"Kom, we gaan."
Meer tegen mezelf dan tegen de honden. Na een rare week, waarin zelfs het lopen er af en toe bij inschoot, het nieuwe begin maar direct bij de horens vatten en de regelmaat in het gewenste ritme herstellen hopende op wat rust. De honden, die ik enige verbazing toedicht, lopen voor mijn voeten. Zouden we werkelijk? Ja, we gaan!
Jasje, dasje, we gaan op stap. Brokjes nog voldoende, trap af, op naar het bruggetje. Nauwelijks onderweg hoor ik achter me een auto over de toegangsweg rijden. Tempo en tijd duiden in de richting van de post. Katrien is al verdwenen maar Sam heeft nog niks in de gaten en kijk mij verdwaasd aan. Ineens valt het duppie en in een rotvaart schiet hij blaffend langs me heen. Niet dat ze tegenwoordig nog de moeite nemen om helemaal naar de postauto te lopen. Die paar honderd meter hebben ze er niet meer voor over. Het blijft bij blaffen op afstand en al gauw komen ze blaffend en dollend mijn kant op. Ik zet me schrap, maar ze gaan aan mij voorbij, schieten bij het bbq-hok om de hoek en ik hoor ze verdwijnen.
Het is een natte tweede weekhelft en dito weekend geweest. Alles druipt en groeit weelderig. Dit jaar geen bloemen in de acacia's gehad, niet één kers aan de boom alles dank een paar verlate nachten met vorst tot in begin mei toe. Maar nu schiet alles op en door in de vijfde versnelling. Kamperfoelie bloeit en bedwelt je met z'n geur, de tamme kastanje bloeit, de notenbomen staan eindelijk vol in blad, de brempeulen staan op springen, de bramen beginnen aan hun bloei en het gras is niet bij te houden.
Vanochtend wil de zon weer en spiegelt prachtig in het meer. Het meer oogt strak maar is op plekken gerimpeld. Op het eerste oog geen dierenactiviteit. Ik loop achter de honden aan. Verwonder me over het geluid van stromend water waar ik dat nooit eerder heb gehoord maar besluit toch door te lopen. Ik deel op de aangewezen plekken de beloningen uit en de honden lopen direct verder. Het deel van de zomer breekt aan waarop hier plekken zijn die erg veel weg hebben van wat ik me bij een jungle voorstel. Zoveel verschillend groen, zo dicht op elkaar, nat, dampend en zwaar van aardse tonen. Jammer dat ik daar dan altijd van die oorlogsfilmsassociaties bij krijg ipv een vredig beeld met planten en dieren.
We passeren de inlaat, die goed doorstroomt, ronden het meer en gaan onderlangs retour. Met een scheef oog kijk ik naar mogelijke eetbare paddestoelen. Binnenkort nieuwe maan, dat schijnt het verschijningsmoment te zijn. Alle andere factoren als vocht en temperatuur zijn optimaal aanwezig. De komende dagen eens het bos in langs een paar potentiële groeiplekken en dan mn die van de girolles. Ik kom nu ff niet op het Nederlandse woord.
Strandje, meer, water, brokjes en hop het laatste stuk naar de tweede bak koffie, het begin van de dag en hopelijk een betere, nee meer een andere week. De afgelopen week was niet slecht maar rommelig en onrustig. Allez!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten