Het is alweer wat weekjes geleden en het is hooguit de 3e dit jaar, maar het is een mooie, echte zomerse week. Temperaturen van 30-35º met blauwe luchten afwisselend strak of versiert met dotten wolk. De deur staat open van het moment dat ik uit mijn bed rol tot het tijdstip dat het weer zover is om erin te stappen. De honden genieten van de frisse ochtend- en avonduren en zoeken de rest van de dag de schaduw op met af en toe een zonnebad.
Niks geen uitnodiging dus vandaag. Brokjes in mijn zak, laarzen aan en rechtsaf het bordes naar beneden en voordat ik het grasveld rond de vijver verlaat loopt aan elke kant een hond. Rechts Katrien, links Sammy. "Hun" kant want daar is de hand waaruit ze hun beloning krijgen. Een tiental meter verder zijn ze alweer verdwenen. De geursporen zijn stukken interessanter dan de baas. Bij het bruggetje sta ik ff later een beetje voor die meneer met de korte achternaam. Er valt veel en blijkbaar ook bijzonders te ruiken. Ze verdringen elkaar bijna en houden hun neus strak tegen de grond. Uit de kringetjes die ze maken, zie je, dat het geen groot wild is geweest. Dan nog is er keuze zat, meer zelfs, want groot geldt alleen voor vos, das, ree, hert en zwijn.
Het wachten zat en dus toch maar een gil gegeven. Het is met tegenzin, maar ze komen. Sammy eerst en Katrien natuurlijk pas na een tweede uitnodiging. Vrouwen .....
Het is helder weer. Mooi licht. De dijk ligt in de schaduw en het grootste deel van het meer in de zon. Het is windstil en het meer weerspiegelt z'n omgeving. De eenden zijn op volle sterkte op het water. Een globale check levert iets meer dan 50 eenden op. Dat gaat dit jaar echt Canard à l'Orange worden met de feestdagen.
Alles is rustig en kalm zonder dat oorverdovend stille. Het beekje kabbelt, af en toe kwaakt een eend, dan klapt er weer een kaper op het water, roofvogels gillen of hoe zeg je dat (?) en links en rechts wat menselijke activiteit maar in beiden richting pas ergens in de verte. De roofvogels zijn al dagen met z'n drieën in de lucht. Volgens mij krijgt een jong de jacht geleerd.
De honden en ik lopen gemoedelijk ons rondje tot bijna bij het strandje en hop weg is Sammy en Katrien maar druk heen en weer rennen maar er niet achteraan. Ik loop uitnodigend een stuk het bos in, Katrien snapt de hint en verdwijnt tussen de bomen. Ik geef ze een minuut of vijf en na een paar keer roepen en fluiten komen ze enthousiast aanhollen. Zo is het goed. Zij hun lol en ik geen ergernis of erger. Op naar de koffie!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten