54 (26/7)

 "Kom jongens"
 In de benen voordat het insectenvolk de smaak van bijten en steken te pakken krijgt. De zon wordt geen wolk in de weggelegd toch is het nog fris. Jas op de kapstok laten hangen en het zakje met de brokjes in mijn broekzak gestopt. De honden hebben geen haast met hun ochtendritueel. Het is vroeg en hun nood zichtbaar niet hoog. Mijn oog valt op een van de katten. Net hun ochtendportie brokjes naar binnen geslagen en nu alweer op jacht naar vers vlees. Dat heet van twee walletjes eten, letterlijk.

 Richting het bruggetje voegen de honden zich bij me en drentelen voort zonder de omgeving ook maar een blik of snuffel te gunnen. Nog niet uitgeslapen? Honden slapen 16-18 uur per dag en liggen doen ze nog wat langer. Een regelrecht hondenleven. Zonder enthousiasme maar puur vanuit de routine kasseren de honden hun beloning en lopen zonder haast de dijk op.

 Bij de buurman in zo-richting loeien sinds gisteren de koeien hartverscheurend of tenminste knap irritant. Het zijn geen melkkoeien dus aan de uiers zal het niet liggen. Hoewel ... Waarschijnlijk zijn de stierkalveren van de kudde gescheiden met het oog op de verkoop. Moeders zoeken kortom de kids en omgekeerd. Het zou verboden moeten worden maar helemaal zonder limousinvlees maakt het gelach wel erg hard.

 Ik probeer het geloei uit mijn geluidsontvangst te filteren en loop in gedachten achter de honden aan. Minstens zo onthaast als zij maar met nog minder aandacht voor de omgeving. Een paar futen schrikken op, eenden liggen ver achter in het meer te dobberen en de kapers hebben nog geen springzin vandaag. Een van die weinige keren dat ik vooruit kijk, zie ik iets over de dijk bewegen van rechts naar links. Geen vloeiende beweging, Het oogt onhandig en relatief klein. De staart die ineens omhoog krult verraadt ze. Eekhoortjes, minstens twee. De honden zijn wakkerder dan ik dacht en  inmiddels allang die kant op gestoven en kijken nu teleurgesteld in de hoogte.

 Onder het voorbijgaan een "Kom op" zonder effect en bij de inlaat is het ff wachten op Jut en Jul. Frustrerend zo'n eekhoorn dan was dat ree afgelopen dinsdag een stuk uitdagender. Zeker voor Katrien die wat dat betreft sporen beter weet te treffen dan Sammy en dan ook maar een meter of tien achter het beest zat toen ze voor mijn neus voorbij vlogen. Wat gaat dat toch in een hels tempo en compleet blind dwars door en over alles heen. Als ik twee passen naast het pad zet moet ik uitkijken dat ik mijn enkel niet verstuik of erger. Hoe zij dat doen is wonderbaarlijk. En gelukkig krijgt Katrien een gezond en volwassen ree niet te pakken, maar haar ogen twinkelen als ze terugkomt. En dat laatste doet ze tegenwoordig redelijk snel en uit zichzelf.

 De terugweg gaat als vanzelf. Bospad, strandje, brokjes, etc. Ik verlang naar koffie en de honden volgen mij.

53 (25/7)

 Bijna gedachtenloos gooi ik het "Kom op" eruit vanochtend. Alles gaat een beetje op de automatische piloot en ook de honden ontsnappen er niet aan. Denk niet dat hun mijn intenties veel uitmaken, als de deur maar opengaat en ze naar buiten kunnen. Het ziet er weer prachtig uit en qua weer had ik best wat vroeger in de benen mogen gaan. Wat dat betreft begin ik steeds meer op de honden te lijken, zeg maar, me een natuurlijk ritme aan te meten. Als de temperaturen serieus stijgen zakt mijn tempo in omgekeerde richting.

 Om te beginnen naar de brandplek, een beetje poken en de niet verbrande resten bijeenschuiven. Ik denk niet dat het vuur gisteravond langgenoeg gebrand heeft om een gloeiende kern te vormen onder het as. Bovendien was het allemaal te los, weinig compact spul. Maar  geheel kansloos ben ik niet, want met wat porren ontstaat rook en de aslaag straalt nog een aardige hoeveelheid warmte uit. Vanavond weer verder.

 De honden zijn niet doorgelopen. De brandplek kennen ze. Als ik sta te stoken, liggen zij van de avond te genieten. Dat het niet is zoals 'anders' is de honden ook duidelijk. Ze zijn niet gaan liggen maar drentelen om me heen. Katrien duikt in de bosjes en Sammy overziet de omgeving.

 Hup, verder naar het bruggetje en door. Ineens iets van haast. Onzin natuurlijk, maar toch. De behoefte om de ronde achter me te hebben. Loop steviger door dan normaal, vergeet bijna de honden hun plekgebonden beloninkjes te geven en ben bij de bocht in de dijk voordat ik het goed en wel besef. Ff tandje terugschakelen. Stilstaan, aandacht voor de wachtende honden, een inventariserende blik over het meer en de onrust zonder mij verder laten gaan.

 De eendjes liggen weer in hun hoek van het meer. Een fuut duikt op en onder. Een reiger tegen het riet aan en links en rechts wat kringen en kringetjes in een verder volstrekt glad meer. Geen wolkje aan de hemel en vandaag ook (nog) geen condensstrepen. Om me heen wordt gewerkt. Het tot rollen verwerkte hooi en stro wordt van de velden gehaald. Veel tractorgeluiden incl. het verplichte gepiep bij het achteruit rijden. De rust sluit zich bij me aan en we gaan weer verder.

 Is het de temperatuur die maakt dat er aardig wat bloeddorstige insecten om me heen cirkelen? Ik voel me een regelrechte killer voordat ik het meer heb gerond en over het smalle kronkelige pad naar het strandje loop. Mn de dazen moeten de nodige doden betreuren. Zo'n moment waarop ik blij ben dat ik geen Boeddhist ben. Net als gisteren bij het grasmaaien, hoewel al die padjes, sprinkhanen en ander gedierte mij dan niet naar het leven staat. Trek maar ergens een grens.

 Op het strand staat Katrien verwachtingsvol in het water en blikt over het meer heen. Het mooie is dat Katrien altijd eerder in beweging komt dan de brokjes in het water vallen. De gooibeweging, die ik met mijn arm maak, lijkt meer het signaal. Die hoort Katrien blijkbaar want haar blik is alles behalve op mij gericht. Na ook Sammy z'n deel gegeven te hebben, loop ik door. De dag, de dag, wacht.

50 (22/7)

 Vandaag geen commando's. De deur staat al vanaf half acht open. Wat gedaan moest worden is ongetwijfeld al ergens om het huis heen gebeurd. Ons rest enkel nog het genieten van de beweging.

 Jas aan, etc. en zonder fluit of oproep lopen de honden me voorbij, voordat ik het bbq-hok ben gepasseerd. Er hangt een mooie, warme dag in de lucht. De lucht is niet strak blauw maar blauw genoeg om de vliegtuigen op grote hoogte hun condensstrepen te zien trekken. Het is duidelijk hoogseizoen. Drie vliegtuigen trekken hun strepen van ZO naar NW en eentje gaat daar precies tegen in. Je hoort ze maar met moeite of als het, zoals vandaag muisjesstil is, maar het is een drukke corridor of hoe ze dat ook noemen. Op een mooie zomerdag kan de lucht een ingewikkeld lijnspel voor condensstrepen vertonen.

 Bij het bruggetje is het stil. Ik moet goed opletten om nog iets van stromend water te horen. De overloop functioneert bijna niet. Het water dat in de afgelopen weken is gevallen heeft zijn weg naar Bordeaux gevonden of is in de bodem verdwenen. Vorig jaar rond deze tijd stond het meer al weken centimeters onder het niveau van de overloop en iedere centimer komt globaal overeen met 6000 m3 water. Ga d'r maar an staan. Zover zal het dit jaar echt niet meer komen.

 Ik beloon de honden en loop door. Het meer is een perfecte spiegel. Alleen de waterschaatsende insekten zorgen voor kringetjes alsof het heel licht regent. Die ene opspringende kaper verstoort het beeld ingrijpender maar een paar minuten later is de spiegel weer glad. Geen fuut of eend te bekennen. Het lijkt wel flaneren wat we vandaag doen. Ik noch de honden hebben haast en we blijven met enige regelmaat staan. Ik kijken, zij snuffelen.

 Bij de overloop ging er haast niks d'ruit en bij de inlaat is het maar mondjesmaat wat er aan water het meer in stroomt. De boomstam weer een keer stevig door de buis op en neer getrokken. Het water leek aansluitend beter zijn weg te kunnen vinden. Vanmiddag of morgen zien we wel of dat werkelijk zo is. Ondertussen mooi twee keer gepakt door een daas. Het beestje heeft er zelf maar kort plezier aan beleefd.

 De honden zijn erbij gaan liggen en komen in beweging als ik mijn jas weer aantrek. Ze willen hun brokjes en vervolgen dan hun weg. In de buurt van het strandje is nog zo'n verzamelmoment. Daar aangekomen, zijn de honden in geen velden of wegen te bekennen. Dat laatste stuk is te dicht begroeid om de beesten in de gaten te kunnen houden. Toch gebeurt het maar zelden dat ze hier weg zijn. Vast het bos in geschoten. Na een paar minuten hoor ik getrappel maar veel te zwaar voor de honden. Op een meter of dertig rent een hert voorbij en even later twee zwarte schimmen er achteraan. Ik draai me om en loop door. Ik zie ze wel komen. Dit kan minuten maar ook uren gaan duren en ik heb trek in koffie.

49 (21/7)

 Uren vroeger dan normaal word ik door de honden bijna met argwaan bekeken als ik "Kom op" zeg. Katrien draait haar hoofd van verbazing ietsje schuin naar rechts maar besluit toch voor de buitendeur te gaan staan. Sammy wacht de verdere handelingen liggend af. Laarzen, jas, beloning en daar gaat het treintje de trap af.

 Het is een eind-augustusochtend verdwaalt in juli. Mistig, fris en met een zichtbaar popelende maar nog nauwelijks voelbare zon. De minuscule vochtdruppels zweven zichtbaar in alle richtingen. Terwijl ik me dat sta te bekijken zijn de honden verdwenen. Zolang ik geen geblaf hoor is niks aan de hand. Ik loop verder onder de tamme kastanjes door, die net hun bloemen laten vallen en vruchten vormen. Bedenk me dat ik de walnoten van afgelopen jaar moet pellen. Had me bedacht ze te laten persen waarvoor ik minimaal iets van 25kg gepelde noten moet hebben. Maar wat moet ik met ruim 10 liter notenolie?? Misschien kan ik het zelf doen naar behoefte, maar wat moet ik dan met al die noten??

 Voorbij het bruggetje heb je een mooi zicht op het meer. Als een verwarmd buitenbad in de winter maar dan een beetje groter dampend wateroppervlakt. Hier en daar een eend of fuut. Een spiegelend maar niet glad meer en alles weer hartstikke stil afgezien van een jankende kettingzaag ergens heel ver weg. Een mooi begin van wat ongetwijfeld een heerlijke dag gaat worden.

 Sammy komt teruggelopen. Ik sta waarschijnlijk langer stil dan ik denk. Als hij ziet dat ik in beweging komt draait hij zich om en loopt terug naar Katrien. Hoe klein de kudde ook is, hij moet wel bij elkaar blijven. Na hun beloning lopen ze rustig verder. Vandaag geen haast. Het glanzende meer, de mistflarden, de groene tunnel van de dijk, de kabbelende beek aan de andere kant, een enkele fluitende vogel, twee tevreden snuffelende honden. Wat wil je meer?

 Gisteren in de waterinlaat staan poken maar het resultaat ziet vandaag niet overtuigend uit. Morgen nog een keer. Het water staat zo laag dat de boomstam door de zandlaag op de bodem van de buis schuift. Als je dat langgenoeg volhoudt terwijl water erdoor stroomt moet de buis schoon worden ... voor zolang het duurt.

 Muggen en dazen zijn geen vroege vogels. Dat is me al eens eerder opgevallen en vandaag weer. Werkelijk niks wat me mijn bloed afhandig probeert te maken of de honden irriteert aan snoet en ogen. Langer in bed blijven liggen heeft duidelijk voor- en nadelen.

 Onderlangs terug richting het strandje. Een mooi stuk en met de nog relatief laag staande zon, nog een beetje van achter mijn rug vandaan ligt alles er nog net ietsje mooier bij. Minder hard, warmer ondanks het frisse tijdstip. Het blijft een prachtige plek met paradijselijke trekjes. Ook het strandje ligt er ondanks al het onkruid mooi bij in dit ochtendlicht. Katrien staat al klaar in het water en Sammy tikt eens met zijn snoet tegen mijn linkerhand. Ik geef ze hun deel en loop verder naar mijn volgende koffie.

47 (19/7)

 Afwijkende bewegingen, onbedoelde afleidingsmanoeuvres. Ik sta al met de de laarzen aan het zakje van de brokjes bij te vullen voordat bij de honden doordringt wat gaat gebeuren. Katrien natuurlijk als eerste bij deur en Sammy schuift zich tussen haar en de koelkast in de beste uitgangspositie. Als de deur opengaat en dat doet ze nog steeds naar binnen, moet Katrien achteruit en hij kan direct naar buiten.

 Eerst de verdere rest van de spullen bijeen graaien. Jas aan en we kunnen. Trapjes af richting het bbq-hok, honden allebei naar links, het enige niet gemaaide stukje gras met veel bloemen en andere planten. Ik bedenk me dat ik het belangrijkste nog vergeten ben, maar loop niet terug. Geen zin en bovendien ook een beetje onzinnige zekerheid. Ik loop door en geniet van de vele verschillende fluitende vogels. Een orkest als dit is geen dagelijkse gewoonte. Het gebeurd vaker dat je op wat duiven na niks hoort. Mooie heldere geluiden nu.

 De zomer maakt weer een pas op de plaats. Gebeurt dit jaar met regelmaat. Zon zit achter een dik wolkendek, het heeft een beetje geregend en de temperatuur is logischerwijs een stuk minder. Het verschil met de dag van gisteren kan nauwelijks groter zijn. Het vochtig geworden pas gemaaide gras ruikt heerlijk. Onderweg naar het bruggetje zie ik dat ik gisteren een paar mooie eekhoornboleten heb vermorzeld. Een doodzonde hier met al die paddestoelzoekers.

 De honden staan te wachten, innen hun bonus en verdwijnen over de dijk. Afgezien van de vogels is het stil. Geen machines of andere geluiden die op activiteit in de omgeving duiden. Ik loop rustig achter de honden aan op het inmiddels stevig ingesleten pad. Zowel bij mij als bij de honden is er een soort rader die ons op die permanent kronkelde lijn houdt. Wijkt je ervan af om iets te bekijken op te doen, loop je even later weer netje op het platgetreden en kaalgesleten pad. Raar. Zelfs 's winters trouwens als alles bedekt is met een laag sneeuw, blijk je achteraf nauwelijks van de route afgeweken te zijn.

 Mijn verwondering wordt verstoord door het geblaf van Sammy. Een afwijkend hoog en wat hese blaf. Eigenlijk hoef ik niet te kijken. Dat is een egel. Hij heeft iets met die beesten en vindt ze overal, terwijl hij er niks mee kan, behalve wat op en neer rollen met z'n poot. Ik jaag 'm weg. Kan de egel bijkomen. Je zult zo toch uit je slaap worden gehaald.

 We draaien linksom weg van de beek en keren onderlangs het meer terug. De honden zijn weer ver vooruit en ik volg in gedachten. Ik bedoel. Ik volg en dwaal in mijn gedachten. Mooie bomen op dit stuk en ook wat omgevallen dode exemplaren. Gisteren zag ik er nog twee op de nominatie om te vallen, die me eerder nog niet op waren gevallen. Een recente die dit jaar ineens zonder blad is en eentje die misschien nog wel van de storm in 1999 stamt. Jammergenoeg vallen ze steeds als ik er niet bij ben.

 Via het strandje naar huis. Douchen en wegwezen. Stadse luchten en menselijke zielen.

45 (17/7)

 "Hoppa allez!"
 Geen zin maar 's morgens lukt het meestal wel die te maken. Goed dat het niet regende vandaag want dan hadden de honden het rond het huis mogen uitzoeken. Gelukkig hebben zij dan nog minder trek in het rondje lopen dan ik. De zomer is over zijn hoogtepunt heen en ik heb al twee ochtenden gehad waarop je de kilte van het najaar kon voelen. Het gaat hard dit jaar. Van andere jaren herinner ik me dat pas uit augustus.

 Nu ja, wat maakt het allemaal uit. Jas aan, brokjes gecontroleerd, laarzen aan de voeten en in beweging die benen. Voordat ik de keukendeur heb gesloten zijn de honden al uit beeld verdwenen. Ze staan bij het washok te snuffelen. Ik heb de deur weer open laten staan nadat ik gisteren de wasmachine heb gevuld. Stom. Straks kijken of zich niet een egel ergens verstopt heeft. De geurberichten zijn dermate interessant dat ik voorbij kan lopen zonder dat ik hun aandacht trek. Pas bij het bruggetje halen ze me in. Sammy stoot enigszins dwingend tegen mijn linkerhand. Als ik ze open, pakt hij het brokje en is weg.

 Frisse ochtend. Helder weer, lekker zonnetje, de lucht vol met hooigeuren. Na enige tientallen meters schrik ik op door een hoop lawaai van onder een wilg langs de waterkant. Zes of zeven jonge vogels vluchten naar het midden van het meer half in en half uit het water, geholpen door hun vleugels. Eenmaal weg zie ik dat ze een voor een onderduiken. A ha, daar was moederfuut druk mee in de afgelopen weken. Een tweede nest. Wordt druk op het meer op deze manier.

 Voorbij de bocht in de dijk met bijbehorende plichtplegingen schieten de honden weg. Dat gaat toch iedere keer met een tempo, dat blijft me verbazen. Ik zie niks maar het is duidelijk dat ze een doel hebben. Abrupt gaat het naar rechts richting de beek en ze beginnen te blaffen. Dat is dus zeker weten iets (geweest). Ik gok op een visser, die nog hoopte op een verdwaalde forel. De honden blijven blaffen en druk heen en weer lopen. Ter plekke is niks te zien behalve Katrien die omhoog in een dikke boom staat te staren. Ai, ai, een eekhoorntje dus. Dat is toch zo frustrerend voor ze, maar beter zo dan dat je nog net een staartpluim in de bek ziet verdwijnen, wat ook al eens gebeurd is.

 Ik laat ze staren en blaffen en loop zelf door. Het is zo'n dag waarop de wereld om me heen nauwelijks tot me doordringt. Bewegingen verlopen automatisch, de route als op een rails, handelingen zonder nadenken en voordat ik het weet sta ik op het strandje. Hier kom ik niet zomaar weg. Ik geef de honden wat ze denken verdiend te hebben, werp nog een blik over het meer en verdwijn weer in gedachten. Wat wordt het vandaag? In elk geval zo mijn tweede koffie.

40 (12/7)

 In gedachten opgestaan van achter de Pc en naar de keuken gelopen. Het zijn niet de woorden die het 'm doen. Voor de honden zijn het de gebaren die tellen. Een beweging met je ogen, het verschuiven van de stoel, een beginnend gebaar met een van de handen, een veranderingen in je lichaamshouding, dat zijn de dingen die hun aandacht trekken. Dat jij daar als mens nog een hoop woorden bij verspild zal hen werkelijk een rotzorg zijn. Klopt niet helemaal, want als ik grasmaai reageert Sammy heel duidelijk op een verandering in het toerental van de motor, dan weet hij dat ik ermee stop en komt hij er aan. Maar toch!

 Jas gepakt, brokjes bijgevuld, laarzen aan en de benen strekken. Gisteren hebben de honden een bot gehad en dat betekent dat de nood niet anders dan erg hoog kan zijn. En ja hoor. Nauwelijks buiten stuiven ze allebei een andere kant op, staart omhoog en half door de achterpoten zakken. Had niet veel langer moeten duren, denk je dan. Toch merk je daar binnen niks van. Het gebeurd slechts zelden dat een van de honden aangeeft dat ie naar buiten moet.

 Ik loop door naar het bruggetje. Het is vandaag een kleine twee uur vroeger dan normaal. De honden zullen er niet rouwig om zijn geweest. Ikzelf ben een beetje dubbel daarin. Ondanks de koffie voelt het nog niet wakker aan.

 Het weer is bewolkt en beduidend koeler dan gisteren. Alle kleuren zijn weer een paar tinten donkerder en door de ontbrekende plekken, vlekken en vlekjes zonlicht is het tunneleffect in het achterste deel van de dijk bijna compleet. Ieder van ons gaat zijns weegs. Sammy loopt ver vooruit, Katrien ligt een eind achter ons in het gras te rollen en ik kijk mijmerend uit over het meer.

 De eenden zitten aardig verspreid over het meer. Zou het aan het tijdstip liggen? Normaal gesproken liggen ze in de beschutting van het eiland en het bos in de noordwesthoek van het meer. Het lijkt erop dat ze daar vanochtend nog naar onderweg zijn maar de kans is groot, dat dit slechts invulling van mijn kant is. Ik kijk bewonderend en enigszins geërgerd naar de lange scheuten die de bramen de afgelopen dagen vanuit de zijkanten van dijk richting het midden hebben gestuurd. Dat gaat zosnel dat je het volgens mij moet kunnen zien groeien als je erbij staat. Alleen paddestoelen kunnen volgens mij nog sneller zijn.

"Ach, werk". Ik duw de gedacht aan de kant en loop verder. Heerlijk langs het kabbelende riviertje of doen alleen beken dat? Kabbelen? Wat maakt het uit. De waterinlaat ziet er goed uit, de brokjes worden opgeëist en het gaat alweer terug richting het strandje of wat daar nog van over is. Straks eens bedenken waar ik mijn tijd aan ga besteden vandaag maar eerst de volgende bak koffie. Het is echt nodig vandaag.

37 (9/7)

 "Kom, we gaan."
 Meer tegen mezelf dan tegen de honden. Na een rare week, waarin zelfs het lopen er af en toe bij inschoot, het nieuwe begin maar direct bij de horens vatten en de regelmaat in het gewenste ritme herstellen hopende op wat rust. De honden, die ik enige verbazing toedicht, lopen voor mijn voeten. Zouden we werkelijk? Ja, we gaan!

 Jasje, dasje, we gaan op stap. Brokjes nog voldoende, trap af, op naar het bruggetje. Nauwelijks onderweg hoor ik achter me een auto over de toegangsweg rijden. Tempo en tijd duiden in de richting van de post. Katrien is al verdwenen maar Sam heeft nog niks in de gaten en kijk mij verdwaasd aan. Ineens valt het duppie en in een rotvaart schiet hij blaffend langs me heen. Niet dat ze tegenwoordig nog de moeite nemen om helemaal naar de postauto te lopen. Die paar honderd meter hebben ze er niet meer voor over. Het blijft bij blaffen op afstand en al gauw komen ze blaffend en dollend mijn kant op. Ik zet me schrap, maar ze gaan aan mij voorbij, schieten bij het bbq-hok om de hoek en ik hoor ze verdwijnen.

 Het is een natte tweede weekhelft en dito weekend geweest. Alles druipt en groeit weelderig. Dit jaar geen bloemen in de acacia's gehad, niet één kers aan de boom alles dank een paar verlate nachten met vorst tot in begin mei toe. Maar nu schiet alles op en door in de vijfde versnelling. Kamperfoelie bloeit en bedwelt je met z'n geur, de tamme kastanje bloeit, de notenbomen staan eindelijk vol in blad, de brempeulen staan op springen, de bramen beginnen aan hun bloei en het gras is niet bij te houden.

 Vanochtend wil de zon weer en spiegelt prachtig in het meer. Het meer oogt strak maar is op plekken gerimpeld. Op het eerste oog geen dierenactiviteit. Ik loop achter de honden aan. Verwonder me over het geluid van stromend water waar ik dat nooit eerder heb gehoord maar besluit toch door te lopen. Ik deel op de aangewezen plekken de beloningen uit en de honden lopen direct verder. Het deel van de zomer breekt aan waarop hier plekken zijn die erg veel weg hebben van wat ik me bij een jungle voorstel. Zoveel verschillend groen, zo dicht op elkaar, nat, dampend en zwaar van aardse tonen. Jammer dat ik daar dan altijd van die oorlogsfilmsassociaties bij krijg ipv een vredig beeld met planten en dieren.

 We passeren de inlaat, die goed doorstroomt, ronden het meer en gaan onderlangs retour. Met een scheef oog kijk ik naar mogelijke eetbare paddestoelen. Binnenkort nieuwe maan, dat schijnt het verschijningsmoment te zijn. Alle andere factoren als vocht en temperatuur zijn optimaal aanwezig. De komende dagen eens het bos in langs een paar potentiële groeiplekken en dan mn die van de girolles. Ik kom nu ff niet op het Nederlandse woord.

 Strandje, meer, water, brokjes en hop het laatste stuk naar de tweede bak koffie, het begin van de dag en hopelijk een betere, nee meer een andere week. De afgelopen week was niet slecht maar rommelig en onrustig. Allez!

29 (1/7)

 Sammy ligt trouw aan mijn voeten en knap in de weg. Ik moet me in een rare bocht wringen om de bureaustoel te verlaten en ergens in die beweging snapt hij waar ik mee bezig ben en staat op. Wat het geheel niet eenvoudiger maakt. Tussendoor nog een "Kom" voor Katrien, brokjes bijgevuld, laarzen aan en de jas mee. Op het bordes direct rechts de trappen af en tussen het welige tierende onkruid verder naar beneden en opweg. Biologisch en géén onkruid, gaat niet samen.

 Katrien is ineens weg. Sammy investeert gestaag verder in de vernietiging van de den en ik loop gewoon door. Het is zondag en dat hoor je! In de verte verstoord op grote hoogte een passerend vliegtuig de volstrekte stilte maar voor de rest klopt het plaatje. Nu stilstaan en op het gehoor concentreren en een andere wereld gaat open. Vogelgeluiden versieren de stilte, zelfs het ruisen van de beek krijgt de ruimte, de eenden in de verte, de zachte bries door de bladeren en het zoemen van insecten. Niks van dat alles weet de stilte te verstoren tot het volgende vliegtuig onzichtbaar maar duidelijk het beeld verstoord.

 Na de bliksem(inslag) met een paar stroomloze uren en het begeleidende gedonder alsof de aarde in tweeën barstte heeft het vannacht behoorlijk geregend. Alles is nat, natter dan dauwnat. Daar waar het lange gras niet is opgeruimd of verpulverd moet de maaier er weer overheen de komende dagen en dan maar aanharken, want zo schiet het niet echt op.

 Een beetje mopperend gaat het over de dijk. De jonge futen duiken om beurten in de diepte en zwemmen terug als ze opgedoken zijn. Slechts één van de ouders is erbij. Futen zijn blijkbaar geen trouwe paren zoals dat bij eenden het geval schijnt te zijn. De jonkies duiken dat het een lieve lust is om te zien. Op de achtergrond dobberen de nauwelijks van het water te onderscheiden eenden. Sammy ligt op z'n buik om zijn dorst te lessen. Katrien selecteert de grassprieten die ze straks weer uit zal kotsen.

 Alles is zoals het was en misschien wel zoals het zijn moet. Geen vreemde dingen, geen nieuwe paddestoelen en sowieso een steeds beperkter want door de bladeren verder afgesloten blikveld. Het domein keert zich in zichzelf. Eigenlijk een vreemde tegenstelling de beslotenheid van de zomer tegenover de openheid van de winter, terwijl je in de zomer naar buiten trekt en je 's winters het liefst opsluit in je slaapkamer, weg onder de dekbedden.

 Katrien staat op het strand aan het water te wachten. Ze wil brokjes vissen en ze niet zo aangereikt krijgen. Daar denkt Sammy anders over en duwt zíjn snoet in mijn jaszak. Ik laat mijn blik over het meer gaan. Geen vogel te zien, geen kringen in het water van een opduikende vis maar ook weer geen spiegelgladde watervlakte.

 "Kom", ditmaal tegen mezelf. Geen filosofisch gedoe vandaag. Doorlopen, douchen en de hort op. Welke hort zie ik onderweg wel. Na een week in het paradijs heb ik behoefte aan een stukje (Gètver) hel. Hup, naar huus.