242 (30/01)

 Er werd op me gewacht. Mijn "Kom op" had direct drieste drukte tot gevolg. Een springende Katrien en luid geblaf van Sammy. Op een dag als vandaag snap ik dat niet. De keukendeur staat al open sinds ik beneden ben, ze zijn al meer dan eens buiten geweest en doen nu toch alsof ze vrijgelaten worden uit een gevang. Allez Hop, dan.

 Het is een prachtige dag. Zonnig, een graad of vijftien, slechts hier en daar een wolkje ... Eindelijk komt de werkelijkheid met het weerbericht overeen en dat nog in positief zin ook. Sjaal om maar jas open en de trapjes af en opweg naar het bruggetje. De honden zijn al druk, mn Katrien, die snuffelt met een gedrevenheid waar een ADHD'er nog een voorbeeld aan kan nemen. Sammy aarzelt wat, kijkt naar de heuvel, kijkt naar mij, loopt wat, piest een beetje en struint een stukje verder om het hele ceremonieel opnieuw uit te voeren.

 Ik loop 'm kalm voorbij. Laat de zonnewarmte tot me doordringen en kuier bergaf naar de overloop van het meer. Sammy is snel ter plekke maar op Katrien is het wachten. Die ligt zich halverwege intens zalig op haar rug te draaien en te kronkelen. Gooit zich eens naar rechts en dan weer naar links. Als je een hond met epileptische aanvallen hebt gehad, is het op het eerste gezicht ff schrikken, maar mn het gekronkel op de rug is enkel en alleen weldadig genieten. Ineens stopt ze, gaat rechtop zitten en springt letterlijk in de benen en huppelt het laatste stuk naar beneden.

 Beloningen verdeeld en verder de dijk op. Vandaag geen aalscholvers. Mooi, mag hopen dat die verder getrokken zijn. De den op het eilandje ziet wit van hun schijterij. Straks legt die net als de berk het loodje en dan heb ik het niet over hun aanslag op de visstand. Eenden zie ik niet maar de witte reiger is nog steeds aanwezig. Dit keer niet in het water maar hoog in een boom. Vogeltjes fluiten of proberen dan tenminste. Is me gisteren voor het eerst opgevallen. Vandaag zijn het er meerdere en ook niet allemaal van hetzelfde merk, als je de verschillende geluiden mag geloven.

 Het is rustig. In me, om me. Het tempo is laag. Ik slenter wat. Laat de omgeving en mn het meer op mijn netvliezen verstillen. Ineens haal ik wat klein geld uit mijn broek zak en gooi het in het meer. Het is gebeurd, voordat ik mezelf kan afvragen, wat ik doe. Bijna hoofdschuddend kijk in naar het vervagen van de in elkaar overlopende kringen. Het waren twee muntjes zo te zien. Als het water tot rust is gekomen, staat Sammy naast me. Hij vindt, dat ik te lang wegblijf... Het is een zorgzame baas. Ik aai 'm over zijn bol en slenter verder de dijk af.

 Het zijn heftige dagen en toch is daar die rust en vandaag niet voor het eerst. Ik kijk omhoog naar de felwit oplichtende berken, die prachtig afsteken tegen de strak-blauwe lucht. Mooie bomen zijn dat. Bestaan lelijke bomen? Ja, lelijke bomen bestaan, maar daar ga ik me nu niet mee bezig houden. We ronden in alle rust het meer en gaan opweg naar het strandje, de laatste stop voor de volgende koffie.

215 (03/01/13)

 "Kom op" is deze keer enkel en alleen voor mezelf bedoeld. De honden staan al een uur voor de deur te dringen om naar buiten te gaan. Mij ontbreekt de zin. Eerst een warm bed moeten verlaten, daarna een overheerlijke koffieverkeerd sneller naar beneden gewerkt dan me lief was naast een reeds knisperend en knetterend vuur in de houtkachel. Geen zin om veel bijzonders van deze dag te maken. Liefst weer terug het bed in maar daar zijn de honden nog en morgen gaan die weer de kennel in. Dus, precies, in de benen en geen gezeur.

 Het is zacht buiten, nat natuurlijk maar niet zo mistig als de laatste paar dagen. Het is weer zo'n winter die de verrassingen tot het laatste moment bewaart. De honden schieten werkelijk weg. Geen nood maar wildsporen. Voordat ik het weet zijn Sammy en Katrien uit beeld verdwenen. Lekker rustig! In mijn eigen tempo naar beneden naar de overloop. Ook hier zijn de honden al voorbij zonder op hun pauze-beloning te wachten. Neus naar beneden en snel vooruit. Niks willen missen, zo lijkt het, verder snap ik er natuurlijk geen jota van.

 Geen eend te zien op het meer. Ook geen aalscholvers in de bomen op het eiland. Alleen de witte reiger vliegt traag van de ene kant van het meer naar een top van een boom aan de andere kant. Een moeizame glijvlucht die veel weg heeft van mijn eigen ochtendtempo.

 De afgelopen dagen veel bezig geweest met wat ik dit jaar ga doen, alsof de boel al verkocht zou zijn. Wat helaas nog niet het geval is en ook in 2013 absoluut geen zekerheid is. Hoe dan ook, er gaat dit jaar vanalles veranderen. Niet weer het zoveelste beperkende en belemmerende jaar als de laatste paar.

 Sammy haalt me terug in de realiteit met wat kopstootjes tegen mijn linker jaszak. Dit keer wordt de pauze-beloning opgeëist ipv overgeslagen. De brokjes verdeeld, wat mistroostig naar de verstopte watertoevoer gekeken en verder met de ochtendronding van het meer. Het is nu winter-op-z'n-slechts: nat, zwart, kaal, modderig. Enkel de temperatuur valt mee. Geen sneeuw, geen rijp, geen krisperende bladeren en takjes, geen ijslaagjes waar je krakend doorheen trapt, geen strak blauwe lucht met een lunch in de buitenlucht.

 Ik stap over de omgevallen bomen heen, duik er onderdoor en zwier d'r bijna gracieus langs. Valt me mee, dat er dit jaar nog niet meer zijn omgegaan. Er staat nog voldoende doodhout rechtop om de hindernisbaan te completeren. Richting het strandje is het bijna wadlopen, waartoe ik verplicht ben. Enige extra aandacht om niet onderuit te gaan kan geen kwaad. Niet dat een tuimeling zo'n ramp zou zijn, ware het niet zo'n partij drap- en modder- en waterzooi waar ik in zal belanden, als ik op mijn snufferd ga.

 Ik strooi wat Sinterklaasachtig met de brokjes en loop door naar huis. De kachel, koffie en misschien wel het bed wachten op me.