Voor het eerst sinds drie dagen beginnen we aan een volle ochtendronde. Na de genoten vrijheid van dinsdag kon Katrien woensdag nog geen poot verzetten, nieteens opstaan. Volgens de dierenarts een acute aanval van arthrose en voor vijf dagen pijnstillende ontstekingsremmers gekregen. Ik heb d'r eerlijk gezegd zo mijn vraagtekens bij maar woensdagmiddag stond Katrien weer op haar benen, donderdag liep ze weer gewoon rond en vandaag huppelde ze als vanouds naar het bruggetje.
Nauwelijks buiten overviel me de stilte. Onder de kastanjeboom gestopt en mijn oren gespitst. Behalve het stromen van water in de overloop van het hoger gelegen meertje naast het grote meer, was niks te horen. Geen wind, geen blad, geen vogel, geen machine, geen mens. Alles wat je hoorde was de stilte. Daarbij was ik vanochtend bepaald niet een van de snelsten en was het tijdstip waarop we aan de ronde begonnen ruim een uur later dan gemiddeld.
Ik heb de stilte laten bezinken, ben langzaam naar het bruggetje geslenterd en na de beloning voor de honden de dijk op gegaan. Het water van het meer zakt. Voor het eerst dit jaar ligt het peil beneden de overloop. Krijgen we een droge nazomer? Krijgen de boeren alsnog de kans om hun beurzen met zeursubsidiës te spekken?? Nee, hier moet ik niet mee bezig zijn. Ik richt mijn blik op de honden. Katrien rolt zich als vanouds in het gras, springt aansluitend ietsje minder overmoedig op haar poten maar stuift zonder terughoudendheid weg. Heerlijk om te zien.
Sammy kuiert wat van de ene naar de andere kant van de dijk. Kijkt eens over het meer of aan de andere kant naar de koeien van de buurman, snuffelt zonder duidelijk doel of richting en slentert verder. Een mooie dag. Het is zonnig maar niet overdreven warm. Mooie blauwe lucht met hier en daar een wolkje.
De inlaat staat bijna droog. Tijd om ook het laatste zand uit de buis te porren. Niet vanochtend. Of straks of morgen. Nu gewoon achter de hondenkontjes aan de bocht om en onder langs het meer terug. Het is nog steeds verbazingwekkend stil. Af en toe plonst een kaper op het water en de duiven laten van zich horen, verder houdt alles en iedereen blijkbaar de adem in. Tegen een boom geleund tuur ik over het meer. Ik hoor mijn hart kloppen of beter pompen in geregelde regelmaat. Een paar jaar geleden zou me dat de stuipen op het lijf hebben gejaagd en nu vergeten ik het net zo makkelijk als het me opviel. Alles normaliseert, kabbelt voort en zal ooit wel eens eindigen, maar met dat laatste ben ik niet meer bezig.
In gedachten verzonken de honden achtergelaten op het strandje. Verbaasd komen ze hun brokjes opeisen en spurten daarna door naar huis. Minuten later stap ook ik de keuken binnen. Tijd voor de laatste étappe van het ontbijt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten