien zelfs minder dan eentje maar wat vannacht ineens naar beneden kwam, was niet mis. Het pas gemaaide gras ligt als een donkergroene koek in lange slierten over de grasmat. Het weer wil niet echt meewerken dit jaar. Gelukkig laat dat de honden op een gezonde manier compleet koud.
Op weg naar het bruggetje is het genieten van de zonnewarmte. Je zou je dag moeten kunnen vullen met lopen. 's Morgens in de richting van de opkomende zon en 's avonds terug in de richting van de ondergaande zon. Tussendoor eten, lezen of schrijven, zittend op een terras waar een niet-aflatende mensenstroom aan je voorbij gaat. Dream on.
Nu gaat het noordoostwaarts verder over de dijk. De honden spurten vooruit. Dit keer niet voor nop. Het is geen recente molshoop die ze verwarren met een moerasbever. Het is een echte. Wordt weer tijd om de vallen te zetten. De beestjes krijgen iets brutaals. De jonkies trekken er op uit? De honden zijn niet snel genoeg. De moerasbever hoeft maar 1 of 2 meter en dan zit ie in het meer, zwemt een tiental meter uit de kant, draait om en gaat ons liggen bekijken. Ze weten dat hen in het water weinig kan gebeuren.
De dijk krijgt iets van een tunnel. Het bladerdek is vrijwel gesloten en takken buigen door onder het gewicht van het blad. Een plek om te vertoeven als de zon te fel schijnt ware het niet dat het er wemelt van de muggen en straks de dazen. Echt jammer.
Ik ben er vandaag niet bij. Weer niet, mag ik wel stellen. De honden lopen ver vooruit, wachten op de overeengekomen plekken en zijn direct weer verdwenen als ze hun brokjes hebben gehad. Een aanstekelijk enthousiasme waaraan ik me menig dag weet op te trekken. Vandaag is dat niet nodig, ik loop een beetje dromerig achter de wiebelende kontjes aan en vind alles best. Hoe ik de dag ga invullen is me niet duidelijk. Blijf ik, ga ik weg? Allebei misschien.. Ik zie wel.
In gedachten verzonken loop ik aan de andere kant van het meer terug. Onderlangs, Katrien is geheel uit het zicht verdwenen en Sammy aarzelt maar kiest toch weer voor mij. Links de twinkelende zon in het meer, rechts het bos tegen een strak blauwe hemel. Nu gaat ook Sammy ervandoor. Hij vertrouwt erop dat ik doorloop.
De honden staan even later op het strandje te wachten. Allebei in het meer, het water tot net onder hun borstkas. Ik gooi wat brokjes in het water en amuseer me aan Sam's verwoede pogingen de hapjes te pakken te krijgen. Genoeg gepest! Ik loop door richting het huis. Nog één koffie en dan mag de dag komen.
Op weg naar het bruggetje is het genieten van de zonnewarmte. Je zou je dag moeten kunnen vullen met lopen. 's Morgens in de richting van de opkomende zon en 's avonds terug in de richting van de ondergaande zon. Tussendoor eten, lezen of schrijven, zittend op een terras waar een niet-aflatende mensenstroom aan je voorbij gaat. Dream on.
Nu gaat het noordoostwaarts verder over de dijk. De honden spurten vooruit. Dit keer niet voor nop. Het is geen recente molshoop die ze verwarren met een moerasbever. Het is een echte. Wordt weer tijd om de vallen te zetten. De beestjes krijgen iets brutaals. De jonkies trekken er op uit? De honden zijn niet snel genoeg. De moerasbever hoeft maar 1 of 2 meter en dan zit ie in het meer, zwemt een tiental meter uit de kant, draait om en gaat ons liggen bekijken. Ze weten dat hen in het water weinig kan gebeuren.
De dijk krijgt iets van een tunnel. Het bladerdek is vrijwel gesloten en takken buigen door onder het gewicht van het blad. Een plek om te vertoeven als de zon te fel schijnt ware het niet dat het er wemelt van de muggen en straks de dazen. Echt jammer.
Ik ben er vandaag niet bij. Weer niet, mag ik wel stellen. De honden lopen ver vooruit, wachten op de overeengekomen plekken en zijn direct weer verdwenen als ze hun brokjes hebben gehad. Een aanstekelijk enthousiasme waaraan ik me menig dag weet op te trekken. Vandaag is dat niet nodig, ik loop een beetje dromerig achter de wiebelende kontjes aan en vind alles best. Hoe ik de dag ga invullen is me niet duidelijk. Blijf ik, ga ik weg? Allebei misschien.. Ik zie wel.
In gedachten verzonken loop ik aan de andere kant van het meer terug. Onderlangs, Katrien is geheel uit het zicht verdwenen en Sammy aarzelt maar kiest toch weer voor mij. Links de twinkelende zon in het meer, rechts het bos tegen een strak blauwe hemel. Nu gaat ook Sammy ervandoor. Hij vertrouwt erop dat ik doorloop.
De honden staan even later op het strandje te wachten. Allebei in het meer, het water tot net onder hun borstkas. Ik gooi wat brokjes in het water en amuseer me aan Sam's verwoede pogingen de hapjes te pakken te krijgen. Genoeg gepest! Ik loop door richting het huis. Nog één koffie en dan mag de dag komen.
Abonneren op:
Posts (Atom)