Ruim voor negenen de deur uit en al volop terrasweer. Terras mèt parasol en eerlijk gezegd zou ik niet vies zijn van een heerlijk gekoeld glas droge witte wijn. Ja, gètver maar toch. Sammy loopt rustig met me mee. Katrien is rechts weg. Het gras en alles is zeiknat. Toch een nadeeltje aan het hier heersende dag- en nachtregime. Geen gemaai voor het begin van de middag en het gat voor de reparatie van de oude waterleiding ligt al pal in de zon. Dus ook daar vanavond pas verder.
Ik schud de gedachten van me af en richt mijn blik voor mijn voeten. Katrien stuift langs met draaiende driekwart staart en remt af naast haar favoriete ochtendgraspol. Voor mij is het allemaal gras al bestaan er honderden soorten maar voor de honden zijn het maar bepaalde plekken die, voor consumptie in aanmerking komen en hondseigen blijven ze de plekken wonderbaarlijk stug trouw.
Bruggetje voorbij na de gewenste plichtplegingen en een blik over het meer gegooid. Geen fuut te zien wel eenden in de verte en druk geplons en gespetter bij het riet.Weer een stel kapers de kolder in de kop. Ik loop verder. Niet snel, niet langzaam. Bekijk me wat ik al duizenden keren gezien heb, nooit hetzelfde maar ook niet anders is. Een hoop groen. Veel verschillend groen. Donker en licht. Speelse vlekken zonlicht.
De honden zijn druk met het 'lezen' van de dijk. Takken, takjes, gras, bramen, varens, bomen. Van links naar rechts en ook weer terug en verder. Ik zou dat verhaal willen kunnen begrijpen wat hun neus hen vertelt. Mijn verhaal wordt opgenomen door de ogen met af en toe iets geurigs in de marge.
Aangekomen bij de waterinlaat bedenk ik me dat de schep nog naast de keukendeur staat. Handig! Ik beperk me tot een goedkeurende blik links en rechts, beloon de honden en loop door. Honden volgen. Het is goed warm. De jas was niet nodig geweest. Ook niet bij nagedacht vanochtend. Uit dat ding en dragen maar.
Op de terugweg dichtbij het riet zijn de karpers nog steeds druk bezig. Geen kleintjes hoewel de grootte moeilijk is te schatten als ze zo onder en over elkaar heen kronkelen. Ik gok op ruim 70 centimeter, minimaal. Het is ook niet makkelijk te zien of het er twee of meer zijn. Het is in elk geval maar één stel of clubje dat ligt te paaien want ik zie geen activiteit op twee plekken tegelijk. Mooi plekje, soort van Capitool in Toulouse maar dan karpers kijken ipv mensen.
Het gaat onderlangs verder. De varens bedekken bijna het pad. Maaien zou beter zijn, zeker qua teken. Ik heb er al een paar gehad dit jaar om over de honden maar te zwijgen, ondanks alle zooi die ze daarvoor opgedaan krijgen. Op het strand duiken, nou stappen de honden in het water. Dorst en brokjes scoren. Verder huiswaarts, de dag wacht.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten