Bijna gedachtenloos gooi ik het "Kom op" eruit vanochtend. Alles gaat een beetje op de automatische piloot en ook de honden ontsnappen er niet aan. Denk niet dat hun mijn intenties veel uitmaken, als de deur maar opengaat en ze naar buiten kunnen. Het ziet er weer prachtig uit en qua weer had ik best wat vroeger in de benen mogen gaan. Wat dat betreft begin ik steeds meer op de honden te lijken, zeg maar, me een natuurlijk ritme aan te meten. Als de temperaturen serieus stijgen zakt mijn tempo in omgekeerde richting.
Om te beginnen naar de brandplek, een beetje poken en de niet verbrande resten bijeenschuiven. Ik denk niet dat het vuur gisteravond langgenoeg gebrand heeft om een gloeiende kern te vormen onder het as. Bovendien was het allemaal te los, weinig compact spul. Maar geheel kansloos ben ik niet, want met wat porren ontstaat rook en de aslaag straalt nog een aardige hoeveelheid warmte uit. Vanavond weer verder.
De honden zijn niet doorgelopen. De brandplek kennen ze. Als ik sta te stoken, liggen zij van de avond te genieten. Dat het niet is zoals 'anders' is de honden ook duidelijk. Ze zijn niet gaan liggen maar drentelen om me heen. Katrien duikt in de bosjes en Sammy overziet de omgeving.
Hup, verder naar het bruggetje en door. Ineens iets van haast. Onzin natuurlijk, maar toch. De behoefte om de ronde achter me te hebben. Loop steviger door dan normaal, vergeet bijna de honden hun plekgebonden beloninkjes te geven en ben bij de bocht in de dijk voordat ik het goed en wel besef. Ff tandje terugschakelen. Stilstaan, aandacht voor de wachtende honden, een inventariserende blik over het meer en de onrust zonder mij verder laten gaan.
De eendjes liggen weer in hun hoek van het meer. Een fuut duikt op en onder. Een reiger tegen het riet aan en links en rechts wat kringen en kringetjes in een verder volstrekt glad meer. Geen wolkje aan de hemel en vandaag ook (nog) geen condensstrepen. Om me heen wordt gewerkt. Het tot rollen verwerkte hooi en stro wordt van de velden gehaald. Veel tractorgeluiden incl. het verplichte gepiep bij het achteruit rijden. De rust sluit zich bij me aan en we gaan weer verder.
Is het de temperatuur die maakt dat er aardig wat bloeddorstige insecten om me heen cirkelen? Ik voel me een regelrechte killer voordat ik het meer heb gerond en over het smalle kronkelige pad naar het strandje loop. Mn de dazen moeten de nodige doden betreuren. Zo'n moment waarop ik blij ben dat ik geen Boeddhist ben. Net als gisteren bij het grasmaaien, hoewel al die padjes, sprinkhanen en ander gedierte mij dan niet naar het leven staat. Trek maar ergens een grens.
Op het strand staat Katrien verwachtingsvol in het water en blikt over het meer heen. Het mooie is dat Katrien altijd eerder in beweging komt dan de brokjes in het water vallen. De gooibeweging, die ik met mijn arm maak, lijkt meer het signaal. Die hoort Katrien blijkbaar want haar blik is alles behalve op mij gericht. Na ook Sammy z'n deel gegeven te hebben, loop ik door. De dag, de dag, wacht.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten