Brrr. Ik aarzel maar doe toch de sjaal om. Het is in één nacht herfst geworden. Het stormt al sinds gisteravond. Blaadjes overal en massaal. Ander licht. Grijze lucht. Gelukkig valt de nattigheid nog mee, maar dat zal zeker veranderen. De honden stappen naar buiten alsof niks aan het handje is. De lagere temperatuur is hen eerder welkom, dan dat ze er last van hebben. Door de hoge temperaturen zijn ze de laatste weken blijven verharen. Mn Sammy moest van zijn pluizige onderlaag af. In feite hebben de honden alleen last van te hoge temperaturen en verder hebben ze een hekel aan water als het ongevraagd op hen neervalt. Het zijn geen zwemmers. Ik heb het ze nog nooit zien doen maar een middag lang door een beek banjeren is geen enkel probleem.
Buiten rits ik zelfs mijn jas dicht. Meer symbolisch dan functioneel want de wind kan er inmiddels aan alle kanten doorheen blazen. Of ik met dit exemplaar nog een winter tegen de kou kan, waag ik te betwijfelen. Het enthousiaste ruk- en trekwerk deze zomer heeft de functie van de jas geen goed gedaan.
Met mijn gedachten bij heel andere zaken loop ik bijna het bruggetje voorbij. Sammy stoot eens met z'n neus tegen mijn linkerjaszak. O ja, de brokjes. Een paar tellen later is de wereld weer zoals het hoort en struinen de honden verder over de dijk. Het meer is onrustig. Het zijn nog net geen golven, die het water in beweging houden. Eenden zijn in geen velden of wegen te bekennen en van stilte kan geen sprake zijn met de jagende wind door de nog ruim van bladeren voorziene boomkruinen.
Het is ineens een heel andere wereld. Niet dat ik speciaal van de herfst hou, behalve dan op van die prachtig zonnige dagen met bomen in alle kleuren behalve groen. Nee, maar ik hou wel van de afwisseling, de seizoenen. Zonder regen zou het perfect zijn hier. Het is niet helemaal eerlijk tov de regen, maar ik was al geen fan en hier is mijn gebrek aan voorliefde enkel gegroeid. Heeft iets meer met de gebouwen dan met de natuur te maken en daar kan het weer weer niks aan doen.
De honden zijn ver vooruit en lopen druk heen en weer rennend het moeras en het achterliggende bos in te kijken. Hopelijk gaat dit goed want de afstand is te groot om ze verbaal te corrigeren. René op jacht? Paddestoelzoekers? Of wild? Alle drie even goed mogelijk. Wat het is weet ik niet, maar het is in elk geval niet éénduidig. De honden blijven druk maar blaffen niet en zijn ook nog niet in volle vaart verdwenen.
Ter plekke is zoals altijd weer niks bijzonders te zien. Qua geuren zal dat wel anders liggen, maar dat is en blijft voor mij Chinees. Mocht het wild zijn geweest, en dat kan nauwelijks anders, is het iets groots geweest gezien de afstanden die ze snuffelend op en neer rennen. Was het een mens geweest waren ze er allang blaffen op af gestoven. Ik laat ze snuffelen en loop door. Sammy volgt als eerste en na de altijd weer vereiste uitnodiging volgt ook madame.
De inlaat staat nog steeds droog en afgezien van wat grote takken en een hele hoop klein spul valt de schade in het bos mee. De dooie bomen die stonden, staan nog steeds. Misschien heeft de wind de volgende keer meer succes. Op naar de koffie en een herfstig daggie.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten