Afwijkende bewegingen, onbedoelde afleidingsmanoeuvres. Ik sta al met de de laarzen aan het zakje van de brokjes bij te vullen voordat bij de honden doordringt wat gaat gebeuren. Katrien natuurlijk als eerste bij deur en Sammy schuift zich tussen haar en de koelkast in de beste uitgangspositie. Als de deur opengaat en dat doet ze nog steeds naar binnen, moet Katrien achteruit en hij kan direct naar buiten.
Eerst de verdere rest van de spullen bijeen graaien. Jas aan en we kunnen. Trapjes af richting het bbq-hok, honden allebei naar links, het enige niet gemaaide stukje gras met veel bloemen en andere planten. Ik bedenk me dat ik het belangrijkste nog vergeten ben, maar loop niet terug. Geen zin en bovendien ook een beetje onzinnige zekerheid. Ik loop door en geniet van de vele verschillende fluitende vogels. Een orkest als dit is geen dagelijkse gewoonte. Het gebeurd vaker dat je op wat duiven na niks hoort. Mooie heldere geluiden nu.
De zomer maakt weer een pas op de plaats. Gebeurt dit jaar met regelmaat. Zon zit achter een dik wolkendek, het heeft een beetje geregend en de temperatuur is logischerwijs een stuk minder. Het verschil met de dag van gisteren kan nauwelijks groter zijn. Het vochtig geworden pas gemaaide gras ruikt heerlijk. Onderweg naar het bruggetje zie ik dat ik gisteren een paar mooie eekhoornboleten heb vermorzeld. Een doodzonde hier met al die paddestoelzoekers.
De honden staan te wachten, innen hun bonus en verdwijnen over de dijk. Afgezien van de vogels is het stil. Geen machines of andere geluiden die op activiteit in de omgeving duiden. Ik loop rustig achter de honden aan op het inmiddels stevig ingesleten pad. Zowel bij mij als bij de honden is er een soort rader die ons op die permanent kronkelde lijn houdt. Wijkt je ervan af om iets te bekijken op te doen, loop je even later weer netje op het platgetreden en kaalgesleten pad. Raar. Zelfs 's winters trouwens als alles bedekt is met een laag sneeuw, blijk je achteraf nauwelijks van de route afgeweken te zijn.
Mijn verwondering wordt verstoord door het geblaf van Sammy. Een afwijkend hoog en wat hese blaf. Eigenlijk hoef ik niet te kijken. Dat is een egel. Hij heeft iets met die beesten en vindt ze overal, terwijl hij er niks mee kan, behalve wat op en neer rollen met z'n poot. Ik jaag 'm weg. Kan de egel bijkomen. Je zult zo toch uit je slaap worden gehaald.
We draaien linksom weg van de beek en keren onderlangs het meer terug. De honden zijn weer ver vooruit en ik volg in gedachten. Ik bedoel. Ik volg en dwaal in mijn gedachten. Mooie bomen op dit stuk en ook wat omgevallen dode exemplaren. Gisteren zag ik er nog twee op de nominatie om te vallen, die me eerder nog niet op waren gevallen. Een recente die dit jaar ineens zonder blad is en eentje die misschien nog wel van de storm in 1999 stamt. Jammergenoeg vallen ze steeds als ik er niet bij ben.
Via het strandje naar huis. Douchen en wegwezen. Stadse luchten en menselijke zielen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten