275 (22/02)

 "Allez" en daar schoten de honden naar buiten. Ze wilden zo graag, dat het moeite kostte om de keukendeur te openen. Het is helder, zonnig en erg fris om niet te zeggen bar koud vanochtend. Een stevig oostenwind maakt het winterse plaatje bijna compleet. Enkel de sneeuw ontbreekt. Brrr, na de afgelopen mooie dagen aan het begin van de week is dit slikken. Ik trek de sjaal wat hoger om de kop en zet er stevig de pas in.

 Om het Bbq-hok heen en dan kom je vol in de ochtendzon. Hoe warm en genotsvol dat soms kan zijn, de wind zet nu een allesbepalende streep door dat plaatje. Op de foto zou het niet anders uitzien dan drie dagen geleden. De werkelijkheid is koud en onaangenaam. Ik loop bijna hard naar het bruggetje, strooi wat brokjes en zet de vaart voort op de dijk. Bij de bocht in de passerende beek ben ik uit de invloed van de wind. Dat scheelt een slok op een borrel maar is nog een paar honderd meter lopen.

 De aalscholvers wachten niet op mijn geschreeuw en geklap en vertrekken uit zichzelf. Eenmaal in de lucht wil het echter niet zo. Òf ze hebben geen zin om te vertrekken òf het werkt niet met de thermiek. Het is een zooitje ongeregeld. Ze vliegen allemaal alle kanten op en vooral niet met elkaar. Het lukt niet om een V te vormen en het lijkt erop alsof een deel helemaal niet weg wil. Toch maar ff een steuntje in de rug gegeven.

 Sinds de (illegale) eendenjacht een paar weken geleden zijn de eenden maar mondjesmaat aanwezig en bij ieder geluid of beweging vertrekken ze direct de lucht in. Niet van de ene hoek van het meer naar de andere. Bovendien zijn het er maar een stuk of tien ipv 30 à 40. Nu krijg je wel langzamerhand de paarvorming en daardoor een grotere spreiding van de eenden over het hele gebied rondom het meer, maar toch is het minder dan een jaar geleden.

 Uit de wind mag het tempo zakken. Eenmaal aan de andere kant van het meer is de zon zelfs aangenaam. De honden hebben geen haast. Er zijn massa's verse sporen maar blijkbaar niet vandien aard dat ze weg willen. Ik kijk tegen de zon in over het meer. Een prachtig zicht, dat ook na meer dan 5000 keer niet gaat vervelen.

 Nog een kleine 100 dagen en dan heb ik het jaar gerond ..... en had ik gehoopt, sterker nog, had ik de overtuiging weg te zijn of tenminste een koper aan de haak geslagen te hebben. Tot op heden een illusie. Ik ben werkelijk benieuwd hoe dit hier gaat aflopen, maar nu eerst door naar mijn tweede koffie.

255 (12/02)

 Vanochtend werd er geen woord gesproken. Is ook niet nodig. We begrijpen elkaar volledig. Ik moet, de honden willen. Het is mijn keuze, hun recht. Katrien staat gewoontegetrouw met de neus tegen de buitendeur en Sammy in tweede linie om het hoekje van de koelkasten. Soms vindt Katrien het noodzakelijk om me kopjes te geven, als ik op één been sta te balanceren bij het aantrekken van mijn laarzen. Hondenhumor, zeg maar. Vandaag was zo'n dag, mijn kledingritueel duurt er alleen langer door. Vervelend voor hen en lastig voor mij, want ik heb het koud. Het is stukken kouder geweest en toen nergens last van gehad, maar nu heb ik het koud, onaangenaam koud. Ik sla de restanten van de jas om me heen, trek de sjaal vaster, open de deur en stap in flinke pas naar buiten.

 Buiten is het eerder warmer dan kouder. Het zal d'r om hangen. Straks de kachels aansteken. Had ik eerder moeten doen, maar geen zin in. Dat achter de temperatuur aanlopen van zo'n oud huis heeft voor- en nadelen. Zowel in de zomer als in de winter zijn er momenten waarop dat verkeerd uitpakt. Geen tijd voor wijs geneuzel. Doorstappen naar het bruggetje. De honden staan al te wachten.

 Het is droog qua neerslag, maar overal waar ik loop, klinkt het zompig. Een slurpend zuigende ondergrond als ik mijn voet er in druk of in voortbeweging optil. Als die freatische 'nappes' niet overlopen inmiddels snap ik het niet meer. Er is de afgelopen weken, in feite al maanden zoveel water naar beneden gekomen. De natuur moet het daar voorlopig maar mee doen, lijkt me zo. Als ik ergens een hekel aan heb, is het wel aan regen.

 Verderop op de dijk valt me het gefluit van de vogels op. Dit zijn er meer dan 1 of 2. De kwaliteit is nog matig en van vloeiende klanken is zeker geen sprake, maar dit is geen winters getjilp meer. Slechts twee aalscholvers vliegen op van de compleet wit gescheten den op het eiland en de eenden zijn te tellen op twee handen. Ik warm langzaam op en mopper af. De honden hebben het illigale uitstapje van twee dagen geleden nog in de benen. Alles gaat gemoedelijker dan me lief is. Dan maar het voortouw genomen!

 Bij de afspltsing naar het bos is het wachten op de honden. Na hun beloning stoom ik gelijk weer door en ook op het strandje stop ik niet langer dan nodig is om de brokjes te verdelen. De honden willen spelen. Ik wil naar binnen. Gelukkig hebben zij elkaar. Ik wil koffie.

 Op de laatste étappe weigert Sammy weer te luisteren en verdwijnt uit beeld. Dit wordt geen uren wachten, maar het gebrek aan luisteren maakt enige herscholing niet overbodig. Maar niet vandaag. Hij komt terug via de huisjes en denkt ongezien naar binnen te kunnen glippen. Helaas. Hier!! En zitten. Blijven. En af. En nou hup naar de koffie!!