Prachtige dag!! Het zal de honden een worst wezen, denk ik, toch was hun reactie anders dan andere ochtenden. Eenmaal buiten na mijn verkleedpartij bleven ze eerst op het bordes staan en daarna aan de rand van het pad de helling af richting het bruggetje. Het is mistig maar niet extreem dicht en van boven fel beschenen door de ochtendzon. Bijzonder licht èn extra stil. Schijnbaar zijn de honden gevoelig voor één van beide of de combinatie. En misschien was er wel een compleet andere reden voor hun aarzeling .... Ik heb behalve het beeld niks bijzonders gezien of gehoord en ook niet geroken.
Van rechts belicht door de zon is het grasveld één web en hangen lange draden tussen de neerhangende takken van de kastanjes. Je ziet de minuscule waterdruppeltjes door de lucht drijven. Zo te voet is mist een prachtig verschijnsel op de autosnelweg heb ik daar een andere mening over. Het is van die aarzelende ochtendmist die vanuit het meer opstijgt. Het meer ziet dan uit als een grote pan bijna kokend water, want er bubbelt en borrelt niks terwijl de damp er vanaf slaat en traag de heuvel opklimt.
Over de dijk naar het einde van het meer wordt het beeld minder mistig, winnen de lijnen aan scherpte en de kleuren aan kracht. Het eiland doemt 'David Hamilton'-achtig op in een waas, de witte reiger steekt fel af tegen het donkergroen van de den waar hij in zit en de aalscholver zit met gespreide vleugels van de zon te genieten. Een flottielje eenden trekt lange lijnen door het spiegelende oppervlakt van het water. En ineens ben ik voorbij de mist en is de ochtend scherp en helder. De honden staan te wachten waar de beek wegdraait van de dijk en ik heb nog geen enkele jagersactiviteit gehoord. Een prachtige dag, zoals ik al schreef.
Ieder z'n brokje en verder de dijk af. Langs de omgewaaide bomen, de verstopte waterdoorvoer, de ezels van de achterbuurman en voor de afwisseling aan het eind van het meer het bos in. Sammy helemaal verrast en blij. Hij gelooft het zelfs eerst niet, aarzelt, maakt dan wat enthousiaste sprongen, blaft en verdwijnt bergop. Er is veel doodhout omgegaan of naar beneden gekomen. Het pad is ermee bezaaid en heeft plaatselijk een hindernisbaaneffect meegekregen. Het bos is prachtig, open, mooie kleuren en de geuren van vergankelijkheid.
De honden snuffelen zich een ons en hebben geen aandacht voor wat om hen heen gebeurd. Ik geniet van het meer tussen de bomen door, de glinstering van het zonlicht op de alom aanwezige nattigheid en zie het staartje van de mist langs het huis verdwijnen. Tijd voor meer koffie en wat geschrijf. Hoppa, alle neuzen weer huiswaarts.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten