"Kom op", meer tegen mezelf dan tegen de honden. Na weken van een verstoord ritme maar zien dat de draad weer opgepakt wordt. Aan de honden zal het niet liggen. Die hoor je ook zeker niet klagen over de afgelopen weken, niet dat ik ik dat wel doe. De extra aandacht, die persoon meer op het terrein. Het heen- en weer "gereis" tussen herenhuis en h1. De lange avonden buiten. Het verblijf in de kennel. De blijschap als ik ze kwam ophalen, etc. etc. Maar nu weer de gewone dagelijkse routine. Tenminste bijna.
Gisteren al vroeg weg, vandaag idem. De ochtendronde wringt nog een beetje, eist z'n plek terug in het systeem, zal die ook zeker krijgen maar de definitieve terugkeer laat nog een dag of wat op zich wachten. Maar vroeger of later maakt Sammy en Katrien uiteindelijk weinig uit. De hoogte van de nood is het enige wat telt. Is het nijpend dan kunnen ze direct naar buiten maar meestal wachten ze rustig af tot ik hen uitnodig mee te gaan. Aan hun wachten kan ik me een voorbeeld nemen.
Dus ver na tienen pas de trapjes af, bbq-hok voorbij en richting het bruggetje. Hij en zij zijn rap verdwenen. Er moet gesnuffeld worden. Het water van het meer is de afgelopen weken in rap tempo gezakt. Inmiddels staat het meer zeker 20 cm lager dan normaal. Een hele plas water die niet met een paar regenbuitjes is aangevuld. De ruisseau Noir staat te laag om het meer aan te vullen en ook van de andere aanvoerbronnen staat een deel droog.
Delen van de dijk zijn verdroogd en steken geel af bij de overheersend groene kleur. De eenden zijn al dagen verdwenen en ook fuut en reiger laten verstek gaan. Raar van die laatste omdat het meer voor hen toch begaanbaarder is geworden en het jachtgebied dus uitgebreid. Ik laat mijn blik langs de bosrand en over het meer dwalen. Zie niks in het bijzonder maar zal geen veranderd detail missen.
De veranderingen, zo ze er al zijn, springen niet in het oog. De natuur maakt een pas op de plaats. Het zomerse overheerst nog, zeker door de zonnige en warme dagen maar de herfst deelt met regelmaat plaagstootjes uit. Dat ene dekbed kan het 's nachts maar met moeite alleen af, de ochtenden zijn steeds vaker fris en mistig, het blijft lang donker en 's avonds verdwijnt het licht al voor tienen.
We draaien ons standaardrondje onderlangs. De honden bepalen tempo en pauzes. Ik deel brokjes uit en na de laatste stop op het strandje gaat het richting het huis en de rest van de dag.
woensdag 29 augustus 2012
donderdag 9 augustus 2012
68 (9/8)
Het is alweer wat weekjes geleden en het is hooguit de 3e dit jaar, maar het is een mooie, echte zomerse week. Temperaturen van 30-35º met blauwe luchten afwisselend strak of versiert met dotten wolk. De deur staat open van het moment dat ik uit mijn bed rol tot het tijdstip dat het weer zover is om erin te stappen. De honden genieten van de frisse ochtend- en avonduren en zoeken de rest van de dag de schaduw op met af en toe een zonnebad.
Niks geen uitnodiging dus vandaag. Brokjes in mijn zak, laarzen aan en rechtsaf het bordes naar beneden en voordat ik het grasveld rond de vijver verlaat loopt aan elke kant een hond. Rechts Katrien, links Sammy. "Hun" kant want daar is de hand waaruit ze hun beloning krijgen. Een tiental meter verder zijn ze alweer verdwenen. De geursporen zijn stukken interessanter dan de baas. Bij het bruggetje sta ik ff later een beetje voor die meneer met de korte achternaam. Er valt veel en blijkbaar ook bijzonders te ruiken. Ze verdringen elkaar bijna en houden hun neus strak tegen de grond. Uit de kringetjes die ze maken, zie je, dat het geen groot wild is geweest. Dan nog is er keuze zat, meer zelfs, want groot geldt alleen voor vos, das, ree, hert en zwijn.
Het wachten zat en dus toch maar een gil gegeven. Het is met tegenzin, maar ze komen. Sammy eerst en Katrien natuurlijk pas na een tweede uitnodiging. Vrouwen .....
Het is helder weer. Mooi licht. De dijk ligt in de schaduw en het grootste deel van het meer in de zon. Het is windstil en het meer weerspiegelt z'n omgeving. De eenden zijn op volle sterkte op het water. Een globale check levert iets meer dan 50 eenden op. Dat gaat dit jaar echt Canard à l'Orange worden met de feestdagen.
Alles is rustig en kalm zonder dat oorverdovend stille. Het beekje kabbelt, af en toe kwaakt een eend, dan klapt er weer een kaper op het water, roofvogels gillen of hoe zeg je dat (?) en links en rechts wat menselijke activiteit maar in beiden richting pas ergens in de verte. De roofvogels zijn al dagen met z'n drieën in de lucht. Volgens mij krijgt een jong de jacht geleerd.
De honden en ik lopen gemoedelijk ons rondje tot bijna bij het strandje en hop weg is Sammy en Katrien maar druk heen en weer rennen maar er niet achteraan. Ik loop uitnodigend een stuk het bos in, Katrien snapt de hint en verdwijnt tussen de bomen. Ik geef ze een minuut of vijf en na een paar keer roepen en fluiten komen ze enthousiast aanhollen. Zo is het goed. Zij hun lol en ik geen ergernis of erger. Op naar de koffie!!
Niks geen uitnodiging dus vandaag. Brokjes in mijn zak, laarzen aan en rechtsaf het bordes naar beneden en voordat ik het grasveld rond de vijver verlaat loopt aan elke kant een hond. Rechts Katrien, links Sammy. "Hun" kant want daar is de hand waaruit ze hun beloning krijgen. Een tiental meter verder zijn ze alweer verdwenen. De geursporen zijn stukken interessanter dan de baas. Bij het bruggetje sta ik ff later een beetje voor die meneer met de korte achternaam. Er valt veel en blijkbaar ook bijzonders te ruiken. Ze verdringen elkaar bijna en houden hun neus strak tegen de grond. Uit de kringetjes die ze maken, zie je, dat het geen groot wild is geweest. Dan nog is er keuze zat, meer zelfs, want groot geldt alleen voor vos, das, ree, hert en zwijn.
Het wachten zat en dus toch maar een gil gegeven. Het is met tegenzin, maar ze komen. Sammy eerst en Katrien natuurlijk pas na een tweede uitnodiging. Vrouwen .....
Het is helder weer. Mooi licht. De dijk ligt in de schaduw en het grootste deel van het meer in de zon. Het is windstil en het meer weerspiegelt z'n omgeving. De eenden zijn op volle sterkte op het water. Een globale check levert iets meer dan 50 eenden op. Dat gaat dit jaar echt Canard à l'Orange worden met de feestdagen.
Alles is rustig en kalm zonder dat oorverdovend stille. Het beekje kabbelt, af en toe kwaakt een eend, dan klapt er weer een kaper op het water, roofvogels gillen of hoe zeg je dat (?) en links en rechts wat menselijke activiteit maar in beiden richting pas ergens in de verte. De roofvogels zijn al dagen met z'n drieën in de lucht. Volgens mij krijgt een jong de jacht geleerd.
De honden en ik lopen gemoedelijk ons rondje tot bijna bij het strandje en hop weg is Sammy en Katrien maar druk heen en weer rennen maar er niet achteraan. Ik loop uitnodigend een stuk het bos in, Katrien snapt de hint en verdwijnt tussen de bomen. Ik geef ze een minuut of vijf en na een paar keer roepen en fluiten komen ze enthousiast aanhollen. Zo is het goed. Zij hun lol en ik geen ergernis of erger. Op naar de koffie!!
dinsdag 7 augustus 2012
66 (7/8)
Vroeger op dan normaal maar de honden doen alsof het bij elven is. "Ho ho, zitten!" Er zijn van die dagen dan wordt me de koffie niet gegund. Maar dan hebben ze toch pech. Eerst de baas en dan de rest. Voor de zekerheid de buitendeur opgegooid maar zonder mijn begeleiding bestaat niet de behoefte naar buiten te gaan. Voor het moment gaan ze weer liggen en kan ik mijn aandacht verdelen tussen de koffie en het scherm voor mijn neus.
Een gerichte uitnodiging is een half uur later niet noodzakelijk. Mijn billen zijn nauwelijks los van de stoel en duo ongeduld staat staartzwiepend voor mijn neus. "Allez, opdonders!" Het lijkt er bijna op alsof ze me het naar buitengaan willen beletten in hun enthousiasme. Vermoeiend maar ook weldadig die energie op de vroege ochtend.
Het is fris en nog een beetje mistig. Dat doet goed aan mijn duffe kop. Vannacht langer dan me lief was van de (bijna?) volle maan mogen genieten. Het was een heldere nacht, met van dat blauwe licht en lange schaduwen. De honden dollen met elkaar richting het bruggetje. Het lijken wel kalveren die voor het eerst in de wei komen.
De lucht is strak blauw en doortrokken met condensstrepen van strak en nieuw, net achter het vliegtuig vandaan tot slordige, breeduit gewaaierde versies van lang voorbije vliegbewegingen. Het meer dampt nog na van de nacht en de eenden zwemmen in twee grote groepen op elkaar af als vloten aan de vooravond van een zeeslacht. Ik schrik me voor de afwisseling weereens een hoedje als langs de dijk van onder een in het water hangende wilg een stel eenden kwakend en fladderend het open water op schieten.
Wakker schrikken was beter geweest. Dat gaat vandaag geen snelle dag worden. Voel een siësta opkomen, waar ik net vandaag absoluut geen tijd voor heb, zeker niet in dit tempo. Ik slenter rustig richting einde van de dijk. Sammy heeft iets gretigs vandaag. Hij gaat steeds weer meters voor mij en Katrien uit ipv aan mijn zij mee te tsjokken. Komt wel op de vaste plekken zijn beloning scoren maar is daarna weer weg. Verbaasd me dan ook niks, dat hij net voor het strandje het bos in is verdwenen. Katrien staat verlangend of afkeurend helling op het bos in te staren en is niet meegegaan. Zit de ervaring van vorige week nog te vers in het geheugen? Of snapt ze niet waar Sammy achteraan is?
Ik roep Sammy een paar keer en nodig Katrien uit mee te lopen. Katrien vertoont de voorspelbare Oost-Indische doofheid. Ik loop door. Op het strandje schiet Katrien langs me heen het water in en kijkt eens vragend om in mijn richting. Ik gooi de brokjes in het water en vervloek Sammy hard genoeg, zodat hij het zeker hoort. Ff later verschijnt een hijgend heilige onschuld en wil zonder presentmelding het water in. Daar steek ik maar ff een stokje voor. "Hier en zitten!" Hij gehoorzaamt, ontvangt zijn deel en ik kan door naar de volgende koffie-portie in het proces van wakker worden.
Een gerichte uitnodiging is een half uur later niet noodzakelijk. Mijn billen zijn nauwelijks los van de stoel en duo ongeduld staat staartzwiepend voor mijn neus. "Allez, opdonders!" Het lijkt er bijna op alsof ze me het naar buitengaan willen beletten in hun enthousiasme. Vermoeiend maar ook weldadig die energie op de vroege ochtend.
Het is fris en nog een beetje mistig. Dat doet goed aan mijn duffe kop. Vannacht langer dan me lief was van de (bijna?) volle maan mogen genieten. Het was een heldere nacht, met van dat blauwe licht en lange schaduwen. De honden dollen met elkaar richting het bruggetje. Het lijken wel kalveren die voor het eerst in de wei komen.
De lucht is strak blauw en doortrokken met condensstrepen van strak en nieuw, net achter het vliegtuig vandaan tot slordige, breeduit gewaaierde versies van lang voorbije vliegbewegingen. Het meer dampt nog na van de nacht en de eenden zwemmen in twee grote groepen op elkaar af als vloten aan de vooravond van een zeeslacht. Ik schrik me voor de afwisseling weereens een hoedje als langs de dijk van onder een in het water hangende wilg een stel eenden kwakend en fladderend het open water op schieten.
Wakker schrikken was beter geweest. Dat gaat vandaag geen snelle dag worden. Voel een siësta opkomen, waar ik net vandaag absoluut geen tijd voor heb, zeker niet in dit tempo. Ik slenter rustig richting einde van de dijk. Sammy heeft iets gretigs vandaag. Hij gaat steeds weer meters voor mij en Katrien uit ipv aan mijn zij mee te tsjokken. Komt wel op de vaste plekken zijn beloning scoren maar is daarna weer weg. Verbaasd me dan ook niks, dat hij net voor het strandje het bos in is verdwenen. Katrien staat verlangend of afkeurend helling op het bos in te staren en is niet meegegaan. Zit de ervaring van vorige week nog te vers in het geheugen? Of snapt ze niet waar Sammy achteraan is?
Ik roep Sammy een paar keer en nodig Katrien uit mee te lopen. Katrien vertoont de voorspelbare Oost-Indische doofheid. Ik loop door. Op het strandje schiet Katrien langs me heen het water in en kijkt eens vragend om in mijn richting. Ik gooi de brokjes in het water en vervloek Sammy hard genoeg, zodat hij het zeker hoort. Ff later verschijnt een hijgend heilige onschuld en wil zonder presentmelding het water in. Daar steek ik maar ff een stokje voor. "Hier en zitten!" Hij gehoorzaamt, ontvangt zijn deel en ik kan door naar de volgende koffie-portie in het proces van wakker worden.
vrijdag 3 augustus 2012
62 (3/8)
Voor het eerst sinds drie dagen beginnen we aan een volle ochtendronde. Na de genoten vrijheid van dinsdag kon Katrien woensdag nog geen poot verzetten, nieteens opstaan. Volgens de dierenarts een acute aanval van arthrose en voor vijf dagen pijnstillende ontstekingsremmers gekregen. Ik heb d'r eerlijk gezegd zo mijn vraagtekens bij maar woensdagmiddag stond Katrien weer op haar benen, donderdag liep ze weer gewoon rond en vandaag huppelde ze als vanouds naar het bruggetje.
Nauwelijks buiten overviel me de stilte. Onder de kastanjeboom gestopt en mijn oren gespitst. Behalve het stromen van water in de overloop van het hoger gelegen meertje naast het grote meer, was niks te horen. Geen wind, geen blad, geen vogel, geen machine, geen mens. Alles wat je hoorde was de stilte. Daarbij was ik vanochtend bepaald niet een van de snelsten en was het tijdstip waarop we aan de ronde begonnen ruim een uur later dan gemiddeld.
Ik heb de stilte laten bezinken, ben langzaam naar het bruggetje geslenterd en na de beloning voor de honden de dijk op gegaan. Het water van het meer zakt. Voor het eerst dit jaar ligt het peil beneden de overloop. Krijgen we een droge nazomer? Krijgen de boeren alsnog de kans om hun beurzen met zeursubsidiës te spekken?? Nee, hier moet ik niet mee bezig zijn. Ik richt mijn blik op de honden. Katrien rolt zich als vanouds in het gras, springt aansluitend ietsje minder overmoedig op haar poten maar stuift zonder terughoudendheid weg. Heerlijk om te zien.
Sammy kuiert wat van de ene naar de andere kant van de dijk. Kijkt eens over het meer of aan de andere kant naar de koeien van de buurman, snuffelt zonder duidelijk doel of richting en slentert verder. Een mooie dag. Het is zonnig maar niet overdreven warm. Mooie blauwe lucht met hier en daar een wolkje.
De inlaat staat bijna droog. Tijd om ook het laatste zand uit de buis te porren. Niet vanochtend. Of straks of morgen. Nu gewoon achter de hondenkontjes aan de bocht om en onder langs het meer terug. Het is nog steeds verbazingwekkend stil. Af en toe plonst een kaper op het water en de duiven laten van zich horen, verder houdt alles en iedereen blijkbaar de adem in. Tegen een boom geleund tuur ik over het meer. Ik hoor mijn hart kloppen of beter pompen in geregelde regelmaat. Een paar jaar geleden zou me dat de stuipen op het lijf hebben gejaagd en nu vergeten ik het net zo makkelijk als het me opviel. Alles normaliseert, kabbelt voort en zal ooit wel eens eindigen, maar met dat laatste ben ik niet meer bezig.
In gedachten verzonken de honden achtergelaten op het strandje. Verbaasd komen ze hun brokjes opeisen en spurten daarna door naar huis. Minuten later stap ook ik de keuken binnen. Tijd voor de laatste étappe van het ontbijt.
Nauwelijks buiten overviel me de stilte. Onder de kastanjeboom gestopt en mijn oren gespitst. Behalve het stromen van water in de overloop van het hoger gelegen meertje naast het grote meer, was niks te horen. Geen wind, geen blad, geen vogel, geen machine, geen mens. Alles wat je hoorde was de stilte. Daarbij was ik vanochtend bepaald niet een van de snelsten en was het tijdstip waarop we aan de ronde begonnen ruim een uur later dan gemiddeld.
Ik heb de stilte laten bezinken, ben langzaam naar het bruggetje geslenterd en na de beloning voor de honden de dijk op gegaan. Het water van het meer zakt. Voor het eerst dit jaar ligt het peil beneden de overloop. Krijgen we een droge nazomer? Krijgen de boeren alsnog de kans om hun beurzen met zeursubsidiës te spekken?? Nee, hier moet ik niet mee bezig zijn. Ik richt mijn blik op de honden. Katrien rolt zich als vanouds in het gras, springt aansluitend ietsje minder overmoedig op haar poten maar stuift zonder terughoudendheid weg. Heerlijk om te zien.
Sammy kuiert wat van de ene naar de andere kant van de dijk. Kijkt eens over het meer of aan de andere kant naar de koeien van de buurman, snuffelt zonder duidelijk doel of richting en slentert verder. Een mooie dag. Het is zonnig maar niet overdreven warm. Mooie blauwe lucht met hier en daar een wolkje.
De inlaat staat bijna droog. Tijd om ook het laatste zand uit de buis te porren. Niet vanochtend. Of straks of morgen. Nu gewoon achter de hondenkontjes aan de bocht om en onder langs het meer terug. Het is nog steeds verbazingwekkend stil. Af en toe plonst een kaper op het water en de duiven laten van zich horen, verder houdt alles en iedereen blijkbaar de adem in. Tegen een boom geleund tuur ik over het meer. Ik hoor mijn hart kloppen of beter pompen in geregelde regelmaat. Een paar jaar geleden zou me dat de stuipen op het lijf hebben gejaagd en nu vergeten ik het net zo makkelijk als het me opviel. Alles normaliseert, kabbelt voort en zal ooit wel eens eindigen, maar met dat laatste ben ik niet meer bezig.
In gedachten verzonken de honden achtergelaten op het strandje. Verbaasd komen ze hun brokjes opeisen en spurten daarna door naar huis. Minuten later stap ook ik de keuken binnen. Tijd voor de laatste étappe van het ontbijt.
Abonneren op:
Posts (Atom)