Half tien en nog steeds is alles wit buiten. Het is niet de eerste keer maar dit is geen uitzondering meer, dit heeft alle schijn van meer. Het lijkt in de afgelopen twee dagen net alsof de winter probeert voor te kruipen, terwijl de zomer maar niet wilde vertrekken. Ik heb koude tenen en dan ben ik nauwelijks mijn warme bed uit. Mijn animo om naar buiten te gaan is minimaal maar daar denken Jut & Jul duidelijk anders over. Koffietijd moest ik me bevechten vanochtend en nu bij de deur, terwijl ik mijn laarzen aantrek, zouden ze het liefst er dwars doorheen naar buiten.
Jas aan èn dicht! Sjaal om en laarzen aan en de honden nog steeds in hetzelfde jasje... Mag hopen dat de vacht snel reageert op de temperatuurverandering. Eindelijk minder haren in huis voor een maand of drie, vier. Maar aan de honden zie en merk je niks. Ook afgelopen jaar niet toen het kwik 's ochtends rond de -20º schommelde. Het rent even vrolijk en enthousiast naar buiten en Katrien rolt zich eerder meer dan minder over de grond. Mensen zijn watjes. Dat is de aftakeling die met decadentie gepaard gaat. De voorbode van de aftocht.
Geen filosofische kronkels op dit uur van de dag. Trapjes af en rechts om richting de compleet witgevroren nieuwe auto. Toch ook alweer meer dan twee jaar trouwe dienst geleverd. Heb dan ook af en toe de neiging om er wat op te kloppen en te bedanken. De honden zijn al voorbij het bbq-hok. Bedenk me, dat ik nog geen kastanjes heb gepoft dit jaar en alle walnoten voor de wintervoorraad van muizen en eekhoorns heb gelaten. Heb nog voor tien jaar staan, zou het zolang goed blijven. Wat helaas niet het geval is, maar 2-3 jaar zonder problemen. Misschien dit jaar wat kastanjes in de diepvries bewaren en zien of het dan alsnog te poffen is.
Ben er vandaag niet met mij gedachten bij. Ik bedoel bij het lopen en de honden. De zon schijnt prachtig en de wind is na dagen treiteren eindelijk gaan liggen. Dat scheelt meer dan een slok op een borrel. Vies spreekwoord zo vroeg in de ochtend. Ik word opgewacht bij het bruggetje, verdeel de beloning en zie twee entousiaste beesten de dijk af hollen. Tien jaar inmiddels en dan zou dat 17+(9x7) zijn? Geloof niks van die hondenjaren telling. Behalve wat grijzende kinharen is hen nog weinig aan te merken van de leeftijd. Als die nu 80 zouden moeten zijn, dan ben ik 110.
Op de dijk ruikt het bijzonder. Het ruikt naar groen, naar gras, naar vanalles natuurlijks maar scherper dan een aantal weken geleden. De lucht is helder, al vuiligheid is naar beneden gezakt. De witte reiger is er weer en zit parmantig boven in een bijna dode eik. De aalscholvers waren er al weer een paar dagen en de ijsvogel is niet weggeweest. Eenden vliegen op en een paar vliegtuigen trekken condesbanen hoog in de lucht. Ik passeer achteloos de bomen, die de afgelopen weken zijn omgegaan, werp een blik in de alweer verstopt waterdoorvoer van beek naar meer en loop gelaten verder. De koffie wacht.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten