Het "Kom op" komt nog wel uit mijn koker, maar daar mee is alle betrokken enthousiasme ook in eenmaal verbruikt. Nu is het altijd al zo, dat de honden gretiger naar buiten willen dan ik, maar op dagen als vandaag hebben ze zelfs een paar paarden exta nodig om mijn over die drempel te trekken.
Het is vies, koud, nat en winderig weer. Koude wind uit de noord-noordoost hoek. Tocht uit polaire streken. Weinig andere behoefte dan diep weggedoken in de restanten van de jas snel het meer te ronden en weer naar binnen. Wat te zien is, oogt triest. De herfsttinten verzinken in egaal donkerbruin, het meer weerspiegelt de grauwgrijze lucht en die ene witte reiger moet inmiddels opboksen tegen een kleine twintigtal zwarte aalscholvers.
Alles trekt zich terug, stopt met groeien, verdwijnt in de modder of diepe holen alleen Jut & Jul willen zo nodig naar buiten. Snuffelen en dollen. Energie zat, een haast vermoeiende activiteit.
Ik gooi wat snelle blikken naar links en/of rechts. Kijkt naar de saaie lucht en dito meer, mis de eenden en verwonder me over het feit dat de jacht blijkbaar nog niks heeft opgeleverd. Ik heb tenminste nog niks mogen ontvangen. De feestdagen naderen en ik neem aan dat het hun streven is om tenminste voor die dagen vers wild op tafel te willen hebben. Het is sowieso redelijk rustig geweest qua knallerij en getoeter. Iets wat niet overeenstemt met de alamerende geluiden in de aanloop naar het jachtseizoen. Toen leek het er op alsof in iedere bospercel, weiland en zelfs de gemiddelde tuin meer herten, reeën en vooral wilde zwijnen rond struinden, dan de mensen lief was.
Zelf wat reeën gezien maar niet overmatig, geen zwijn en ook geen sporen ervan en heel soms een hert maar veel vaker de overduidelijke sporen. Vorige week voor het eerst sinds mijn aanwezigheid hier een vos in alle rust zien jagen en genieten van de zon. Mooi beest maar hier te land staan ze te boek als "ongedierte" op hetzelfde niveau als muizen en dus vrij te jagen of bijna vrij. Als ik ze zag, was het dan ook in volle vaart ver voor honden en nog verder voor de jagers uit. Of op de foto, dood, omringt door een zestal blakend trotse drankneuzen in camouflage pak. Nee, wat hier uitgeroeid zou moeten worden is de mens, maar laten ze daar nog een paar jaartjes mee wachten. Die zondvloed moet altijd achter me, heb ik begrepen.
Het tempo zit er goed in en ik laat het niet zakken ook. Het wordt geen record-rondje maar zal daar niet ver vanaf liggen. Bij het strandje snel die laatste brokjes verdelen en ook die laatste honderden meters er ff doordrukken. Koffie wacht en een kachel om aan te steken. Voor het eerst dit jaar zo vroeg in de dag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten