"Kom, we gaan" was niet aan dovehonds oren gericht. Sammy had al een paar keer geprobeerd mij in de benen te krijgen en Katrien zeurde inmiddels al bijna een half uur aan mijn kop. En gelijk hebben ze. Het is laat vandaag. Bij zevenen nog eens in een diepe slaap gegleden tot voorbij half tien en te duf en 'kuschelich' om direct onder het dekbed vandaag te springen. Ik werd beneden dan ook enthousiast ongeduldig ontvangen door twee honden en twee katten. Maaaaar ... na hun brokken eerst mijn ontbijt. Het was elven geweest, voordat ze eindelijk mochten.
Deur uit, trapje af en weg waren ze. Allebei links naar beneden in de richting waarin Sammy gisteravond laat al verdween maar waarschijnlijk sneller van moest terugkeren dan hem lief was omdat ik hem riep. Geen escapades in het half duister. Ik zag me al een halve nacht duimendraaiend zitten wachten. Nee, mijn planning zag er anders uit. Maar nu, uren later toch die behoefte om af te maken waar hij gisteren mee was begonnen en natuurlijk doet Katrien dan mee.
Ik vervolg mijn weg. Het bbq-hok voorbij, onder de kastanjebomen door en verder naar het bruggetje. Het meer is onrustig. Er zitten wat, maar niet veel eenden op het meer. Ze zijn moeilijk van het water te onderscheiden door de drukte van de golfslag. Er staat al dagen een erg frisse en stevige bries uit het Noordwesten, meestal en ook nu goed voor droog en zonnig weer maar helaas doet de wind de toch al sterk verminderde zonnewarmte zo goed als teniet. Het is buiten minder aangenaam dan je binnen denkt. Heb ook mijn jas weer aan vanwege de temperatuur en niet om het stekende ongedierte dwars te zitten.
Het licht is veranderd, minder hard dan weken geleden op dit tijdstip. De kleuren ogen warmer. Een warme groene gloed voordat het palet door de herfst verrijkt zal worden. Qua belofte is het het voorjaar, qua temperatuur de zomer, qua helder- en openheid de winter maar voor de kleurenrijkdom moet je in de herfst zijn. Jammer van de bijkomende nattigheid, maar ik zal het hier verder niet hebben over het samenspel van voor- en nadelen.
Ik loop in alle rust achter de honden aan, kijk naar het lichtspel in de bladeren en op de grond en verbaas me ondertussen over de wederom onopgemerkte veranderingen in mijn leven. Toch jammer dat vooruitgang een proces is dat zich het liefst in alle stilte voltrekt itt een duikeling in de shit. Maar daarover meer daar waar het hoort. Dit is voor het wakker worden, de honden, de plek, de simpele en misschien wel enig ware dingen in het leven.
Sammy komt teruggelopen. Ongemerkt is mijn tempo gezakt en de afstand naar zijn idee de toegestane grenzen overschreden. De trouwe baas blijft staan zodra hij me ziet, schat in waar ik mee bezig ben, is blijkbaar tevreden en keert zich om in de looprichting van het ochtendrondje, terug naar Katrien. Straks hun extraatje en de rest van de (mid-)dag is het siësta wat hun klok slaat. Wat wil je meer dan een goede baas??? Ik kan Sammy alleen maar gelijk geven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten