"Kom" en daar gaan we weer. Katrien hinkend voorop, Sammy trouw wachtend op mij en ik breek bijna mijn nek bij het deur opendoen terwijl ik de laarzen aantrek en alvast de sjaal omsla. Wederom eem mooie ochtend, zacht voor de tijd van het jaar en gelukkig droog. Zo'n vijftien graden minder dan een paar weken geleden maar het systeem heeft zich aangepast en ervaart het als aangenaam. Jas open, sjaal losjes om de hals gedrapeerd slenter ik langs de kastanjes en bedenk me, dat ik daar nog steeds niks mee gedaan heb.
Het gras is nat, de zon waterig. Eenmaal in beweging verliest Sammy mij uit het oog. Nu moet Katrien weer bij de club gehaald worden. Het is vooruit rennen en teruglopen voor die jongen. Je zult je maar een alfa-reu voelen, daar blijf je slank bij. Al ver voor het bruggetje knalt de heldere kleur van de witte reiger in mijn blikveld. Naast alle bescheiden camouflage kleuren van het andere gevederte, is dit iedere ochtend weer ff schrikken. Was de ijsvogel van het formaat van de reiger dan zou zijn blauw ook zeker in het oog springen, maar nu is hij daar te klein voor en bovendien te snel. Ik zie het blauw meestal alleen in een flits laag over het water verdwijnen naar de andere kant van het meer.
Het niveau van het meer overtreft nog steeds niet de hoogte van de overloop. Het zijn nog maar een paar centimeter maar met de deels verstopte doorvoer van het water uit de beek naar het meer schiet dit niet op. Ik ben maar weer begonnen met poken en stoten in de doorvoerbuis, voorlopig zonder spraakmakend resultaat. Lekker temperatuurtje aan mijn handen trouwens. Net zolang ze in het water steken moet ik de handen aansluitend onder mijn oksels geklemd houden om het leven erin terug te laten keren. Nog een week of wat en dan geloof ik het wel en zie in het voorjaar verder.
Bij die doorlaat zullen de honden inmiddels wel zijn maar ik nog lang niet. Het gaat langzaam vandaag maar dat is me niet onwelgevallig. De wereld mag vandaag aan me voorbij draaien. Wat in november gedaan moest worden is gebeurd, de verdere rest is mooi meegenomen.
De 5/6 graden vorst van twee dagen geleden heeft met name in het gras duidelijke sporen achtergelaten. Gras kan een hoop hebben maar er niet tegen als je erop gaat staan in bevroren toestand. Ook van de laatste bladeren zijn er een hoop van de bomen vallen, net als bij de hortensia's voor het huis. De paddenstoelen die boven de grond uitsteken houden stug vol, maar de overdaad waarmee ze de laatste weken uit de grond schoten is gestokt. Misschien nog een laatste oprisping als het de komende week boven de nul blijft. Ik had er wat in de diepvries willen stoppen voor de feestdagen, maar sinds dat voornemen hebben de cantharellen en het eekhoorntjesbrood zich niet meer laten zien. Dan maar kastanjepuree, niet dan?
Dat doet me denken aan mijn weer niet gekochte ijsmachine. Kastanje-ijs, dat moet volgens mij ontzettend smerig, weeïg-zoet zijn. Doe mij nu maar koffie!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten