Brrr. Ik aarzel maar doe toch de sjaal om. Het is in één nacht herfst geworden. Het stormt al sinds gisteravond. Blaadjes overal en massaal. Ander licht. Grijze lucht. Gelukkig valt de nattigheid nog mee, maar dat zal zeker veranderen. De honden stappen naar buiten alsof niks aan het handje is. De lagere temperatuur is hen eerder welkom, dan dat ze er last van hebben. Door de hoge temperaturen zijn ze de laatste weken blijven verharen. Mn Sammy moest van zijn pluizige onderlaag af. In feite hebben de honden alleen last van te hoge temperaturen en verder hebben ze een hekel aan water als het ongevraagd op hen neervalt. Het zijn geen zwemmers. Ik heb het ze nog nooit zien doen maar een middag lang door een beek banjeren is geen enkel probleem.
Buiten rits ik zelfs mijn jas dicht. Meer symbolisch dan functioneel want de wind kan er inmiddels aan alle kanten doorheen blazen. Of ik met dit exemplaar nog een winter tegen de kou kan, waag ik te betwijfelen. Het enthousiaste ruk- en trekwerk deze zomer heeft de functie van de jas geen goed gedaan.
Met mijn gedachten bij heel andere zaken loop ik bijna het bruggetje voorbij. Sammy stoot eens met z'n neus tegen mijn linkerjaszak. O ja, de brokjes. Een paar tellen later is de wereld weer zoals het hoort en struinen de honden verder over de dijk. Het meer is onrustig. Het zijn nog net geen golven, die het water in beweging houden. Eenden zijn in geen velden of wegen te bekennen en van stilte kan geen sprake zijn met de jagende wind door de nog ruim van bladeren voorziene boomkruinen.
Het is ineens een heel andere wereld. Niet dat ik speciaal van de herfst hou, behalve dan op van die prachtig zonnige dagen met bomen in alle kleuren behalve groen. Nee, maar ik hou wel van de afwisseling, de seizoenen. Zonder regen zou het perfect zijn hier. Het is niet helemaal eerlijk tov de regen, maar ik was al geen fan en hier is mijn gebrek aan voorliefde enkel gegroeid. Heeft iets meer met de gebouwen dan met de natuur te maken en daar kan het weer weer niks aan doen.
De honden zijn ver vooruit en lopen druk heen en weer rennend het moeras en het achterliggende bos in te kijken. Hopelijk gaat dit goed want de afstand is te groot om ze verbaal te corrigeren. René op jacht? Paddestoelzoekers? Of wild? Alle drie even goed mogelijk. Wat het is weet ik niet, maar het is in elk geval niet éénduidig. De honden blijven druk maar blaffen niet en zijn ook nog niet in volle vaart verdwenen.
Ter plekke is zoals altijd weer niks bijzonders te zien. Qua geuren zal dat wel anders liggen, maar dat is en blijft voor mij Chinees. Mocht het wild zijn geweest, en dat kan nauwelijks anders, is het iets groots geweest gezien de afstanden die ze snuffelend op en neer rennen. Was het een mens geweest waren ze er allang blaffen op af gestoven. Ik laat ze snuffelen en loop door. Sammy volgt als eerste en na de altijd weer vereiste uitnodiging volgt ook madame.
De inlaat staat nog steeds droog en afgezien van wat grote takken en een hele hoop klein spul valt de schade in het bos mee. De dooie bomen die stonden, staan nog steeds. Misschien heeft de wind de volgende keer meer succes. Op naar de koffie en een herfstig daggie.
donderdag 27 september 2012
zondag 23 september 2012
113 (23/9)
Zondag. Zon. Al weken zonnige zondagen en niet alleen die dagen maar de hele rest van de week ook, tot voor kort. De eerste scheurtjes in die onverstoorbaar lijkende prachtige nazomer zijn deze week verschenen. Maar wat deert wat alweer achter de rug ligt? Hop, dus. "Kom op" en het was direct dringen geblazen voor de keukendeur. Bij mij duurt dat toch wat langer. Jas aan, laarzen, brokjes bijvullen en het is zover. De deur open èn .... niks. Er wordt in alle rust 'ns naar links en rechts gekeken en dan naar mij. "Deze kant op" en het passeert me op de bordestrapjes naar beneden. Katrien links het veld in en Sammy vol aandacht voor de onderkant van de auto's.
Ik loop onder de scheef hangende al bijna kale kersenboom door, sla de hoek om bij het bbq-hok en loop voorbij de zwaar gevulde tamme kastanje. Een prachtige dag en nog heerlijk vroeg. Dauwwebben in het gras, een koe ergens op de achtergrond en een stel krijsende Vlaamse gaaien direct in de buurt. Een eekhoorntje schiet van rechts naar links en gelijk een boom in. Scheelt alweer dat de honden het niet gezien hebben anders hadden ze weer minutenlang blaffend naar boven staan staren.
Bij het bruggetje komen de honden eraan. Sammy rustig en als eerste en ff later Katrien in volle vaart. Ze weet dat ze af moet remmen voor het bruggetje anders is de kans groot dat ze op het natte hout onderuitgaat. Ik heb het nooit zien gebeuren, maar die link hebben ze toch ergens gelegd. Brokjes verdelen.
"Neem er zelf ook een!"
"Nee, dank je wel, misschien een andere keer."
De honden lopen verder. Katrien ligt al snel op haar rug te draaien en Sammy snuffelt de verrichtingen van de moerasbevers bij elkaar. Op het meer zwemmen eenden van alle kanten richting het eiland. Verzamelen geblazen? De ijsvogel scheert verstoort weg en de reiger stijgt met trage slag op uit het water. De futen heb ik al een tijdje niet meer gezien. Misschien vallen ze niet op tussen al die eenden, hoewel ze zich meestal afzijdig houden.
Ik bewonder als iedere ochtend weer de enthousiaste groei van de braamstruiken en neem me dan telkens voor ze binnenkort plat te maaien. Het zal er ergens wel van komen maar vandaag zeker niet. Ineens een harde knal links. Sammy komt verwilderd teruggelopen. Hij vindt een hoop maar niks en het geknal van jagers is één van die dingen, waar hij een hekel aan heeft. Ik klop wat op z'n flanken, bezweer 'm dat er niks aan de hand is en hoop bij mezelf dat die nieuwe huurder van het jachtterrein van de buren wel een beetje op wandelen buren let, want dit was heeeeeeel dichtbij. Misschien een witte vlag meenemen of hard gaan zingen wat Yoland op dat soort momeneten deed?
Ik loop verder, mijmer wat over de meest uiteenlopende zaken, geniet van de stilte die herstelt van de verstoring, kijk naar de honden en rond de kop van het meer om op een veiligere afstand van de buren de terugweg te vervolgen. Is het het mooiste stuk van de wandeling? Ik weet niet. Vraag het me steeds weer af. Het zijn twee verschillende werelden, beide kanten van het meer. De terugweg is intiemer, warmer maar misschien is dat vooral vanwege het idee van de koffie.
Ik loop onder de scheef hangende al bijna kale kersenboom door, sla de hoek om bij het bbq-hok en loop voorbij de zwaar gevulde tamme kastanje. Een prachtige dag en nog heerlijk vroeg. Dauwwebben in het gras, een koe ergens op de achtergrond en een stel krijsende Vlaamse gaaien direct in de buurt. Een eekhoorntje schiet van rechts naar links en gelijk een boom in. Scheelt alweer dat de honden het niet gezien hebben anders hadden ze weer minutenlang blaffend naar boven staan staren.
Bij het bruggetje komen de honden eraan. Sammy rustig en als eerste en ff later Katrien in volle vaart. Ze weet dat ze af moet remmen voor het bruggetje anders is de kans groot dat ze op het natte hout onderuitgaat. Ik heb het nooit zien gebeuren, maar die link hebben ze toch ergens gelegd. Brokjes verdelen.
"Neem er zelf ook een!"
"Nee, dank je wel, misschien een andere keer."
De honden lopen verder. Katrien ligt al snel op haar rug te draaien en Sammy snuffelt de verrichtingen van de moerasbevers bij elkaar. Op het meer zwemmen eenden van alle kanten richting het eiland. Verzamelen geblazen? De ijsvogel scheert verstoort weg en de reiger stijgt met trage slag op uit het water. De futen heb ik al een tijdje niet meer gezien. Misschien vallen ze niet op tussen al die eenden, hoewel ze zich meestal afzijdig houden.
Ik bewonder als iedere ochtend weer de enthousiaste groei van de braamstruiken en neem me dan telkens voor ze binnenkort plat te maaien. Het zal er ergens wel van komen maar vandaag zeker niet. Ineens een harde knal links. Sammy komt verwilderd teruggelopen. Hij vindt een hoop maar niks en het geknal van jagers is één van die dingen, waar hij een hekel aan heeft. Ik klop wat op z'n flanken, bezweer 'm dat er niks aan de hand is en hoop bij mezelf dat die nieuwe huurder van het jachtterrein van de buren wel een beetje op wandelen buren let, want dit was heeeeeeel dichtbij. Misschien een witte vlag meenemen of hard gaan zingen wat Yoland op dat soort momeneten deed?
Ik loop verder, mijmer wat over de meest uiteenlopende zaken, geniet van de stilte die herstelt van de verstoring, kijk naar de honden en rond de kop van het meer om op een veiligere afstand van de buren de terugweg te vervolgen. Is het het mooiste stuk van de wandeling? Ik weet niet. Vraag het me steeds weer af. Het zijn twee verschillende werelden, beide kanten van het meer. De terugweg is intiemer, warmer maar misschien is dat vooral vanwege het idee van de koffie.
maandag 17 september 2012
107 (17/9)
Wederom een prachtige ochtend. De aanloop naar het najaar grossiert erin. Zonder aanmoediging of niks met z'n alle in de benen resp. poten en naar buiten. De laarzen hebben weer een heldere functie in het kletse natte gras. De dagen blijven mooi met temperaturen ruim boven de twintig graden, maar de nachten zijn inmiddels bijna bar te noemen. De grondtemperatuur zit tegen de nul aan en al meermaals bijna volledig beslagen ramen gehad. Ja, nee geen dubbelglas, maar toch.
De honden waaieren uit en zoeken hun gewenste plek. Op weg naar het bruggetje passeren ze me. Eerst Sammy en wat later ook Katrien. Huppelend enthousiasme. Nog voor de brug gooit Katrien zich op de grond en schuurt kronkelend en genotszuchtig met haar rug over de grond. De poten graaiend in het niets. Het ziet er heerlijk uit. Zou ik het ook eens proberen?
Bij het bruggetje loopt de overloop al weken niet meer over maar staat nog steeds niet volledig droog. Al scheelt het nog maar gedruppel en voordat het meer al het water voor zich houdt. Behalve aan het gras en wat vroeg bladverliezende bomen zoals de wilde kers is aan niks te zien dat het in feite al twee maanden nauwelijks meer geregend heeft. Sterker nog, voor planten als bramen lijkt het eerder een pré dan een belemmering in hun groei. Als ik niks doe, geef ik ze nog een jaar en ik kan de dijk niet meer op.
Na hun beloning bij het bruggetje zijn de honden de dijk op verdwenen. Zonder extra versnelling maar gestaag zo'n tred tussen lopen en rennen in en dat is normaal al te snel voor mij maar vanochtend al helemaal. In een verkeerde bui zou ik van mezelf zeggen, dat ik niet vooruit te branden ben, maar zo voelt het vandaag niet. Het is een genot om wat te kuieren. Het enige wat mist is het bijbehorende gekeuvel. De handen net niet op mijn rug maar domweg in mijn zakken en mijn blik die over het meer, het bos en de dijk glijdt. Een ijsvogel die laag over het meer wegvliegt, op- en onderduikende futen, dobberende eenden. Alles ademt rust uit en tevredenheid in, of omgekeerd. En ik doe mee.
Aan het eind van het meer, rondom de rietkraag zijn een week of wat geleden de eerste stenen uit het water verrezen en inmiddels zou ik daar het meer kunnen oversteken, denk ik. De boel staat nu toch gauw 20-25 centimeter onder normaal. Met mijn laarzen en enige voorzichtigheid mbt kuilen met of zonder modder moet de overkant met droge voeten zijn te halen. Lopen kun je er altijd, alleen dan met het water tot over je knieën en op de verkeerde plekken tot in je kruis.
Aan het eind van de dijk gooit Sammy er een versnelling op en verdwijnt richting de buren. Katrien er achter aan. Enkel sporen, niks in levende lijve. Op het eiland verzanden ze in heen en weer lopen en snuffelen aan alles om en onder hen. Zonder nadenken steken ze de beek over. Ook zij zien dus het verschil tussen de huidige lage stand en de normale stand, als ze moeten zoeken naar de juiste oversteekplek.
De honden nemen hun beloning in ontvangst. Katrien wil spelen, begint te blaffen en trekt aan de flarden van mijn jas. Ik jaag ze, want eenmaal bezig wil Sammy ook, een tijd achterna in een kringetje en loop dan verder. Strand, koffie en de dagelijkse dingen wachten.
De honden waaieren uit en zoeken hun gewenste plek. Op weg naar het bruggetje passeren ze me. Eerst Sammy en wat later ook Katrien. Huppelend enthousiasme. Nog voor de brug gooit Katrien zich op de grond en schuurt kronkelend en genotszuchtig met haar rug over de grond. De poten graaiend in het niets. Het ziet er heerlijk uit. Zou ik het ook eens proberen?
Bij het bruggetje loopt de overloop al weken niet meer over maar staat nog steeds niet volledig droog. Al scheelt het nog maar gedruppel en voordat het meer al het water voor zich houdt. Behalve aan het gras en wat vroeg bladverliezende bomen zoals de wilde kers is aan niks te zien dat het in feite al twee maanden nauwelijks meer geregend heeft. Sterker nog, voor planten als bramen lijkt het eerder een pré dan een belemmering in hun groei. Als ik niks doe, geef ik ze nog een jaar en ik kan de dijk niet meer op.
Na hun beloning bij het bruggetje zijn de honden de dijk op verdwenen. Zonder extra versnelling maar gestaag zo'n tred tussen lopen en rennen in en dat is normaal al te snel voor mij maar vanochtend al helemaal. In een verkeerde bui zou ik van mezelf zeggen, dat ik niet vooruit te branden ben, maar zo voelt het vandaag niet. Het is een genot om wat te kuieren. Het enige wat mist is het bijbehorende gekeuvel. De handen net niet op mijn rug maar domweg in mijn zakken en mijn blik die over het meer, het bos en de dijk glijdt. Een ijsvogel die laag over het meer wegvliegt, op- en onderduikende futen, dobberende eenden. Alles ademt rust uit en tevredenheid in, of omgekeerd. En ik doe mee.
Aan het eind van het meer, rondom de rietkraag zijn een week of wat geleden de eerste stenen uit het water verrezen en inmiddels zou ik daar het meer kunnen oversteken, denk ik. De boel staat nu toch gauw 20-25 centimeter onder normaal. Met mijn laarzen en enige voorzichtigheid mbt kuilen met of zonder modder moet de overkant met droge voeten zijn te halen. Lopen kun je er altijd, alleen dan met het water tot over je knieën en op de verkeerde plekken tot in je kruis.
Aan het eind van de dijk gooit Sammy er een versnelling op en verdwijnt richting de buren. Katrien er achter aan. Enkel sporen, niks in levende lijve. Op het eiland verzanden ze in heen en weer lopen en snuffelen aan alles om en onder hen. Zonder nadenken steken ze de beek over. Ook zij zien dus het verschil tussen de huidige lage stand en de normale stand, als ze moeten zoeken naar de juiste oversteekplek.
De honden nemen hun beloning in ontvangst. Katrien wil spelen, begint te blaffen en trekt aan de flarden van mijn jas. Ik jaag ze, want eenmaal bezig wil Sammy ook, een tijd achterna in een kringetje en loop dan verder. Strand, koffie en de dagelijkse dingen wachten.
maandag 10 september 2012
100 (10/9)
Niet vooraf bedacht, maar zo'n getal mag je niet laten versloffen. De 100ste dag. Eénderde van de laatste rit, dat is het idee tenminste. Een "Kom op" was niet nodig vandaag. Te laat in de benen gekomen. De dag begon met een luidkeels piep-protest van Katrien, die me daarmee sneller dan me lief was het bed uitdwong. Eerst naar beneden dus en het aankleden naar een later tijdstip verschoven.
Katrien wil dan maar één ding en dat is naar buiten. Daar stort ze zich ahw op het lange gras en geeft het begrip koe een heel andere inhoud. Weet niet wat het is. Ik heb me bedacht, dat ze een opstandige maag moet kalmeren maar een fatsoenlijk gesprek daarover is Katrien tot op heden uit de weg gegaan. Terwijl Katrien het gras verorberd komen de katten uit alle windstreken aan gehuppeld. Die ene wat luidruchtiger dan de ander maar alle vier doelgericht richting de voerbakjes. Sammy heeft zich ondertussen van de bank verheven en wacht gedwee op zijn ontbijt. Het klateren van de brokjes in de metalen voerbak laat Katrien naar binnenkomen, waar ze haar portie weggewerkt heeft voordat Sammy de eerste hap heeft doorgeslikt. Bij wijze van spreken dan. Dat tempo van eten was ooit gelijk maar Sammy lijkt inmiddels meer voor het genieten van de brokjes dan het vullen van de maag te kiezen.
Eindelijk tijd voor me eigûh. Koffie, aan iets anders moet mijn maag niet denken. Koffie met veul, heeel veul melk. Pc aan en eens zien wat in er niet gebeurd is in de wereld. Saaiheid troef; politiek, sport en wat doden ergens op een voor mij volstrekt irrelevante plek. Switch naar Geenstijl, Twitter en de Blogs. De Russen zijn weer actief. Dit weekend vooral via YouTube. Irritant maar blijkbaar niks aan te doen. Herinnert me aan de weer steken gebleven opzet van de eigen Blogwebsite(s).
Na de koffie naar boven en via de douche terug naar beneden. "Eindelijk naar buiten" zullen ze denken. Katrien staat ongeduldig bij de deur. Buiten is het warmer dan verwacht. Na de heldere avond moet in de loop van de nacht het wolkendek dicht zijn getrokken. Honden ieder een andere kant op en ik richting het bruggetje. Op de dijk gaan de honden door het lint. Gisteren is het jachtseizoen begonnen. Was me het geknal ontgaan, had ik het vandaag aan de honden gezien. Opgejaagd wild. Massa's sporen en aan de honden te zien zou het me niks verbazen, als er ergens tussen mij en de buurman aangeschoten wild zit. Met dank aan de bramen, de prikkeldraad en het water wilde Sammy uiteindelijk luisteren en zijn aandacht meer in de richting van de route zoeken.
De trigger-happy goegemeente heeft zich gisteren na ruim 6 maanden onthouding vol op de oneerlijke strijd tussen beest en mens gegooid. Op de paar drijvers na, die met hun honden dwars door alles heen trekken, staat de rest op overzichtelijk afknalplekken, waar ze vooral makkelijk met hun auto kunnen komen, uit hun neus te peuteren met het geweer in aanslag. Allemaal prachtig gehuld in dure camouflage-kleding waaroverheen verplicht een fel reflecterend roze-oranje hesje wordt gedragen ... de enige indicatie dat het hier een mens en niet een neer te maaien dier betreft. Ach ja, met Kerst weer reebout.
Katrien wil dan maar één ding en dat is naar buiten. Daar stort ze zich ahw op het lange gras en geeft het begrip koe een heel andere inhoud. Weet niet wat het is. Ik heb me bedacht, dat ze een opstandige maag moet kalmeren maar een fatsoenlijk gesprek daarover is Katrien tot op heden uit de weg gegaan. Terwijl Katrien het gras verorberd komen de katten uit alle windstreken aan gehuppeld. Die ene wat luidruchtiger dan de ander maar alle vier doelgericht richting de voerbakjes. Sammy heeft zich ondertussen van de bank verheven en wacht gedwee op zijn ontbijt. Het klateren van de brokjes in de metalen voerbak laat Katrien naar binnenkomen, waar ze haar portie weggewerkt heeft voordat Sammy de eerste hap heeft doorgeslikt. Bij wijze van spreken dan. Dat tempo van eten was ooit gelijk maar Sammy lijkt inmiddels meer voor het genieten van de brokjes dan het vullen van de maag te kiezen.
Eindelijk tijd voor me eigûh. Koffie, aan iets anders moet mijn maag niet denken. Koffie met veul, heeel veul melk. Pc aan en eens zien wat in er niet gebeurd is in de wereld. Saaiheid troef; politiek, sport en wat doden ergens op een voor mij volstrekt irrelevante plek. Switch naar Geenstijl, Twitter en de Blogs. De Russen zijn weer actief. Dit weekend vooral via YouTube. Irritant maar blijkbaar niks aan te doen. Herinnert me aan de weer steken gebleven opzet van de eigen Blogwebsite(s).
Na de koffie naar boven en via de douche terug naar beneden. "Eindelijk naar buiten" zullen ze denken. Katrien staat ongeduldig bij de deur. Buiten is het warmer dan verwacht. Na de heldere avond moet in de loop van de nacht het wolkendek dicht zijn getrokken. Honden ieder een andere kant op en ik richting het bruggetje. Op de dijk gaan de honden door het lint. Gisteren is het jachtseizoen begonnen. Was me het geknal ontgaan, had ik het vandaag aan de honden gezien. Opgejaagd wild. Massa's sporen en aan de honden te zien zou het me niks verbazen, als er ergens tussen mij en de buurman aangeschoten wild zit. Met dank aan de bramen, de prikkeldraad en het water wilde Sammy uiteindelijk luisteren en zijn aandacht meer in de richting van de route zoeken.
De trigger-happy goegemeente heeft zich gisteren na ruim 6 maanden onthouding vol op de oneerlijke strijd tussen beest en mens gegooid. Op de paar drijvers na, die met hun honden dwars door alles heen trekken, staat de rest op overzichtelijk afknalplekken, waar ze vooral makkelijk met hun auto kunnen komen, uit hun neus te peuteren met het geweer in aanslag. Allemaal prachtig gehuld in dure camouflage-kleding waaroverheen verplicht een fel reflecterend roze-oranje hesje wordt gedragen ... de enige indicatie dat het hier een mens en niet een neer te maaien dier betreft. Ach ja, met Kerst weer reebout.
maandag 3 september 2012
93 (3/9)
"Kom, we gaan" was niet aan dovehonds oren gericht. Sammy had al een paar keer geprobeerd mij in de benen te krijgen en Katrien zeurde inmiddels al bijna een half uur aan mijn kop. En gelijk hebben ze. Het is laat vandaag. Bij zevenen nog eens in een diepe slaap gegleden tot voorbij half tien en te duf en 'kuschelich' om direct onder het dekbed vandaag te springen. Ik werd beneden dan ook enthousiast ongeduldig ontvangen door twee honden en twee katten. Maaaaar ... na hun brokken eerst mijn ontbijt. Het was elven geweest, voordat ze eindelijk mochten.
Deur uit, trapje af en weg waren ze. Allebei links naar beneden in de richting waarin Sammy gisteravond laat al verdween maar waarschijnlijk sneller van moest terugkeren dan hem lief was omdat ik hem riep. Geen escapades in het half duister. Ik zag me al een halve nacht duimendraaiend zitten wachten. Nee, mijn planning zag er anders uit. Maar nu, uren later toch die behoefte om af te maken waar hij gisteren mee was begonnen en natuurlijk doet Katrien dan mee.
Ik vervolg mijn weg. Het bbq-hok voorbij, onder de kastanjebomen door en verder naar het bruggetje. Het meer is onrustig. Er zitten wat, maar niet veel eenden op het meer. Ze zijn moeilijk van het water te onderscheiden door de drukte van de golfslag. Er staat al dagen een erg frisse en stevige bries uit het Noordwesten, meestal en ook nu goed voor droog en zonnig weer maar helaas doet de wind de toch al sterk verminderde zonnewarmte zo goed als teniet. Het is buiten minder aangenaam dan je binnen denkt. Heb ook mijn jas weer aan vanwege de temperatuur en niet om het stekende ongedierte dwars te zitten.
Het licht is veranderd, minder hard dan weken geleden op dit tijdstip. De kleuren ogen warmer. Een warme groene gloed voordat het palet door de herfst verrijkt zal worden. Qua belofte is het het voorjaar, qua temperatuur de zomer, qua helder- en openheid de winter maar voor de kleurenrijkdom moet je in de herfst zijn. Jammer van de bijkomende nattigheid, maar ik zal het hier verder niet hebben over het samenspel van voor- en nadelen.
Ik loop in alle rust achter de honden aan, kijk naar het lichtspel in de bladeren en op de grond en verbaas me ondertussen over de wederom onopgemerkte veranderingen in mijn leven. Toch jammer dat vooruitgang een proces is dat zich het liefst in alle stilte voltrekt itt een duikeling in de shit. Maar daarover meer daar waar het hoort. Dit is voor het wakker worden, de honden, de plek, de simpele en misschien wel enig ware dingen in het leven.
Sammy komt teruggelopen. Ongemerkt is mijn tempo gezakt en de afstand naar zijn idee de toegestane grenzen overschreden. De trouwe baas blijft staan zodra hij me ziet, schat in waar ik mee bezig ben, is blijkbaar tevreden en keert zich om in de looprichting van het ochtendrondje, terug naar Katrien. Straks hun extraatje en de rest van de (mid-)dag is het siësta wat hun klok slaat. Wat wil je meer dan een goede baas??? Ik kan Sammy alleen maar gelijk geven.
Deur uit, trapje af en weg waren ze. Allebei links naar beneden in de richting waarin Sammy gisteravond laat al verdween maar waarschijnlijk sneller van moest terugkeren dan hem lief was omdat ik hem riep. Geen escapades in het half duister. Ik zag me al een halve nacht duimendraaiend zitten wachten. Nee, mijn planning zag er anders uit. Maar nu, uren later toch die behoefte om af te maken waar hij gisteren mee was begonnen en natuurlijk doet Katrien dan mee.
Ik vervolg mijn weg. Het bbq-hok voorbij, onder de kastanjebomen door en verder naar het bruggetje. Het meer is onrustig. Er zitten wat, maar niet veel eenden op het meer. Ze zijn moeilijk van het water te onderscheiden door de drukte van de golfslag. Er staat al dagen een erg frisse en stevige bries uit het Noordwesten, meestal en ook nu goed voor droog en zonnig weer maar helaas doet de wind de toch al sterk verminderde zonnewarmte zo goed als teniet. Het is buiten minder aangenaam dan je binnen denkt. Heb ook mijn jas weer aan vanwege de temperatuur en niet om het stekende ongedierte dwars te zitten.
Het licht is veranderd, minder hard dan weken geleden op dit tijdstip. De kleuren ogen warmer. Een warme groene gloed voordat het palet door de herfst verrijkt zal worden. Qua belofte is het het voorjaar, qua temperatuur de zomer, qua helder- en openheid de winter maar voor de kleurenrijkdom moet je in de herfst zijn. Jammer van de bijkomende nattigheid, maar ik zal het hier verder niet hebben over het samenspel van voor- en nadelen.
Ik loop in alle rust achter de honden aan, kijk naar het lichtspel in de bladeren en op de grond en verbaas me ondertussen over de wederom onopgemerkte veranderingen in mijn leven. Toch jammer dat vooruitgang een proces is dat zich het liefst in alle stilte voltrekt itt een duikeling in de shit. Maar daarover meer daar waar het hoort. Dit is voor het wakker worden, de honden, de plek, de simpele en misschien wel enig ware dingen in het leven.
Sammy komt teruggelopen. Ongemerkt is mijn tempo gezakt en de afstand naar zijn idee de toegestane grenzen overschreden. De trouwe baas blijft staan zodra hij me ziet, schat in waar ik mee bezig ben, is blijkbaar tevreden en keert zich om in de looprichting van het ochtendrondje, terug naar Katrien. Straks hun extraatje en de rest van de (mid-)dag is het siësta wat hun klok slaat. Wat wil je meer dan een goede baas??? Ik kan Sammy alleen maar gelijk geven.
Abonneren op:
Posts (Atom)