"Kom jongens"
In de benen voordat het insectenvolk de smaak van bijten en steken te pakken krijgt. De zon wordt geen wolk in de weggelegd toch is het nog fris. Jas op de kapstok laten hangen en het zakje met de brokjes in mijn broekzak gestopt. De honden hebben geen haast met hun ochtendritueel. Het is vroeg en hun nood zichtbaar niet hoog. Mijn oog valt op een van de katten. Net hun ochtendportie brokjes naar binnen geslagen en nu alweer op jacht naar vers vlees. Dat heet van twee walletjes eten, letterlijk.
Richting het bruggetje voegen de honden zich bij me en drentelen voort zonder de omgeving ook maar een blik of snuffel te gunnen. Nog niet uitgeslapen? Honden slapen 16-18 uur per dag en liggen doen ze nog wat langer. Een regelrecht hondenleven. Zonder enthousiasme maar puur vanuit de routine kasseren de honden hun beloning en lopen zonder haast de dijk op.
Bij de buurman in zo-richting loeien sinds gisteren de koeien hartverscheurend of tenminste knap irritant. Het zijn geen melkkoeien dus aan de uiers zal het niet liggen. Hoewel ... Waarschijnlijk zijn de stierkalveren van de kudde gescheiden met het oog op de verkoop. Moeders zoeken kortom de kids en omgekeerd. Het zou verboden moeten worden maar helemaal zonder limousinvlees maakt het gelach wel erg hard.
Ik probeer het geloei uit mijn geluidsontvangst te filteren en loop in gedachten achter de honden aan. Minstens zo onthaast als zij maar met nog minder aandacht voor de omgeving. Een paar futen schrikken op, eenden liggen ver achter in het meer te dobberen en de kapers hebben nog geen springzin vandaag. Een van die weinige keren dat ik vooruit kijk, zie ik iets over de dijk bewegen van rechts naar links. Geen vloeiende beweging, Het oogt onhandig en relatief klein. De staart die ineens omhoog krult verraadt ze. Eekhoortjes, minstens twee. De honden zijn wakkerder dan ik dacht en inmiddels allang die kant op gestoven en kijken nu teleurgesteld in de hoogte.
Onder het voorbijgaan een "Kom op" zonder effect en bij de inlaat is het ff wachten op Jut en Jul. Frustrerend zo'n eekhoorn dan was dat ree afgelopen dinsdag een stuk uitdagender. Zeker voor Katrien die wat dat betreft sporen beter weet te treffen dan Sammy en dan ook maar een meter of tien achter het beest zat toen ze voor mijn neus voorbij vlogen. Wat gaat dat toch in een hels tempo en compleet blind dwars door en over alles heen. Als ik twee passen naast het pad zet moet ik uitkijken dat ik mijn enkel niet verstuik of erger. Hoe zij dat doen is wonderbaarlijk. En gelukkig krijgt Katrien een gezond en volwassen ree niet te pakken, maar haar ogen twinkelen als ze terugkomt. En dat laatste doet ze tegenwoordig redelijk snel en uit zichzelf.
De terugweg gaat als vanzelf. Bospad, strandje, brokjes, etc. Ik verlang naar koffie en de honden volgen mij.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten