Een graad of tien frisser dan gisteravond en bewolkt. Het is aan de honden te merken. Ze hebben zin om te lopen en te bewegen. Het rondje gaat niet tegen wil en dank alleen omdat ik ze daartoe dwing.
Na de rituele plichtplegingen stuiven ze direct door naar de dijk en niks nie stoppen bij het bruggetje. Een rangondin? Ree? Niks van dat alles, gewoon enthousiasme. Enige tientallen meters de dijk opgeschoten slenteren ze langzaam en snuffelend terug naar het bruggetje. We komen ongeveer gelijk aan. Twee omhoog gestoken koppies met verwachtingsvolle blik. Hup, brokjes verdelen en foetsch zijn ze weer.
Het is bewolkt maar de lucht is helder. Het maakt het hele kleurenpallet een paar tinten donkerder. Het meer bijna zwart en de meeste bomen donkergroen. Het meer is een spiegel. Geen zuchtje wind en weer een gebrek aan geluid om stil van te worden. De futen duiken in het voorste deel van het meer en de eenden dobberen schuin achter het eiland. De eenden zijn van deze kant nauwelijks te onderscheiden en dat ligt niet aan het gebrek van een bril. Hier en daar verheft een karper zich een eind boven het wateroppervlakt en ploft weer terug in het meer. Het plaatje is redelijk compleet.
Ik loop de dijk op. De honden zijn uit het zicht verdwenen. Of doorgelopen of ergens in de struiken verdwenen. Ik heb niet opgelet, hoef dat ook gelukkig steeds minder te doen. Ik mag mijn gedachten volgen of, wat me liever is, de afwezigheid ervan genieten. Ik kijk naar alles om me heen, neem het in me op en doe er heerlijk helemaal niets mee. Indrukken zijn een genot en hoeven wat mij betreft absoluut niet altijd nieuw en anders te zijn. Herkenning, terug vinden, hernieuwd kennis nemen van ..... Ik snap de mensen ook niet de plekken verdeeld over alle werelddelen als kralen aan een ketting rijgen. Na meer dan 30 jaar zeer regelmatige aanwezigheid is Parijs me bekend, maar of ik de stad nu ken? Ik waag dat te betwijfelen. Al dat letterlijk en figuurlijk globale gedoe zegt me weinig, klopt volgens mij ook voor geen meter. Het compenseert iets, al weet ik niet direct wat.
Niet denken dus .... Ik schud mijn hoofd, probeer een langzaam omkiepend berkje rechtop te zetten, geeft de wachtende honden hun beloning en loop verder over de kamerbrede dijk. Steeds meer paddestoelen en dan vooral hele kleintjes verschijnen tussen het gras. Geen van de vijf eetbare soorten die mij bekend zijn, hoewel ik gisteren weer ergens eekhoornbrood zag waar naaktslakken zich te goed aan deden.
Richting het strandje verlies ik de omgeving uit het oog en verdwijn in mijn gedachten zonder concrete resulaten. Ik laat de mogelijkheden van de dag door mijn hoofd gaan, deel op de daartoe uitgekozen plekken brokjes uit aan de honden, trek mijn jas uit en loop door naar huis. Graven vandaag, geloof ik.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten