"Kom op jongens, we gaan"
Ik sta voor de afwisseling al buiten te wachten en Miep & Co nemen zich de tijd. Katrien bedacht dat ze eerst haar dorst wil lessen alvorens de benen te strekken en Sammy is zonder uitdagende prooi zeker niet een van de snelsten. Er is een extra "Hop, hop" nodig en een "Deze kant op"als een kleine bijsturing en alle neuzen zijn in beweging en wijzen in de juiste richting. Op naar het bruggetje.
Katrien blijft aarzelend achterop. Een nieuwe trend van de laatste dagen. Ze wil ons zien vertrekken, zoekt dan in alle rust het gewenste plekje voor het legen van haar darmen en stuift ons voorbij voordat Sammy en ik bij het bruggetje zijn enthousiast draaiend met haar restant van haar staart.
Het is zonnig maar bewolkt weer en behoorlijk fris maar lekker. Een groot aantal eenden komt vanaf het eiland als een armada in vlootformatie aan gezwommen in onze richting. Eén keer in mijn handen klappen en ze stijgen allemaal op. Ik laat ze vandaag met rust. Het meer ligt er mooi bij. Hoewel het iedere dag weer hetzelfde meer is, heeft het beeld niet elke dag dezelfde zeggingskracht. Ongetwijfeld iets met licht, beweging en mijn humeur. Ik geniet van het uitzicht terwijl ik de dijk afloop naar het eind.
Vandaag weer de opvangbak bij de inlaat vanuit het riviertje schoongeschept. Er blijven grote hoeveelheden takken en takjes met het water meekomen. Oud spul want het drijft niet. Tijdens het scheppen de eerste dazen de dood in gejaagd. Die beesten zijn te dom èn te traag voor een beetje mens als het tenminste geen type of soort mens is, ik zal niet verder in detail treden, dat gelijk begint te gillen en wild maaiend met haar armen om zich heen slaat. Daar maken die grijze plakkers weldegelijk een kans en dat is dan toch een beetje 50/50 globaal gezien.
Aankomend bij de keukendeur staat zoals gewoonlijk Katrien met de neus tegen de deur en Sammy er een paar passen achter. Niks vreemds behalve de muur van stank waar ik tegen aan loop. Onwillekeurig kijk ik om me heen of een kat ergens aan de diarree is geweest, zie niks, maak de keukendeur open en realiseer me dat natuurlijk een van beide lieverds of zelfs allebei ergens in hebben liggen rollen. Wat het geweest is mag Joost weten, maar in elk geval dood en dat al wat langer dan gisteren.
Mijn eerste gok is Katrien, maar ik zie niks op haar vacht en het stinkt ook niet erger als ik dichter bij haar ben. Sammy dus... En, ja hoor. Aan allebei de kanten vanaf het oor verder richting de rug glimt de vacht verdacht en de stank is niet te missen. Dat wordt een beurt met Mr Propre om de ergste stank te verminderen en voor de rest helaas wennen en slijten. Rare smaak hebben die jongens qua lekkere geurtjes, maar opvallen doet het.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten