Weer een prachtige dag buiten. De honden zien of voelen dat blijkbaar en zijn irritant onrustig, willen naar buiten, nemen geen genoegen met aandacht en luisteren voor geen meter naar mijn verzoeken me mijn koffie in alle rust te laten genieten. Eigenlijk zou ik de ronde moeten overslaan om ze te laten merken, wie hier wat bepaalt, maar daar is het weer toch echt te mooi voor. Dus krijgen ze in hun optiek, waar ze om zeuren, als ik uiteindelijk opsta en naar de keuken ga, mijn jas aantrek en das omsla. Maar voor de zekerheid blijven ze aandringen tot eindelijk die deur opengaat en daar gaan ze....
Terug naar binnen voor de laarzen en mijn nooduitrusting. Buiten heb ik dan alle tijd. Dame en heer zijn weet ik waar ergens en ik zal ze wel zien voor ik bij het bruggetje ben. Ze houden mij in de gaten, dat hebben ze tenminste geleerd. Ik ben bepaald niet vroeg vandaag en dat is aan de buitentemperatuur te merken. Het is haast warm genoeg voor niet meer dan een T-shirt. Dat wordt zweten voor ik terug ben.
Het gezelschap staat te wachten bij de overloop van het meer. Met dat overlopen loopt het bepaald geen vaart. Zolang de doorvoer vrijwel verstopt is zal het wel behelpen blijven. Ik deel de beloning uit en loop verder. Strak blauwe lucht, geen sporen van vliegverkeer, geen witte reiger, nauwelijks eenden, wel vier aalscholvers in de bomen op het eiland en de trouw wegscherende ijsvogels.
Het is een heel gewone dag, zo op de helft van november. Misschien een beetje warm voor de tijd van het jaar maar dat durf ik niet met zekerheid te stellen. Een dag om aan de waterkant te zitten en steentjes in het water te mikken, zwoegend en puffende toeristen zien passeren naar een ver weg geleden einddoel, waar jezelf geen boodschap aan hebt. Jouw dieper zin van de dag zit in de koelbox, die een eindje verderop onder een boom in de schaduw staat. Misschien tijdens het strelen van de tong een aardig gesprek over de onzin van de zin van het leven en eindigen voordat de zon achter de bomen is verdwenen met dat gewenste kleine beetje teveel genotsmiddel in de bloedbaan met de wetenschap dat een warm bad op je wacht.
Wat niet al in je opkomt als je in nat gras onder bijna kale bomen doorloopt waar de zon royaal doorheen straalt. De honden zijn alweer verdwenen. Drukke bedoening geweest vannacht, veel te snuffelen. Toch jammer, dat ze mij daar niet van mee kunnen laten genieten.
Bij de doorvoer hou ik in en kijk voor de zoveelste keer nadenkend naar de aanwezige toestand, de mogelijkheden en wat het zou moeten zijn cq worden. Ik denk aan het koude water en loop bijna hoofdschuddend verder terwijl de rillingen over mijn rug glijden. Eerst maar eens koffie.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten