In gedachten opgestaan van achter de Pc en naar de keuken gelopen. Het zijn niet de woorden die het 'm doen. Voor de honden zijn het de gebaren die tellen. Een beweging met je ogen, het verschuiven van de stoel, een beginnend gebaar met een van de handen, een veranderingen in je lichaamshouding, dat zijn de dingen die hun aandacht trekken. Dat jij daar als mens nog een hoop woorden bij verspild zal hen werkelijk een rotzorg zijn. Klopt niet helemaal, want als ik grasmaai reageert Sammy heel duidelijk op een verandering in het toerental van de motor, dan weet hij dat ik ermee stop en komt hij er aan. Maar toch!
Jas gepakt, brokjes bijgevuld, laarzen aan en de benen strekken. Gisteren hebben de honden een bot gehad en dat betekent dat de nood niet anders dan erg hoog kan zijn. En ja hoor. Nauwelijks buiten stuiven ze allebei een andere kant op, staart omhoog en half door de achterpoten zakken. Had niet veel langer moeten duren, denk je dan. Toch merk je daar binnen niks van. Het gebeurd slechts zelden dat een van de honden aangeeft dat ie naar buiten moet.
Ik loop door naar het bruggetje. Het is vandaag een kleine twee uur vroeger dan normaal. De honden zullen er niet rouwig om zijn geweest. Ikzelf ben een beetje dubbel daarin. Ondanks de koffie voelt het nog niet wakker aan.
Het weer is bewolkt en beduidend koeler dan gisteren. Alle kleuren zijn weer een paar tinten donkerder en door de ontbrekende plekken, vlekken en vlekjes zonlicht is het tunneleffect in het achterste deel van de dijk bijna compleet. Ieder van ons gaat zijns weegs. Sammy loopt ver vooruit, Katrien ligt een eind achter ons in het gras te rollen en ik kijk mijmerend uit over het meer.
De eenden zitten aardig verspreid over het meer. Zou het aan het tijdstip liggen? Normaal gesproken liggen ze in de beschutting van het eiland en het bos in de noordwesthoek van het meer. Het lijkt erop dat ze daar vanochtend nog naar onderweg zijn maar de kans is groot, dat dit slechts invulling van mijn kant is. Ik kijk bewonderend en enigszins geërgerd naar de lange scheuten die de bramen de afgelopen dagen vanuit de zijkanten van dijk richting het midden hebben gestuurd. Dat gaat zosnel dat je het volgens mij moet kunnen zien groeien als je erbij staat. Alleen paddestoelen kunnen volgens mij nog sneller zijn.
"Ach, werk". Ik duw de gedacht aan de kant en loop verder. Heerlijk langs het kabbelende riviertje of doen alleen beken dat? Kabbelen? Wat maakt het uit. De waterinlaat ziet er goed uit, de brokjes worden opgeëist en het gaat alweer terug richting het strandje of wat daar nog van over is. Straks eens bedenken waar ik mijn tijd aan ga besteden vandaag maar eerst de volgende bak koffie. Het is echt nodig vandaag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten