"Kom op", meer tegen mezelf dan tegen de honden. Na weken van een verstoord ritme maar zien dat de draad weer opgepakt wordt. Aan de honden zal het niet liggen. Die hoor je ook zeker niet klagen over de afgelopen weken, niet dat ik ik dat wel doe. De extra aandacht, die persoon meer op het terrein. Het heen- en weer "gereis" tussen herenhuis en h1. De lange avonden buiten. Het verblijf in de kennel. De blijschap als ik ze kwam ophalen, etc. etc. Maar nu weer de gewone dagelijkse routine. Tenminste bijna.
Gisteren al vroeg weg, vandaag idem. De ochtendronde wringt nog een beetje, eist z'n plek terug in het systeem, zal die ook zeker krijgen maar de definitieve terugkeer laat nog een dag of wat op zich wachten. Maar vroeger of later maakt Sammy en Katrien uiteindelijk weinig uit. De hoogte van de nood is het enige wat telt. Is het nijpend dan kunnen ze direct naar buiten maar meestal wachten ze rustig af tot ik hen uitnodig mee te gaan. Aan hun wachten kan ik me een voorbeeld nemen.
Dus ver na tienen pas de trapjes af, bbq-hok voorbij en richting het bruggetje. Hij en zij zijn rap verdwenen. Er moet gesnuffeld worden. Het water van het meer is de afgelopen weken in rap tempo gezakt. Inmiddels staat het meer zeker 20 cm lager dan normaal. Een hele plas water die niet met een paar regenbuitjes is aangevuld. De ruisseau Noir staat te laag om het meer aan te vullen en ook van de andere aanvoerbronnen staat een deel droog.
Delen van de dijk zijn verdroogd en steken geel af bij de overheersend groene kleur. De eenden zijn al dagen verdwenen en ook fuut en reiger laten verstek gaan. Raar van die laatste omdat het meer voor hen toch begaanbaarder is geworden en het jachtgebied dus uitgebreid. Ik laat mijn blik langs de bosrand en over het meer dwalen. Zie niks in het bijzonder maar zal geen veranderd detail missen.
De veranderingen, zo ze er al zijn, springen niet in het oog. De natuur maakt een pas op de plaats. Het zomerse overheerst nog, zeker door de zonnige en warme dagen maar de herfst deelt met regelmaat plaagstootjes uit. Dat ene dekbed kan het 's nachts maar met moeite alleen af, de ochtenden zijn steeds vaker fris en mistig, het blijft lang donker en 's avonds verdwijnt het licht al voor tienen.
We draaien ons standaardrondje onderlangs. De honden bepalen tempo en pauzes. Ik deel brokjes uit en na de laatste stop op het strandje gaat het richting het huis en de rest van de dag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten