Terwijl ik mijn laarzen sta aan te trekken steekt Katrien met kracht haar kop tussen mijn benen en kijkt me vanuit mijn kruis vragend aan. Blijft een rare gewoonte en vervelend ook bij slachtoffers van het andere geslacht met een jurk of rok als kledij. Ik vind het vooral komisch. Vandaag wilde ze ook nog zoenen. Nou ja, mijn toet aflikken om precies te zijn. De dame barst werkelijk van energie en ondeugd. Ik mag wel oppassen dat ze niet vandaag of morgen weer denkt dat een een paar dagen er van tussen moet kunnen.
In de kleine ruimte tussen mij en de deur staat Katrien nu met de kop naar de verkeerde kant en in tegenstelling tot een mens draait ze zich niet zomaar om. Vier poten hebben voor- maar ook nadelen. Sammy vind het allemaal maar aanstellerij, geloof ik. Hij staat strak met zijn neus tegen de deur en is met een stap naar achteren als altijd weer de eerste buiten als de deur opengaat. De honden lopen het bordes op alsof ik na een kleine twee jaar ineens weer rechtdoor zou lopen ipv direct rechtsom de trapjes af.
Het weer verbaast een beetje. Ik had een zonnetje in gedachten maar het is ordinair bewolkt. Geen regen weer maar voorlopig ook geen zon. Voor de bezigheden kan dat geen kwaad. Scheelt een hoop zinloze watercirculatie. Zonder op de honden te letten doorgelopen. Sammy blijkt al bij het bruggetje te staan en Katrien schiet achter me vandaan in dezelfde richting.
Het meer is vrijwel glad en het is wederom stiller dan een werkdag zou doen vermoeden. Ik stoor een ijsvogel die met een duikvlucht wegscheert over het wateroppervlakt. Een onwerkelijk glimmend blauwe vlek die mijn blikveld kruist. In het water duikt een fuut onder en komt direct bijna twintig meter verder weer boven.... Dat kan niet dezelfde zijn en dat klopt. Het zijn geen volwassen beesten. De beide jonkies zijn er dus nog en zwemmen naar elkaar toe als ook de tweede is boven gekomen. Een eind richting het eiland is één van de ouders druk met duiken. De eenden liggen weer achter eiland verborgen.
Aan het eind van de dijk schieten ineens de koppen van de honden omhoog. Neus op radarstand en weg zijn ze. Het had me net iets te aarzelends en ik laat ze ook gaan. Ze schieten omhoog het bos in maar houden halverwege de helling in. Neuzen nog steeds omhoog maar een eenduidige richting ontbreekt. Ze snuffelen nog een eind raak en komen achter me aan als ik al halverwege naar het strandje ben. Beloning verdiend en weg zijn ze weer. Ongetwijfeld dorst.
Op het strand staan ze allebei in het water. Katrien wachtend en Sammy drinkend. Brokjes voor Katrien en ook voor Sammy, die heel wat meer moeite heeft met het uit het water vissen van de beloning dan Katrien. Mooi geweest voor vanochtend. Straks de schep klaar zetten voor de volgende ronde en eens zien of ik nog trek heb in koffie. We mogen weer aan de slag met de dag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten