Zondag. Zon. Al weken zonnige zondagen en niet alleen die dagen maar de hele rest van de week ook, tot voor kort. De eerste scheurtjes in die onverstoorbaar lijkende prachtige nazomer zijn deze week verschenen. Maar wat deert wat alweer achter de rug ligt? Hop, dus. "Kom op" en het was direct dringen geblazen voor de keukendeur. Bij mij duurt dat toch wat langer. Jas aan, laarzen, brokjes bijvullen en het is zover. De deur open èn .... niks. Er wordt in alle rust 'ns naar links en rechts gekeken en dan naar mij. "Deze kant op" en het passeert me op de bordestrapjes naar beneden. Katrien links het veld in en Sammy vol aandacht voor de onderkant van de auto's.
Ik loop onder de scheef hangende al bijna kale kersenboom door, sla de hoek om bij het bbq-hok en loop voorbij de zwaar gevulde tamme kastanje. Een prachtige dag en nog heerlijk vroeg. Dauwwebben in het gras, een koe ergens op de achtergrond en een stel krijsende Vlaamse gaaien direct in de buurt. Een eekhoorntje schiet van rechts naar links en gelijk een boom in. Scheelt alweer dat de honden het niet gezien hebben anders hadden ze weer minutenlang blaffend naar boven staan staren.
Bij het bruggetje komen de honden eraan. Sammy rustig en als eerste en ff later Katrien in volle vaart. Ze weet dat ze af moet remmen voor het bruggetje anders is de kans groot dat ze op het natte hout onderuitgaat. Ik heb het nooit zien gebeuren, maar die link hebben ze toch ergens gelegd. Brokjes verdelen.
"Neem er zelf ook een!"
"Nee, dank je wel, misschien een andere keer."
De honden lopen verder. Katrien ligt al snel op haar rug te draaien en Sammy snuffelt de verrichtingen van de moerasbevers bij elkaar. Op het meer zwemmen eenden van alle kanten richting het eiland. Verzamelen geblazen? De ijsvogel scheert verstoort weg en de reiger stijgt met trage slag op uit het water. De futen heb ik al een tijdje niet meer gezien. Misschien vallen ze niet op tussen al die eenden, hoewel ze zich meestal afzijdig houden.
Ik bewonder als iedere ochtend weer de enthousiaste groei van de braamstruiken en neem me dan telkens voor ze binnenkort plat te maaien. Het zal er ergens wel van komen maar vandaag zeker niet. Ineens een harde knal links. Sammy komt verwilderd teruggelopen. Hij vindt een hoop maar niks en het geknal van jagers is één van die dingen, waar hij een hekel aan heeft. Ik klop wat op z'n flanken, bezweer 'm dat er niks aan de hand is en hoop bij mezelf dat die nieuwe huurder van het jachtterrein van de buren wel een beetje op wandelen buren let, want dit was heeeeeeel dichtbij. Misschien een witte vlag meenemen of hard gaan zingen wat Yoland op dat soort momeneten deed?
Ik loop verder, mijmer wat over de meest uiteenlopende zaken, geniet van de stilte die herstelt van de verstoring, kijk naar de honden en rond de kop van het meer om op een veiligere afstand van de buren de terugweg te vervolgen. Is het het mooiste stuk van de wandeling? Ik weet niet. Vraag het me steeds weer af. Het zijn twee verschillende werelden, beide kanten van het meer. De terugweg is intiemer, warmer maar misschien is dat vooral vanwege het idee van de koffie.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten