"Hoppa allez!"
Geen zin maar 's morgens lukt het meestal wel die te maken. Goed dat het niet regende vandaag want dan hadden de honden het rond het huis mogen uitzoeken. Gelukkig hebben zij dan nog minder trek in het rondje lopen dan ik. De zomer is over zijn hoogtepunt heen en ik heb al twee ochtenden gehad waarop je de kilte van het najaar kon voelen. Het gaat hard dit jaar. Van andere jaren herinner ik me dat pas uit augustus.
Nu ja, wat maakt het allemaal uit. Jas aan, brokjes gecontroleerd, laarzen aan de voeten en in beweging die benen. Voordat ik de keukendeur heb gesloten zijn de honden al uit beeld verdwenen. Ze staan bij het washok te snuffelen. Ik heb de deur weer open laten staan nadat ik gisteren de wasmachine heb gevuld. Stom. Straks kijken of zich niet een egel ergens verstopt heeft. De geurberichten zijn dermate interessant dat ik voorbij kan lopen zonder dat ik hun aandacht trek. Pas bij het bruggetje halen ze me in. Sammy stoot enigszins dwingend tegen mijn linkerhand. Als ik ze open, pakt hij het brokje en is weg.
Frisse ochtend. Helder weer, lekker zonnetje, de lucht vol met hooigeuren. Na enige tientallen meters schrik ik op door een hoop lawaai van onder een wilg langs de waterkant. Zes of zeven jonge vogels vluchten naar het midden van het meer half in en half uit het water, geholpen door hun vleugels. Eenmaal weg zie ik dat ze een voor een onderduiken. A ha, daar was moederfuut druk mee in de afgelopen weken. Een tweede nest. Wordt druk op het meer op deze manier.
Voorbij de bocht in de dijk met bijbehorende plichtplegingen schieten de honden weg. Dat gaat toch iedere keer met een tempo, dat blijft me verbazen. Ik zie niks maar het is duidelijk dat ze een doel hebben. Abrupt gaat het naar rechts richting de beek en ze beginnen te blaffen. Dat is dus zeker weten iets (geweest). Ik gok op een visser, die nog hoopte op een verdwaalde forel. De honden blijven blaffen en druk heen en weer lopen. Ter plekke is niks te zien behalve Katrien die omhoog in een dikke boom staat te staren. Ai, ai, een eekhoorntje dus. Dat is toch zo frustrerend voor ze, maar beter zo dan dat je nog net een staartpluim in de bek ziet verdwijnen, wat ook al eens gebeurd is.
Ik laat ze staren en blaffen en loop zelf door. Het is zo'n dag waarop de wereld om me heen nauwelijks tot me doordringt. Bewegingen verlopen automatisch, de route als op een rails, handelingen zonder nadenken en voordat ik het weet sta ik op het strandje. Hier kom ik niet zomaar weg. Ik geef de honden wat ze denken verdiend te hebben, werp nog een blik over het meer en verdwijn weer in gedachten. Wat wordt het vandaag? In elk geval zo mijn tweede koffie.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten