Niet vooraf bedacht, maar zo'n getal mag je niet laten versloffen. De 100ste dag. Eénderde van de laatste rit, dat is het idee tenminste. Een "Kom op" was niet nodig vandaag. Te laat in de benen gekomen. De dag begon met een luidkeels piep-protest van Katrien, die me daarmee sneller dan me lief was het bed uitdwong. Eerst naar beneden dus en het aankleden naar een later tijdstip verschoven.
Katrien wil dan maar één ding en dat is naar buiten. Daar stort ze zich ahw op het lange gras en geeft het begrip koe een heel andere inhoud. Weet niet wat het is. Ik heb me bedacht, dat ze een opstandige maag moet kalmeren maar een fatsoenlijk gesprek daarover is Katrien tot op heden uit de weg gegaan. Terwijl Katrien het gras verorberd komen de katten uit alle windstreken aan gehuppeld. Die ene wat luidruchtiger dan de ander maar alle vier doelgericht richting de voerbakjes. Sammy heeft zich ondertussen van de bank verheven en wacht gedwee op zijn ontbijt. Het klateren van de brokjes in de metalen voerbak laat Katrien naar binnenkomen, waar ze haar portie weggewerkt heeft voordat Sammy de eerste hap heeft doorgeslikt. Bij wijze van spreken dan. Dat tempo van eten was ooit gelijk maar Sammy lijkt inmiddels meer voor het genieten van de brokjes dan het vullen van de maag te kiezen.
Eindelijk tijd voor me eigûh. Koffie, aan iets anders moet mijn maag niet denken. Koffie met veul, heeel veul melk. Pc aan en eens zien wat in er niet gebeurd is in de wereld. Saaiheid troef; politiek, sport en wat doden ergens op een voor mij volstrekt irrelevante plek. Switch naar Geenstijl, Twitter en de Blogs. De Russen zijn weer actief. Dit weekend vooral via YouTube. Irritant maar blijkbaar niks aan te doen. Herinnert me aan de weer steken gebleven opzet van de eigen Blogwebsite(s).
Na de koffie naar boven en via de douche terug naar beneden. "Eindelijk naar buiten" zullen ze denken. Katrien staat ongeduldig bij de deur. Buiten is het warmer dan verwacht. Na de heldere avond moet in de loop van de nacht het wolkendek dicht zijn getrokken. Honden ieder een andere kant op en ik richting het bruggetje. Op de dijk gaan de honden door het lint. Gisteren is het jachtseizoen begonnen. Was me het geknal ontgaan, had ik het vandaag aan de honden gezien. Opgejaagd wild. Massa's sporen en aan de honden te zien zou het me niks verbazen, als er ergens tussen mij en de buurman aangeschoten wild zit. Met dank aan de bramen, de prikkeldraad en het water wilde Sammy uiteindelijk luisteren en zijn aandacht meer in de richting van de route zoeken.
De trigger-happy goegemeente heeft zich gisteren na ruim 6 maanden onthouding vol op de oneerlijke strijd tussen beest en mens gegooid. Op de paar drijvers na, die met hun honden dwars door alles heen trekken, staat de rest op overzichtelijk afknalplekken, waar ze vooral makkelijk met hun auto kunnen komen, uit hun neus te peuteren met het geweer in aanslag. Allemaal prachtig gehuld in dure camouflage-kleding waaroverheen verplicht een fel reflecterend roze-oranje hesje wordt gedragen ... de enige indicatie dat het hier een mens en niet een neer te maaien dier betreft. Ach ja, met Kerst weer reebout.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten