Na een valse start en een hernieuwd "Kom op" in de benen. De zon straalt volop dus de brokjes van maar zo in mijn zak en de jas aan de kapstok laten hangen. Het is zonning maar fris. Er staat een lichte bries. Ik loop eerst naar het gat dat ik gisteren heb gegraven. Jammergenoeg moet ik nog zeker een meter verder maar daar ontbrak me gisteren de puf voor. Katrien maakt van de dissonante start gebruik om links het veld op te schieten. Lekker de ruimte en dan duurt het wel even voordat het juiste plekje is gevonden.
Sammy geeft het hoge gras op de schuine rand van het gazon water en ik kijk een beetje om me heen. Groen, groen, groen en op de velden langzaam geelkleurend graan. Katrien komt eraan en we beginnen aan de ronde. Het gras op het veld voor het bruggetje mag wel weer. Graven zit er vandaag toch niet in voor de avond. Gisteren was het aangenaam bewolkt maar nu staat de zon alweer pal op het gat en blijft het beschijnen tot ver in de middag. Een beetje rammelen op het maaimachien is dan niet verkeerd. Gelukkig niet zo'n duf ding maar meer iets à la een kart maar minder snel.
Voor het bruggetje valt er vandaag veel te snuffelen. Zelfs de brokjes moeten wachten en ik ook. Een "Hé, kom op" is nodig om het gesnuffel te onderbreken. Brokjes uitgedeeld en ik kan verder. Sammy loopt mee, Katrien blijft achter. Na een paar honderd meter een blik naar achteren en ik zie Katrien zich wellustig op haar rug ronddraaien in het gras. Hopelijk niks penetrants. Voor de bocht in de dijk heeft Katrien ons ingehaald. Sammy snuffelt eens aan een val die ik gisteren heb neergezet. Na hun beloning gaat het weer verder.
Het is een aangename ochtend. Niet te warm, droog, zonnig en rustig in mijn hoofd. Ik laat mijn blik dwalen. Zo nog eens uren kunnen lopen, dat is lang geleden dat ik me dat gegund heb.
Bij de waterinlaat stroomt wat stromen moet hoewel het tempo er een beetje uit is. Morgen weereens stevig poken met mijn boomstam. Ik heb daar vandaag geen zin in. Inmiddels een beetje spijt van de thuisgelaten jas. T-shirt heeft korte mouwen en daarmee hebben de muggen meer vrijspel dan me lief is. Voor ik het muggendeel gepasseerd ben valt menig dooie. De honden hebben meer last van een soort vliegje dat op de rand van hun ooglid gaat zitten. Lijkt me mateloos irritant. Zij wrijven af en toe hun hoofd langs een van de voorpoten. Hup, doorlopen!
Met een korte stop op het strandje verder naar huis. Katrien is diep het water in geweest en schud zich droog terwijl ze langs rent. Sammy blijft achter. Hij heeft vandaag weinig zin of het al veel te warm. Dat wordt van de ene schaduwplek naar de andere vandaag en overal slapen, net als de katten trouwens. Die beesten hebben het een stuk beter bekeken.
zaterdag 30 juni 2012
vrijdag 29 juni 2012
27 (29/6)
Een graad of tien frisser dan gisteravond en bewolkt. Het is aan de honden te merken. Ze hebben zin om te lopen en te bewegen. Het rondje gaat niet tegen wil en dank alleen omdat ik ze daartoe dwing.
Na de rituele plichtplegingen stuiven ze direct door naar de dijk en niks nie stoppen bij het bruggetje. Een rangondin? Ree? Niks van dat alles, gewoon enthousiasme. Enige tientallen meters de dijk opgeschoten slenteren ze langzaam en snuffelend terug naar het bruggetje. We komen ongeveer gelijk aan. Twee omhoog gestoken koppies met verwachtingsvolle blik. Hup, brokjes verdelen en foetsch zijn ze weer.
Het is bewolkt maar de lucht is helder. Het maakt het hele kleurenpallet een paar tinten donkerder. Het meer bijna zwart en de meeste bomen donkergroen. Het meer is een spiegel. Geen zuchtje wind en weer een gebrek aan geluid om stil van te worden. De futen duiken in het voorste deel van het meer en de eenden dobberen schuin achter het eiland. De eenden zijn van deze kant nauwelijks te onderscheiden en dat ligt niet aan het gebrek van een bril. Hier en daar verheft een karper zich een eind boven het wateroppervlakt en ploft weer terug in het meer. Het plaatje is redelijk compleet.
Ik loop de dijk op. De honden zijn uit het zicht verdwenen. Of doorgelopen of ergens in de struiken verdwenen. Ik heb niet opgelet, hoef dat ook gelukkig steeds minder te doen. Ik mag mijn gedachten volgen of, wat me liever is, de afwezigheid ervan genieten. Ik kijk naar alles om me heen, neem het in me op en doe er heerlijk helemaal niets mee. Indrukken zijn een genot en hoeven wat mij betreft absoluut niet altijd nieuw en anders te zijn. Herkenning, terug vinden, hernieuwd kennis nemen van ..... Ik snap de mensen ook niet de plekken verdeeld over alle werelddelen als kralen aan een ketting rijgen. Na meer dan 30 jaar zeer regelmatige aanwezigheid is Parijs me bekend, maar of ik de stad nu ken? Ik waag dat te betwijfelen. Al dat letterlijk en figuurlijk globale gedoe zegt me weinig, klopt volgens mij ook voor geen meter. Het compenseert iets, al weet ik niet direct wat.
Niet denken dus .... Ik schud mijn hoofd, probeer een langzaam omkiepend berkje rechtop te zetten, geeft de wachtende honden hun beloning en loop verder over de kamerbrede dijk. Steeds meer paddestoelen en dan vooral hele kleintjes verschijnen tussen het gras. Geen van de vijf eetbare soorten die mij bekend zijn, hoewel ik gisteren weer ergens eekhoornbrood zag waar naaktslakken zich te goed aan deden.
Richting het strandje verlies ik de omgeving uit het oog en verdwijn in mijn gedachten zonder concrete resulaten. Ik laat de mogelijkheden van de dag door mijn hoofd gaan, deel op de daartoe uitgekozen plekken brokjes uit aan de honden, trek mijn jas uit en loop door naar huis. Graven vandaag, geloof ik.
Na de rituele plichtplegingen stuiven ze direct door naar de dijk en niks nie stoppen bij het bruggetje. Een rangondin? Ree? Niks van dat alles, gewoon enthousiasme. Enige tientallen meters de dijk opgeschoten slenteren ze langzaam en snuffelend terug naar het bruggetje. We komen ongeveer gelijk aan. Twee omhoog gestoken koppies met verwachtingsvolle blik. Hup, brokjes verdelen en foetsch zijn ze weer.
Het is bewolkt maar de lucht is helder. Het maakt het hele kleurenpallet een paar tinten donkerder. Het meer bijna zwart en de meeste bomen donkergroen. Het meer is een spiegel. Geen zuchtje wind en weer een gebrek aan geluid om stil van te worden. De futen duiken in het voorste deel van het meer en de eenden dobberen schuin achter het eiland. De eenden zijn van deze kant nauwelijks te onderscheiden en dat ligt niet aan het gebrek van een bril. Hier en daar verheft een karper zich een eind boven het wateroppervlakt en ploft weer terug in het meer. Het plaatje is redelijk compleet.
Ik loop de dijk op. De honden zijn uit het zicht verdwenen. Of doorgelopen of ergens in de struiken verdwenen. Ik heb niet opgelet, hoef dat ook gelukkig steeds minder te doen. Ik mag mijn gedachten volgen of, wat me liever is, de afwezigheid ervan genieten. Ik kijk naar alles om me heen, neem het in me op en doe er heerlijk helemaal niets mee. Indrukken zijn een genot en hoeven wat mij betreft absoluut niet altijd nieuw en anders te zijn. Herkenning, terug vinden, hernieuwd kennis nemen van ..... Ik snap de mensen ook niet de plekken verdeeld over alle werelddelen als kralen aan een ketting rijgen. Na meer dan 30 jaar zeer regelmatige aanwezigheid is Parijs me bekend, maar of ik de stad nu ken? Ik waag dat te betwijfelen. Al dat letterlijk en figuurlijk globale gedoe zegt me weinig, klopt volgens mij ook voor geen meter. Het compenseert iets, al weet ik niet direct wat.
Niet denken dus .... Ik schud mijn hoofd, probeer een langzaam omkiepend berkje rechtop te zetten, geeft de wachtende honden hun beloning en loop verder over de kamerbrede dijk. Steeds meer paddestoelen en dan vooral hele kleintjes verschijnen tussen het gras. Geen van de vijf eetbare soorten die mij bekend zijn, hoewel ik gisteren weer ergens eekhoornbrood zag waar naaktslakken zich te goed aan deden.
Richting het strandje verlies ik de omgeving uit het oog en verdwijn in mijn gedachten zonder concrete resulaten. Ik laat de mogelijkheden van de dag door mijn hoofd gaan, deel op de daartoe uitgekozen plekken brokjes uit aan de honden, trek mijn jas uit en loop door naar huis. Graven vandaag, geloof ik.
woensdag 27 juni 2012
25 (27/6)
Ruim voor negenen de deur uit en al volop terrasweer. Terras mèt parasol en eerlijk gezegd zou ik niet vies zijn van een heerlijk gekoeld glas droge witte wijn. Ja, gètver maar toch. Sammy loopt rustig met me mee. Katrien is rechts weg. Het gras en alles is zeiknat. Toch een nadeeltje aan het hier heersende dag- en nachtregime. Geen gemaai voor het begin van de middag en het gat voor de reparatie van de oude waterleiding ligt al pal in de zon. Dus ook daar vanavond pas verder.
Ik schud de gedachten van me af en richt mijn blik voor mijn voeten. Katrien stuift langs met draaiende driekwart staart en remt af naast haar favoriete ochtendgraspol. Voor mij is het allemaal gras al bestaan er honderden soorten maar voor de honden zijn het maar bepaalde plekken die, voor consumptie in aanmerking komen en hondseigen blijven ze de plekken wonderbaarlijk stug trouw.
Bruggetje voorbij na de gewenste plichtplegingen en een blik over het meer gegooid. Geen fuut te zien wel eenden in de verte en druk geplons en gespetter bij het riet.Weer een stel kapers de kolder in de kop. Ik loop verder. Niet snel, niet langzaam. Bekijk me wat ik al duizenden keren gezien heb, nooit hetzelfde maar ook niet anders is. Een hoop groen. Veel verschillend groen. Donker en licht. Speelse vlekken zonlicht.
De honden zijn druk met het 'lezen' van de dijk. Takken, takjes, gras, bramen, varens, bomen. Van links naar rechts en ook weer terug en verder. Ik zou dat verhaal willen kunnen begrijpen wat hun neus hen vertelt. Mijn verhaal wordt opgenomen door de ogen met af en toe iets geurigs in de marge.
Aangekomen bij de waterinlaat bedenk ik me dat de schep nog naast de keukendeur staat. Handig! Ik beperk me tot een goedkeurende blik links en rechts, beloon de honden en loop door. Honden volgen. Het is goed warm. De jas was niet nodig geweest. Ook niet bij nagedacht vanochtend. Uit dat ding en dragen maar.
Op de terugweg dichtbij het riet zijn de karpers nog steeds druk bezig. Geen kleintjes hoewel de grootte moeilijk is te schatten als ze zo onder en over elkaar heen kronkelen. Ik gok op ruim 70 centimeter, minimaal. Het is ook niet makkelijk te zien of het er twee of meer zijn. Het is in elk geval maar één stel of clubje dat ligt te paaien want ik zie geen activiteit op twee plekken tegelijk. Mooi plekje, soort van Capitool in Toulouse maar dan karpers kijken ipv mensen.
Het gaat onderlangs verder. De varens bedekken bijna het pad. Maaien zou beter zijn, zeker qua teken. Ik heb er al een paar gehad dit jaar om over de honden maar te zwijgen, ondanks alle zooi die ze daarvoor opgedaan krijgen. Op het strand duiken, nou stappen de honden in het water. Dorst en brokjes scoren. Verder huiswaarts, de dag wacht.
Ik schud de gedachten van me af en richt mijn blik voor mijn voeten. Katrien stuift langs met draaiende driekwart staart en remt af naast haar favoriete ochtendgraspol. Voor mij is het allemaal gras al bestaan er honderden soorten maar voor de honden zijn het maar bepaalde plekken die, voor consumptie in aanmerking komen en hondseigen blijven ze de plekken wonderbaarlijk stug trouw.
Bruggetje voorbij na de gewenste plichtplegingen en een blik over het meer gegooid. Geen fuut te zien wel eenden in de verte en druk geplons en gespetter bij het riet.Weer een stel kapers de kolder in de kop. Ik loop verder. Niet snel, niet langzaam. Bekijk me wat ik al duizenden keren gezien heb, nooit hetzelfde maar ook niet anders is. Een hoop groen. Veel verschillend groen. Donker en licht. Speelse vlekken zonlicht.
De honden zijn druk met het 'lezen' van de dijk. Takken, takjes, gras, bramen, varens, bomen. Van links naar rechts en ook weer terug en verder. Ik zou dat verhaal willen kunnen begrijpen wat hun neus hen vertelt. Mijn verhaal wordt opgenomen door de ogen met af en toe iets geurigs in de marge.
Aangekomen bij de waterinlaat bedenk ik me dat de schep nog naast de keukendeur staat. Handig! Ik beperk me tot een goedkeurende blik links en rechts, beloon de honden en loop door. Honden volgen. Het is goed warm. De jas was niet nodig geweest. Ook niet bij nagedacht vanochtend. Uit dat ding en dragen maar.
Op de terugweg dichtbij het riet zijn de karpers nog steeds druk bezig. Geen kleintjes hoewel de grootte moeilijk is te schatten als ze zo onder en over elkaar heen kronkelen. Ik gok op ruim 70 centimeter, minimaal. Het is ook niet makkelijk te zien of het er twee of meer zijn. Het is in elk geval maar één stel of clubje dat ligt te paaien want ik zie geen activiteit op twee plekken tegelijk. Mooi plekje, soort van Capitool in Toulouse maar dan karpers kijken ipv mensen.
Het gaat onderlangs verder. De varens bedekken bijna het pad. Maaien zou beter zijn, zeker qua teken. Ik heb er al een paar gehad dit jaar om over de honden maar te zwijgen, ondanks alle zooi die ze daarvoor opgedaan krijgen. Op het strand duiken, nou stappen de honden in het water. Dorst en brokjes scoren. Verder huiswaarts, de dag wacht.
dinsdag 26 juni 2012
24 (26/6)
Terwijl ik mijn laarzen sta aan te trekken steekt Katrien met kracht haar kop tussen mijn benen en kijkt me vanuit mijn kruis vragend aan. Blijft een rare gewoonte en vervelend ook bij slachtoffers van het andere geslacht met een jurk of rok als kledij. Ik vind het vooral komisch. Vandaag wilde ze ook nog zoenen. Nou ja, mijn toet aflikken om precies te zijn. De dame barst werkelijk van energie en ondeugd. Ik mag wel oppassen dat ze niet vandaag of morgen weer denkt dat een een paar dagen er van tussen moet kunnen.
In de kleine ruimte tussen mij en de deur staat Katrien nu met de kop naar de verkeerde kant en in tegenstelling tot een mens draait ze zich niet zomaar om. Vier poten hebben voor- maar ook nadelen. Sammy vind het allemaal maar aanstellerij, geloof ik. Hij staat strak met zijn neus tegen de deur en is met een stap naar achteren als altijd weer de eerste buiten als de deur opengaat. De honden lopen het bordes op alsof ik na een kleine twee jaar ineens weer rechtdoor zou lopen ipv direct rechtsom de trapjes af.
Het weer verbaast een beetje. Ik had een zonnetje in gedachten maar het is ordinair bewolkt. Geen regen weer maar voorlopig ook geen zon. Voor de bezigheden kan dat geen kwaad. Scheelt een hoop zinloze watercirculatie. Zonder op de honden te letten doorgelopen. Sammy blijkt al bij het bruggetje te staan en Katrien schiet achter me vandaan in dezelfde richting.
Het meer is vrijwel glad en het is wederom stiller dan een werkdag zou doen vermoeden. Ik stoor een ijsvogel die met een duikvlucht wegscheert over het wateroppervlakt. Een onwerkelijk glimmend blauwe vlek die mijn blikveld kruist. In het water duikt een fuut onder en komt direct bijna twintig meter verder weer boven.... Dat kan niet dezelfde zijn en dat klopt. Het zijn geen volwassen beesten. De beide jonkies zijn er dus nog en zwemmen naar elkaar toe als ook de tweede is boven gekomen. Een eind richting het eiland is één van de ouders druk met duiken. De eenden liggen weer achter eiland verborgen.
Aan het eind van de dijk schieten ineens de koppen van de honden omhoog. Neus op radarstand en weg zijn ze. Het had me net iets te aarzelends en ik laat ze ook gaan. Ze schieten omhoog het bos in maar houden halverwege de helling in. Neuzen nog steeds omhoog maar een eenduidige richting ontbreekt. Ze snuffelen nog een eind raak en komen achter me aan als ik al halverwege naar het strandje ben. Beloning verdiend en weg zijn ze weer. Ongetwijfeld dorst.
Op het strand staan ze allebei in het water. Katrien wachtend en Sammy drinkend. Brokjes voor Katrien en ook voor Sammy, die heel wat meer moeite heeft met het uit het water vissen van de beloning dan Katrien. Mooi geweest voor vanochtend. Straks de schep klaar zetten voor de volgende ronde en eens zien of ik nog trek heb in koffie. We mogen weer aan de slag met de dag.
In de kleine ruimte tussen mij en de deur staat Katrien nu met de kop naar de verkeerde kant en in tegenstelling tot een mens draait ze zich niet zomaar om. Vier poten hebben voor- maar ook nadelen. Sammy vind het allemaal maar aanstellerij, geloof ik. Hij staat strak met zijn neus tegen de deur en is met een stap naar achteren als altijd weer de eerste buiten als de deur opengaat. De honden lopen het bordes op alsof ik na een kleine twee jaar ineens weer rechtdoor zou lopen ipv direct rechtsom de trapjes af.
Het weer verbaast een beetje. Ik had een zonnetje in gedachten maar het is ordinair bewolkt. Geen regen weer maar voorlopig ook geen zon. Voor de bezigheden kan dat geen kwaad. Scheelt een hoop zinloze watercirculatie. Zonder op de honden te letten doorgelopen. Sammy blijkt al bij het bruggetje te staan en Katrien schiet achter me vandaan in dezelfde richting.
Het meer is vrijwel glad en het is wederom stiller dan een werkdag zou doen vermoeden. Ik stoor een ijsvogel die met een duikvlucht wegscheert over het wateroppervlakt. Een onwerkelijk glimmend blauwe vlek die mijn blikveld kruist. In het water duikt een fuut onder en komt direct bijna twintig meter verder weer boven.... Dat kan niet dezelfde zijn en dat klopt. Het zijn geen volwassen beesten. De beide jonkies zijn er dus nog en zwemmen naar elkaar toe als ook de tweede is boven gekomen. Een eind richting het eiland is één van de ouders druk met duiken. De eenden liggen weer achter eiland verborgen.
Aan het eind van de dijk schieten ineens de koppen van de honden omhoog. Neus op radarstand en weg zijn ze. Het had me net iets te aarzelends en ik laat ze ook gaan. Ze schieten omhoog het bos in maar houden halverwege de helling in. Neuzen nog steeds omhoog maar een eenduidige richting ontbreekt. Ze snuffelen nog een eind raak en komen achter me aan als ik al halverwege naar het strandje ben. Beloning verdiend en weg zijn ze weer. Ongetwijfeld dorst.
Op het strand staan ze allebei in het water. Katrien wachtend en Sammy drinkend. Brokjes voor Katrien en ook voor Sammy, die heel wat meer moeite heeft met het uit het water vissen van de beloning dan Katrien. Mooi geweest voor vanochtend. Straks de schep klaar zetten voor de volgende ronde en eens zien of ik nog trek heb in koffie. We mogen weer aan de slag met de dag.
maandag 25 juni 2012
23 (25/6)
"Kom" en daar gaan we.
Maandagochtend. Mistig en miezerig, allebei net niet maar wel met niet te missen nattigheid. Sfeervol en stimulerend begin van de week. Hoop dat dit voorbeeld geen gevolg vindt bij de komende dagen. De honden zijn er niet van onder de indruk en schieten buiten direct door. Katrien deze week op links en Sammy blijft stug doorgaan met zijn aanslag op de den.
Darmen geledigd heeft Katrien al zin in een spelletje. De dame zit vol energie, trekt aan mijn mouwen en zoekt houvast bij mijn benen voor haar gebit. Sammy springt er bovenop en dan is de aandacht voor mij gelukkig verdwenen. Grommend en blaffend rennen ze spelend vooruit. Voordat ik de Bbq-plek ben gepasseerd zijn zij allang bij het bruggetje. Ff gras kauwen in afwachting van mijn aankomst. Brokjes in ontvangst nemen en hup weg over de dijk. Sammy sierlijk. Katrien meer vrolijk.
Het is ongewoon stil. Het weer dwingt de boeren tot een pas op de plaats. Balen als je het hooi niet hebt kunnen verwerken. Hebben ze tenminste weer wat om over te klagen. Ik rek en strek de spieren van mijn rug en schouders en tel ondertussen de eenden in mijn blikveld. Ik heb dit jaar volgens mij nog geen balletje geslagen. Wordt tijd om daar verandering in te brengen. Het aantal eenden zit echt ruim boven de 50. Ooit kon je ze tellen op de vingers van een hand. Wordt nog eens gezellig op het meer.
De honden staan te wachten bij de bocht in de dijk. Sammy staat in het riviertje en Katrien kauwt gras. Soms lijken het warempel koeien. Hop, weer hun beloning voor het wachten en samen verder met de volgende étappe. Niks bijzonders bij de waterinlaat, geen keuze voor het bos vandaag en op weg naar het strandje geen verdwaalde mooie gedachten. Gewoon maandag. Ook zonder baan of andere verplichtingen is de week z'n ritme nog niet verloren.
Na een korte stop op het strandje het laatste stuk naar huis. De dag verlangt aandacht, net als de week. Het moeten, willen en kunnen is weer begonnen.
Maandagochtend. Mistig en miezerig, allebei net niet maar wel met niet te missen nattigheid. Sfeervol en stimulerend begin van de week. Hoop dat dit voorbeeld geen gevolg vindt bij de komende dagen. De honden zijn er niet van onder de indruk en schieten buiten direct door. Katrien deze week op links en Sammy blijft stug doorgaan met zijn aanslag op de den.
Darmen geledigd heeft Katrien al zin in een spelletje. De dame zit vol energie, trekt aan mijn mouwen en zoekt houvast bij mijn benen voor haar gebit. Sammy springt er bovenop en dan is de aandacht voor mij gelukkig verdwenen. Grommend en blaffend rennen ze spelend vooruit. Voordat ik de Bbq-plek ben gepasseerd zijn zij allang bij het bruggetje. Ff gras kauwen in afwachting van mijn aankomst. Brokjes in ontvangst nemen en hup weg over de dijk. Sammy sierlijk. Katrien meer vrolijk.
Het is ongewoon stil. Het weer dwingt de boeren tot een pas op de plaats. Balen als je het hooi niet hebt kunnen verwerken. Hebben ze tenminste weer wat om over te klagen. Ik rek en strek de spieren van mijn rug en schouders en tel ondertussen de eenden in mijn blikveld. Ik heb dit jaar volgens mij nog geen balletje geslagen. Wordt tijd om daar verandering in te brengen. Het aantal eenden zit echt ruim boven de 50. Ooit kon je ze tellen op de vingers van een hand. Wordt nog eens gezellig op het meer.
De honden staan te wachten bij de bocht in de dijk. Sammy staat in het riviertje en Katrien kauwt gras. Soms lijken het warempel koeien. Hop, weer hun beloning voor het wachten en samen verder met de volgende étappe. Niks bijzonders bij de waterinlaat, geen keuze voor het bos vandaag en op weg naar het strandje geen verdwaalde mooie gedachten. Gewoon maandag. Ook zonder baan of andere verplichtingen is de week z'n ritme nog niet verloren.
Na een korte stop op het strandje het laatste stuk naar huis. De dag verlangt aandacht, net als de week. Het moeten, willen en kunnen is weer begonnen.
zondag 24 juni 2012
22 (24/6)
"Kom boys"
Minder enthousiast dan normaal, zeg maar een beetje 's zondags zet de kolonne zich in beweging. Vandaag neemt Sammy het voortouw en lijkt Katrien voor een verlengd dutje te kiezen. De heren moeten maar ff wachten. Rek, strek en eerst nog een slokje water en daar treedt La Dame op het bordes. Miep met spatjes. De heren lopen door, we zien d'r wel komen. Op naar het bruggetje.
Het is geen onaangenaam weer. Een versluierde blauwe lucht. Een zonnetje maar niet van een temperatuur dat je al direct naar een terras met parasol verlangt. Nooit weg natuurlijk maar qua bezig zijn schiet dat geen meter op. Dus werkzame perspectieven voor vandaag. Misschien een mooie gelegenheid om in de slag met het gras iets van de opgelopen achterstand in te halen. Er liggen nog enkele stevige uitdagingen te wachten. Straks weer, nu de dijk en de honden.
Het is overduidelijk zondagstil op een druk vogelfluitconcert na. Tussen de gevarieerde trillers in hoor je nisk geen menselijke activiteit. Geen auto's, geen grasmaaiers, geen hooikerende boeren. Het meer ligt er mooi bij zonder roerloos te zijn. Vanachter het eiland komen een hoop eenden aangezwommen. Zoals haast ieder jaar nauwlijks jonkies gezien, maar een globale telling maakt duidelijk dat het aantal weer stevig vooruit is gegaan. Vorig jaar iets van 30 stuks nu kom ik makkelijk over de 50. Tijd voor wat 'Canard à l'orange' geloof ik. Maar eens met René praten.
Katrien blijft achter. Ze rolt zich op meerdere plekken uitgebreid door het gras en bedenkt dan dat ze wel wil spelen, begint aan mijn jas te trekken en hap naar armen en in billen. Ze blaft enthousiast en direct is Sammy erbij. Twee tegen een, da's lekker. Voor negeren is het te laat, de jas bestaat al uit een verzameling flarden en blauwe vlekken trekken vanzelf weg. Na wat duwen en trekken, grommen en blaffen, springen en happen de boel toch maar gekalmeerd. De honden verleggen hun aandacht naar een tak en rennen daar samen mee weg. Bijten en blaffen gaat weldegelijk samen.
Na wat proforma activiteit bij de waterinlaat rustig doorgelopen. De honden staan te drinken in het riviertje en vergeten hun brokjes. Terug beneden langs. Een enkele springende karper, mooie nieuwe paddestoelen en eindelijk rustig meelopende honden. Het spel van licht en donker op de bladeren, bomen en in het gras en andere ondergroei is steeds weer een genot om te zien.
Net voor het strandje keert Sammy om en loopt met de neus omhoog richting ravijn. Daar heb ik nu geen zin in. "Hier" en "Doorlopen" is gelukkig voldoende. Op het strandje het spelletje met de brokjes en ondertussen genoeten van het uitzicht. Blijft een prachtige plek hier. "Kom, eens zien wat we van de dag maken!"
Minder enthousiast dan normaal, zeg maar een beetje 's zondags zet de kolonne zich in beweging. Vandaag neemt Sammy het voortouw en lijkt Katrien voor een verlengd dutje te kiezen. De heren moeten maar ff wachten. Rek, strek en eerst nog een slokje water en daar treedt La Dame op het bordes. Miep met spatjes. De heren lopen door, we zien d'r wel komen. Op naar het bruggetje.
Het is geen onaangenaam weer. Een versluierde blauwe lucht. Een zonnetje maar niet van een temperatuur dat je al direct naar een terras met parasol verlangt. Nooit weg natuurlijk maar qua bezig zijn schiet dat geen meter op. Dus werkzame perspectieven voor vandaag. Misschien een mooie gelegenheid om in de slag met het gras iets van de opgelopen achterstand in te halen. Er liggen nog enkele stevige uitdagingen te wachten. Straks weer, nu de dijk en de honden.
Het is overduidelijk zondagstil op een druk vogelfluitconcert na. Tussen de gevarieerde trillers in hoor je nisk geen menselijke activiteit. Geen auto's, geen grasmaaiers, geen hooikerende boeren. Het meer ligt er mooi bij zonder roerloos te zijn. Vanachter het eiland komen een hoop eenden aangezwommen. Zoals haast ieder jaar nauwlijks jonkies gezien, maar een globale telling maakt duidelijk dat het aantal weer stevig vooruit is gegaan. Vorig jaar iets van 30 stuks nu kom ik makkelijk over de 50. Tijd voor wat 'Canard à l'orange' geloof ik. Maar eens met René praten.
Katrien blijft achter. Ze rolt zich op meerdere plekken uitgebreid door het gras en bedenkt dan dat ze wel wil spelen, begint aan mijn jas te trekken en hap naar armen en in billen. Ze blaft enthousiast en direct is Sammy erbij. Twee tegen een, da's lekker. Voor negeren is het te laat, de jas bestaat al uit een verzameling flarden en blauwe vlekken trekken vanzelf weg. Na wat duwen en trekken, grommen en blaffen, springen en happen de boel toch maar gekalmeerd. De honden verleggen hun aandacht naar een tak en rennen daar samen mee weg. Bijten en blaffen gaat weldegelijk samen.
Na wat proforma activiteit bij de waterinlaat rustig doorgelopen. De honden staan te drinken in het riviertje en vergeten hun brokjes. Terug beneden langs. Een enkele springende karper, mooie nieuwe paddestoelen en eindelijk rustig meelopende honden. Het spel van licht en donker op de bladeren, bomen en in het gras en andere ondergroei is steeds weer een genot om te zien.
Net voor het strandje keert Sammy om en loopt met de neus omhoog richting ravijn. Daar heb ik nu geen zin in. "Hier" en "Doorlopen" is gelukkig voldoende. Op het strandje het spelletje met de brokjes en ondertussen genoeten van het uitzicht. Blijft een prachtige plek hier. "Kom, eens zien wat we van de dag maken!"
zaterdag 23 juni 2012
21 (23/6)
Vroeg vandaag en fris. Moet helder zijn geweest vannacht. De honden drentelen al een halve koffie lang om me heen. Net al even buiten geweest omdat twee katten elkaar met veel gekrijs te lijf gingen. Actie, onrust en dan moet ik niet met mijn koffie zitten sukkelen achter de Pc. Dat plaatje klopt niet.
De laatste koffie sneller dan gewenste naar binnen gegoten, laarzen aan, brokjes aangevuld en .... vandaag geen uitnodiging noodzakelijk. Er wordt buiten op me gewacht. Dat wel. Netjes allebei op het bordes blikkend in de rondte. Als ik de trapjes afdaal komen ze achter me aan. Katrien naar rechts en Sammy vooruit. Er valt al een hoop te snuffelen zo dichtbij huis.
Een dik uur eerder dan anders maar de zon is al aangenaam warm. Was het gras droog geweest zou ik direct al met maaien kunnen beginnen maar dat gaat nog wat uurtjes duren. Genoeg andere zaken aan mijn kop. Voor we bij het bruggetje zijn hebben de honden gedaan wat moest gebeuren en de rest is voor de lol. Katrien heeft een speciaal plekje gevonden en gaat zich daar uitgebreid in liggen rollen, strekken en zigzaggen. Geen kadaver in ontbinding gelukkig. Wat het wel is wat ze uitkiest, zou ik niet weten.
De jongens hebben geen haast maar ik loop door. Ze komen wel. Geen eend te zien op het meer. Wel springen hier en daar karpers uit het water en laten zich met een klap terug op het water vallen. Meestal twee en soms drie keer achter elkaar. Neem aan dat ze het naar hun zin hebben. Een reiger staat achterin bij het riet in het water en laat zich door niks en ook niet door ons storen. Te ver weg voor de honden, hoewel ze daar zouden kunnen lopen, maar die zien het beest waarschijnlijk nieteens. Of misschien wel zien maar wat niet beweegt trekt gewoon geen aandacht.
Bij de splitsing naar het bos wil Sammy duidelijk omhoog. Na al die dagen onderlangs wordt het tijd voor zijn route. Ik geef hem zijn zin. Katrien blijft prompt meters achters waar ze op de weg onderlangs het meer ver vooruit zou zijn gelopen. Sammy is al boven aan de helling en wacht op ons en zijn brokjes. We gaan niet helemaal het bos in maar kiezen een soort gulden middenweg halverwege de helling.
Er is iets in het bos wat de aandacht van de honden trekt. Mn Sammy steekt met regelmaat zijn neus in de lucht en ruikt aandachtig terwijl hij zijn hoofd van links naar rechts of andersom beweegt. Hij zoekt de richting. Schijnbaar is de geur niet sterk of aantrekkelijk genoeg want hij loopt gedwee mee als ik hem vraag om door te lopen. Katrien is de aandacht al verloren en doorgelopen.
Op het strandje duiken ze allebei het water in om hun dorst te lessen. Katrien kijkt eens vragend om. Ik gooi wat brokjes in het water, geeft Sammy zijn deel in mijn hand en loop door. Heerlijke dag. Nu nog de juiste invulling.
De laatste koffie sneller dan gewenste naar binnen gegoten, laarzen aan, brokjes aangevuld en .... vandaag geen uitnodiging noodzakelijk. Er wordt buiten op me gewacht. Dat wel. Netjes allebei op het bordes blikkend in de rondte. Als ik de trapjes afdaal komen ze achter me aan. Katrien naar rechts en Sammy vooruit. Er valt al een hoop te snuffelen zo dichtbij huis.
Een dik uur eerder dan anders maar de zon is al aangenaam warm. Was het gras droog geweest zou ik direct al met maaien kunnen beginnen maar dat gaat nog wat uurtjes duren. Genoeg andere zaken aan mijn kop. Voor we bij het bruggetje zijn hebben de honden gedaan wat moest gebeuren en de rest is voor de lol. Katrien heeft een speciaal plekje gevonden en gaat zich daar uitgebreid in liggen rollen, strekken en zigzaggen. Geen kadaver in ontbinding gelukkig. Wat het wel is wat ze uitkiest, zou ik niet weten.
De jongens hebben geen haast maar ik loop door. Ze komen wel. Geen eend te zien op het meer. Wel springen hier en daar karpers uit het water en laten zich met een klap terug op het water vallen. Meestal twee en soms drie keer achter elkaar. Neem aan dat ze het naar hun zin hebben. Een reiger staat achterin bij het riet in het water en laat zich door niks en ook niet door ons storen. Te ver weg voor de honden, hoewel ze daar zouden kunnen lopen, maar die zien het beest waarschijnlijk nieteens. Of misschien wel zien maar wat niet beweegt trekt gewoon geen aandacht.
Bij de splitsing naar het bos wil Sammy duidelijk omhoog. Na al die dagen onderlangs wordt het tijd voor zijn route. Ik geef hem zijn zin. Katrien blijft prompt meters achters waar ze op de weg onderlangs het meer ver vooruit zou zijn gelopen. Sammy is al boven aan de helling en wacht op ons en zijn brokjes. We gaan niet helemaal het bos in maar kiezen een soort gulden middenweg halverwege de helling.
Er is iets in het bos wat de aandacht van de honden trekt. Mn Sammy steekt met regelmaat zijn neus in de lucht en ruikt aandachtig terwijl hij zijn hoofd van links naar rechts of andersom beweegt. Hij zoekt de richting. Schijnbaar is de geur niet sterk of aantrekkelijk genoeg want hij loopt gedwee mee als ik hem vraag om door te lopen. Katrien is de aandacht al verloren en doorgelopen.
Op het strandje duiken ze allebei het water in om hun dorst te lessen. Katrien kijkt eens vragend om. Ik gooi wat brokjes in het water, geeft Sammy zijn deel in mijn hand en loop door. Heerlijke dag. Nu nog de juiste invulling.
vrijdag 22 juni 2012
20 (22/6)
"Kom op jongens, we gaan"
Ik sta voor de afwisseling al buiten te wachten en Miep & Co nemen zich de tijd. Katrien bedacht dat ze eerst haar dorst wil lessen alvorens de benen te strekken en Sammy is zonder uitdagende prooi zeker niet een van de snelsten. Er is een extra "Hop, hop" nodig en een "Deze kant op"als een kleine bijsturing en alle neuzen zijn in beweging en wijzen in de juiste richting. Op naar het bruggetje.
Katrien blijft aarzelend achterop. Een nieuwe trend van de laatste dagen. Ze wil ons zien vertrekken, zoekt dan in alle rust het gewenste plekje voor het legen van haar darmen en stuift ons voorbij voordat Sammy en ik bij het bruggetje zijn enthousiast draaiend met haar restant van haar staart.
Het is zonnig maar bewolkt weer en behoorlijk fris maar lekker. Een groot aantal eenden komt vanaf het eiland als een armada in vlootformatie aan gezwommen in onze richting. Eén keer in mijn handen klappen en ze stijgen allemaal op. Ik laat ze vandaag met rust. Het meer ligt er mooi bij. Hoewel het iedere dag weer hetzelfde meer is, heeft het beeld niet elke dag dezelfde zeggingskracht. Ongetwijfeld iets met licht, beweging en mijn humeur. Ik geniet van het uitzicht terwijl ik de dijk afloop naar het eind.
Vandaag weer de opvangbak bij de inlaat vanuit het riviertje schoongeschept. Er blijven grote hoeveelheden takken en takjes met het water meekomen. Oud spul want het drijft niet. Tijdens het scheppen de eerste dazen de dood in gejaagd. Die beesten zijn te dom èn te traag voor een beetje mens als het tenminste geen type of soort mens is, ik zal niet verder in detail treden, dat gelijk begint te gillen en wild maaiend met haar armen om zich heen slaat. Daar maken die grijze plakkers weldegelijk een kans en dat is dan toch een beetje 50/50 globaal gezien.
Aankomend bij de keukendeur staat zoals gewoonlijk Katrien met de neus tegen de deur en Sammy er een paar passen achter. Niks vreemds behalve de muur van stank waar ik tegen aan loop. Onwillekeurig kijk ik om me heen of een kat ergens aan de diarree is geweest, zie niks, maak de keukendeur open en realiseer me dat natuurlijk een van beide lieverds of zelfs allebei ergens in hebben liggen rollen. Wat het geweest is mag Joost weten, maar in elk geval dood en dat al wat langer dan gisteren.
Mijn eerste gok is Katrien, maar ik zie niks op haar vacht en het stinkt ook niet erger als ik dichter bij haar ben. Sammy dus... En, ja hoor. Aan allebei de kanten vanaf het oor verder richting de rug glimt de vacht verdacht en de stank is niet te missen. Dat wordt een beurt met Mr Propre om de ergste stank te verminderen en voor de rest helaas wennen en slijten. Rare smaak hebben die jongens qua lekkere geurtjes, maar opvallen doet het.
Ik sta voor de afwisseling al buiten te wachten en Miep & Co nemen zich de tijd. Katrien bedacht dat ze eerst haar dorst wil lessen alvorens de benen te strekken en Sammy is zonder uitdagende prooi zeker niet een van de snelsten. Er is een extra "Hop, hop" nodig en een "Deze kant op"als een kleine bijsturing en alle neuzen zijn in beweging en wijzen in de juiste richting. Op naar het bruggetje.
Katrien blijft aarzelend achterop. Een nieuwe trend van de laatste dagen. Ze wil ons zien vertrekken, zoekt dan in alle rust het gewenste plekje voor het legen van haar darmen en stuift ons voorbij voordat Sammy en ik bij het bruggetje zijn enthousiast draaiend met haar restant van haar staart.
Het is zonnig maar bewolkt weer en behoorlijk fris maar lekker. Een groot aantal eenden komt vanaf het eiland als een armada in vlootformatie aan gezwommen in onze richting. Eén keer in mijn handen klappen en ze stijgen allemaal op. Ik laat ze vandaag met rust. Het meer ligt er mooi bij. Hoewel het iedere dag weer hetzelfde meer is, heeft het beeld niet elke dag dezelfde zeggingskracht. Ongetwijfeld iets met licht, beweging en mijn humeur. Ik geniet van het uitzicht terwijl ik de dijk afloop naar het eind.
Vandaag weer de opvangbak bij de inlaat vanuit het riviertje schoongeschept. Er blijven grote hoeveelheden takken en takjes met het water meekomen. Oud spul want het drijft niet. Tijdens het scheppen de eerste dazen de dood in gejaagd. Die beesten zijn te dom èn te traag voor een beetje mens als het tenminste geen type of soort mens is, ik zal niet verder in detail treden, dat gelijk begint te gillen en wild maaiend met haar armen om zich heen slaat. Daar maken die grijze plakkers weldegelijk een kans en dat is dan toch een beetje 50/50 globaal gezien.
Aankomend bij de keukendeur staat zoals gewoonlijk Katrien met de neus tegen de deur en Sammy er een paar passen achter. Niks vreemds behalve de muur van stank waar ik tegen aan loop. Onwillekeurig kijk ik om me heen of een kat ergens aan de diarree is geweest, zie niks, maak de keukendeur open en realiseer me dat natuurlijk een van beide lieverds of zelfs allebei ergens in hebben liggen rollen. Wat het geweest is mag Joost weten, maar in elk geval dood en dat al wat langer dan gisteren.
Mijn eerste gok is Katrien, maar ik zie niks op haar vacht en het stinkt ook niet erger als ik dichter bij haar ben. Sammy dus... En, ja hoor. Aan allebei de kanten vanaf het oor verder richting de rug glimt de vacht verdacht en de stank is niet te missen. Dat wordt een beurt met Mr Propre om de ergste stank te verminderen en voor de rest helaas wennen en slijten. Rare smaak hebben die jongens qua lekkere geurtjes, maar opvallen doet het.
zondag 17 juni 2012
15 (17/6)
Sammy is ongeduldig vandaag. Hij gunt me nauwelijks mijn koffie. Hij staat naast me te piepen en stoot met zijn kop tegen mijn arm. Verder met de koffie in de andere hand. Meneer moet wachten. Mijn eerste koffie is me heilig en hij knijpt maar ff wat harder, hoewel ik niet het idee heb dat zijn nood zo hoog is. Kan nauwelijks want ze zijn gisteravond tegen middernacht nog naar buiten geweest. Aai over de bol, beetje kloppen op de flanken en "Af".
Het weer is niet zo mooi als voorspeld of het weerbericht houdt er een andere definitief van 'mooi weer' op na. Niet al te grijs maar wel bewolkt en bovendien is alles nat en heeft het dus geregend. Ook dat was niet de afspraak. Sammy wijkt ondanks zijn gezeur niet van mijn zij. Niks hoge nood dus. Katrien is verdwenen. Ik heb niet oplet waarheen. Ik fluit, roep haar naam en loop met Sammy naar beneden.
Ook met minder mooi weer is het geen straf om hier te lopen. Op de dijk snuffelen de honden op alle mogelijke plekken. Het is vannacht drukker geweest dan normaal dat is duidelijk. Het gaat zigzaggend van links naar rechts en terug. Soms gaan ze blijkbaar te snel want dan is het net alsof ze zich iets herinneren wat ze vergeten zijn en gaan ze een paar meter terug. Voor mij is het allemaal gras en ander onkruid. Soms zie ik iets van uitwerpselen en kan die redelijk herleiden naar het soort producent: egel, moerasbever, vos, ree, eend, reiger, etc. Meestal is er echter niks bijzonders te zien.
Er heerst zondagsrust vandaag maar het waait en een paar kikkers in het riet bederven de mogelijke stilte. Geen spiegel dus vandaag maar gerimpeld is ook niet verkeerd. Het tempo ligt vandaag wat hoger dan gemiddeld alsof ik een afspraak met halen, zou echter niet weten welke. Ff dimmen dus.
Aan het eind van de dijk de inlaat (deels) schoongeschept. De ene keer zitten de honden dan netjes te wachten maar vandaag waren ze direct weg. Als je dan niet oplet, heb je ook bij God geen idee waar ze zitten. Maar weer fluiten dus en zoals gewoonlijk vereist de aanwezigheid van Katrien een extra uitnodiging en graag op naam.
Op weg naar het strandje de eerste eetbare paddestoelen gezien; eekhoorntjesbrood, de zomerse variant. Mag niet verbazen bij de vochtigheid van de afgelopen weken. Ik krijg niet spontaan culinaire fantasieën en laat ze dus gewoon staan. Langzaam aan word ik wat rustiger, het tempo zakt en de gedachten zweven weg. Na de brokjes en het water wil Sammy spelen, gaat liggen wachten op Katrien en duikt er boven op. Katrien heeft daar zelden zin in en duikt blaffend tussen mijn benen. De verkeerde plek voor deze activiteit met twee grote blaffende en happende muilen. Hup, naar huus!
Het weer is niet zo mooi als voorspeld of het weerbericht houdt er een andere definitief van 'mooi weer' op na. Niet al te grijs maar wel bewolkt en bovendien is alles nat en heeft het dus geregend. Ook dat was niet de afspraak. Sammy wijkt ondanks zijn gezeur niet van mijn zij. Niks hoge nood dus. Katrien is verdwenen. Ik heb niet oplet waarheen. Ik fluit, roep haar naam en loop met Sammy naar beneden.
Ook met minder mooi weer is het geen straf om hier te lopen. Op de dijk snuffelen de honden op alle mogelijke plekken. Het is vannacht drukker geweest dan normaal dat is duidelijk. Het gaat zigzaggend van links naar rechts en terug. Soms gaan ze blijkbaar te snel want dan is het net alsof ze zich iets herinneren wat ze vergeten zijn en gaan ze een paar meter terug. Voor mij is het allemaal gras en ander onkruid. Soms zie ik iets van uitwerpselen en kan die redelijk herleiden naar het soort producent: egel, moerasbever, vos, ree, eend, reiger, etc. Meestal is er echter niks bijzonders te zien.
Er heerst zondagsrust vandaag maar het waait en een paar kikkers in het riet bederven de mogelijke stilte. Geen spiegel dus vandaag maar gerimpeld is ook niet verkeerd. Het tempo ligt vandaag wat hoger dan gemiddeld alsof ik een afspraak met halen, zou echter niet weten welke. Ff dimmen dus.
Aan het eind van de dijk de inlaat (deels) schoongeschept. De ene keer zitten de honden dan netjes te wachten maar vandaag waren ze direct weg. Als je dan niet oplet, heb je ook bij God geen idee waar ze zitten. Maar weer fluiten dus en zoals gewoonlijk vereist de aanwezigheid van Katrien een extra uitnodiging en graag op naam.
Op weg naar het strandje de eerste eetbare paddestoelen gezien; eekhoorntjesbrood, de zomerse variant. Mag niet verbazen bij de vochtigheid van de afgelopen weken. Ik krijg niet spontaan culinaire fantasieën en laat ze dus gewoon staan. Langzaam aan word ik wat rustiger, het tempo zakt en de gedachten zweven weg. Na de brokjes en het water wil Sammy spelen, gaat liggen wachten op Katrien en duikt er boven op. Katrien heeft daar zelden zin in en duikt blaffend tussen mijn benen. De verkeerde plek voor deze activiteit met twee grote blaffende en happende muilen. Hup, naar huus!
zaterdag 16 juni 2012
14 (16/6)
Een mooie zonnige dag met een waterige rafel aan de kanten als we de deur uitstappen. Het waren nieteens minuten, misschien zelfs minder dan eentje maar wat vannacht ineens naar beneden kwam, was niet mis. Het pas gemaaide gras ligt als een donkergroene koek in lange slierten over de grasmat. Het weer wil niet echt meewerken dit jaar. Gelukkig laat dat de honden op een gezonde manier compleet koud.
Op weg naar het bruggetje is het genieten van de zonnewarmte. Je zou je dag moeten kunnen vullen met lopen. 's Morgens in de richting van de opkomende zon en 's avonds terug in de richting van de ondergaande zon. Tussendoor eten, lezen of schrijven, zittend op een terras waar een niet-aflatende mensenstroom aan je voorbij gaat. Dream on.
Nu gaat het noordoostwaarts verder over de dijk. De honden spurten vooruit. Dit keer niet voor nop. Het is geen recente molshoop die ze verwarren met een moerasbever. Het is een echte. Wordt weer tijd om de vallen te zetten. De beestjes krijgen iets brutaals. De jonkies trekken er op uit? De honden zijn niet snel genoeg. De moerasbever hoeft maar 1 of 2 meter en dan zit ie in het meer, zwemt een tiental meter uit de kant, draait om en gaat ons liggen bekijken. Ze weten dat hen in het water weinig kan gebeuren.
De dijk krijgt iets van een tunnel. Het bladerdek is vrijwel gesloten en takken buigen door onder het gewicht van het blad. Een plek om te vertoeven als de zon te fel schijnt ware het niet dat het er wemelt van de muggen en straks de dazen. Echt jammer.
Ik ben er vandaag niet bij. Weer niet, mag ik wel stellen. De honden lopen ver vooruit, wachten op de overeengekomen plekken en zijn direct weer verdwenen als ze hun brokjes hebben gehad. Een aanstekelijk enthousiasme waaraan ik me menig dag weet op te trekken. Vandaag is dat niet nodig, ik loop een beetje dromerig achter de wiebelende kontjes aan en vind alles best. Hoe ik de dag ga invullen is me niet duidelijk. Blijf ik, ga ik weg? Allebei misschien.. Ik zie wel.
In gedachten verzonken loop ik aan de andere kant van het meer terug. Onderlangs, Katrien is geheel uit het zicht verdwenen en Sammy aarzelt maar kiest toch weer voor mij. Links de twinkelende zon in het meer, rechts het bos tegen een strak blauwe hemel. Nu gaat ook Sammy ervandoor. Hij vertrouwt erop dat ik doorloop.
De honden staan even later op het strandje te wachten. Allebei in het meer, het water tot net onder hun borstkas. Ik gooi wat brokjes in het water en amuseer me aan Sam's verwoede pogingen de hapjes te pakken te krijgen. Genoeg gepest! Ik loop door richting het huis. Nog één koffie en dan mag de dag komen.
Op weg naar het bruggetje is het genieten van de zonnewarmte. Je zou je dag moeten kunnen vullen met lopen. 's Morgens in de richting van de opkomende zon en 's avonds terug in de richting van de ondergaande zon. Tussendoor eten, lezen of schrijven, zittend op een terras waar een niet-aflatende mensenstroom aan je voorbij gaat. Dream on.
Nu gaat het noordoostwaarts verder over de dijk. De honden spurten vooruit. Dit keer niet voor nop. Het is geen recente molshoop die ze verwarren met een moerasbever. Het is een echte. Wordt weer tijd om de vallen te zetten. De beestjes krijgen iets brutaals. De jonkies trekken er op uit? De honden zijn niet snel genoeg. De moerasbever hoeft maar 1 of 2 meter en dan zit ie in het meer, zwemt een tiental meter uit de kant, draait om en gaat ons liggen bekijken. Ze weten dat hen in het water weinig kan gebeuren.
De dijk krijgt iets van een tunnel. Het bladerdek is vrijwel gesloten en takken buigen door onder het gewicht van het blad. Een plek om te vertoeven als de zon te fel schijnt ware het niet dat het er wemelt van de muggen en straks de dazen. Echt jammer.
Ik ben er vandaag niet bij. Weer niet, mag ik wel stellen. De honden lopen ver vooruit, wachten op de overeengekomen plekken en zijn direct weer verdwenen als ze hun brokjes hebben gehad. Een aanstekelijk enthousiasme waaraan ik me menig dag weet op te trekken. Vandaag is dat niet nodig, ik loop een beetje dromerig achter de wiebelende kontjes aan en vind alles best. Hoe ik de dag ga invullen is me niet duidelijk. Blijf ik, ga ik weg? Allebei misschien.. Ik zie wel.
In gedachten verzonken loop ik aan de andere kant van het meer terug. Onderlangs, Katrien is geheel uit het zicht verdwenen en Sammy aarzelt maar kiest toch weer voor mij. Links de twinkelende zon in het meer, rechts het bos tegen een strak blauwe hemel. Nu gaat ook Sammy ervandoor. Hij vertrouwt erop dat ik doorloop.
De honden staan even later op het strandje te wachten. Allebei in het meer, het water tot net onder hun borstkas. Ik gooi wat brokjes in het water en amuseer me aan Sam's verwoede pogingen de hapjes te pakken te krijgen. Genoeg gepest! Ik loop door richting het huis. Nog één koffie en dan mag de dag komen.
dinsdag 12 juni 2012
maandag 11 juni 2012
9 (11/6)
Na de koffie terug naar boven. Vergeten de ramen open te zetten. Het is een beetje de verkeerde volgorde maar met al die kwakende kikkers kunnen de ramen 's nachts beter dicht blijven. Terug beneden staan beide honden achter de deur te wachten. Uitnodiging overbodig.
Laarzen aan en even getwijfeld bij de paraplu. Er valt wat maar als het bij de motregen blijf hoef ik het ding niet mee te nemen. Ik kijk de honden 'ns aan en besluit het bij de jas te laten. Zij moeten het het hele jaar met hun vacht doen. Binnen, buiten, zon of regen, bloedjeswarm of ijskoud. Soms vraag ik me af of ze denken dat ik iedere keer mijn poten verwissel en mijn vacht aan- en uittrek. Niet dat ze daar concreet mee bezig zijn, maar misschien wel ooit geweest. Nu is het routine en willen zij maar één ding en dat is: naar buiten!
De regen wordt niet als obstakel ervaren. Katrien schiet links het grote veld op en Sammy gaat verder met bewateren van de gigantische den op weg naar het bruggetje. Menig vierkant meter gras en ook enige onfortuinlijke hortensia's hebben al het loodje moeten leggen maar de den houdt stand. Sam's gezeik deert de boom niet. De den heeft te lijden (gehad) van storm en blikseminslagen, maar dan meer richting de top. Zo hoog komt Sammy niet.
Voordat ik het in de gaten heb zijn we al aan het einde van de dijk. Mooi geen brokjes uitgedeeld waar riviertje en dijk uit elkaar gaan. Blijkbaar was het aan mij te zien dat aandringen geen zin had, want daar zijn ze wel toe in staat. Bij de waterinlaat stonden ze op me te wachten en om de bocht, bij de splitsing naar het bos weer. Alles volgens de aangeleerde routines en dankzij de afwezigheid van aantrekkelijk bewegend wild.
Het is grijs weer maar de zon prikt er achter me doorheen. Het geeft een raar licht, twijfellicht? Een vreemde mengeling van grijs en goud zonder twinkelende weerspiegeling in het water. De eenden dobberen ongeïnteresseerd rond het eiland en vanaf het huis lijkt de grijze sluier dicht te trekken.
Verzonken in gedachten loop ik achter de honden aan. Sammy loopt me voor de voeten en Katrien meters daar vooruit. Na de brokjesstop op het strandje verder door naar huis. De dag komt eraan, maar ik heb geen zin om te beginnen.
Laarzen aan en even getwijfeld bij de paraplu. Er valt wat maar als het bij de motregen blijf hoef ik het ding niet mee te nemen. Ik kijk de honden 'ns aan en besluit het bij de jas te laten. Zij moeten het het hele jaar met hun vacht doen. Binnen, buiten, zon of regen, bloedjeswarm of ijskoud. Soms vraag ik me af of ze denken dat ik iedere keer mijn poten verwissel en mijn vacht aan- en uittrek. Niet dat ze daar concreet mee bezig zijn, maar misschien wel ooit geweest. Nu is het routine en willen zij maar één ding en dat is: naar buiten!
De regen wordt niet als obstakel ervaren. Katrien schiet links het grote veld op en Sammy gaat verder met bewateren van de gigantische den op weg naar het bruggetje. Menig vierkant meter gras en ook enige onfortuinlijke hortensia's hebben al het loodje moeten leggen maar de den houdt stand. Sam's gezeik deert de boom niet. De den heeft te lijden (gehad) van storm en blikseminslagen, maar dan meer richting de top. Zo hoog komt Sammy niet.
Voordat ik het in de gaten heb zijn we al aan het einde van de dijk. Mooi geen brokjes uitgedeeld waar riviertje en dijk uit elkaar gaan. Blijkbaar was het aan mij te zien dat aandringen geen zin had, want daar zijn ze wel toe in staat. Bij de waterinlaat stonden ze op me te wachten en om de bocht, bij de splitsing naar het bos weer. Alles volgens de aangeleerde routines en dankzij de afwezigheid van aantrekkelijk bewegend wild.
Het is grijs weer maar de zon prikt er achter me doorheen. Het geeft een raar licht, twijfellicht? Een vreemde mengeling van grijs en goud zonder twinkelende weerspiegeling in het water. De eenden dobberen ongeïnteresseerd rond het eiland en vanaf het huis lijkt de grijze sluier dicht te trekken.
Verzonken in gedachten loop ik achter de honden aan. Sammy loopt me voor de voeten en Katrien meters daar vooruit. Na de brokjesstop op het strandje verder door naar huis. De dag komt eraan, maar ik heb geen zin om te beginnen.
zondag 10 juni 2012
8 (10/6)
Ieder "Kom op" ten spijt, verder dan tien meter van het bordes, een nodige plas en snel retour zat er vandaag niet in.
Prachtig om te zien hoe het enthousiasme aan de binnenkant van de deur in een fractie van een seconde in het niks verdwijnt als de deur opengaat. Regen! Hun beweging stokt op de drempel. Ze kijken naar elkaar, naar mij, aarzelen een moment maar de blaas moet geleegd. Dus, hup het gras op en niks nie iets bewaren voor straks. In één keer dat ding leeg persen en terug naar binnen.
Hé, schiet 'ns op! Maak die deur open, we worden nat.
Prachtig om te zien hoe het enthousiasme aan de binnenkant van de deur in een fractie van een seconde in het niks verdwijnt als de deur opengaat. Regen! Hun beweging stokt op de drempel. Ze kijken naar elkaar, naar mij, aarzelen een moment maar de blaas moet geleegd. Dus, hup het gras op en niks nie iets bewaren voor straks. In één keer dat ding leeg persen en terug naar binnen.
Hé, schiet 'ns op! Maak die deur open, we worden nat.
zaterdag 9 juni 2012
7 (9/6)
"Kom jongens, we gaan."
Van drie kanten gestommel richting de keuken. Sammy had al een partijtje zitten zeuren en jammeren maar eerst mijn koffie. En dat in alle rust. Telefoon mee, spray in mijn zak, brokjes nog voldoende, laarzen aan en behalve de jas ook een sjaal omgeslagen. Ridicuul maar waar. Het is bar frisjes buiten.
"Iets is anders" schiet door mijn hoofd als ik de trapjes van het bordes afloop. Sammy loopt gericht vooruit. Katrien blijft staan, kijkt en twijfelt. Rechts wordt de richting, zoals trouwens bijna altijd de laatste tijd. Ik zie,dat ik de barruimte open heb laten staan. Zou je in een stad niet moeten doen. Na een snelle controle of geen kat of andere viervoeter binnen rondstruint de deur gesloten en sleutelset in mijn zak gestoken. Over de vuurplek achter de honden aan.
Het meer ligt erbij als een spiegel. Ineens snap ik ook wat me bij het naar buiten gaan opviel. De stilte. Zaterdag, geen wind en vogels die hun snavel houden. Dan is het dus stil, echt stil. Zondag middag kan de stilte nog indringender zijn. Ik laat het beeld van het meer in me bezinken en loop langzaam verder over de dijk. Een fuut duikt in het meer op en onder. In de verte een hoop eenden maar geen gekwaak.
Bij de buren in de weilanden is iets dat de aandacht van de honden trekt. Eerst Sammy en direct daarna Katrien. Tussen al de bomen, takken en bladeren door zie ik een hoop maar niks wat de aandacht van de honden zou kunnen trekken. Het zijn mooie wilde weilanden. Natte weilanden zonder eentonigheid. Veel bloeiende planten o.a. gele irrissen en zelfs van mijn afstand is de grote variatie aan grassen zichtbaar. Maar niks wat beweegt. Geen ree, vos, hert of moerasbever. Blijkbaar geldt dat alleen voor mij. De honden blijven gejaagd heen en weer rennen en geconcentreerd richting de buren blikken.
Ik loop door. Gooi er een "Kom" tegen aan en bij de bocht in de dijk roep ik ze met naam. Even die twijfel of ze er vandoor zijn gegaan, maar daar komen ze al aanzetten, druk onderling bezig. Ze slikken allebei hun beloning naar binnen en lopen verder naar het eind van de dijk. Links en rechts een hoop te snuffelen maar niks meer wat hun volledige aandacht weet te trekken.
Bij de waterinlaat de doorstroming gecontroleerd en niet echt tevreden. Hier moeten we iets mee. De honden zitten netjes te wachten, kasseren hun brokje en maken de bocht naar de terugweg. Weer ff een totaalblik over het rimpelloze meer. Het is bewolkt maar helder en dan weer dat besef van de stilte. Een zangvogel waagt zijn stem te verheffen, weet de stilte te doorbreken maar laat ze niet verdwijnen. Ik sta wat te staan en ondertussen zijn de honden doorgelopen. Voordat Sammy zich verplicht voelt me op te halen, loop ik door.
We komen samen op het strand. Katrien wacht in het water op haar brokjes en Sam lijkt me indringend aan. Een soort van "Aub niet in het water!" Ik geef de honden waarvan ik denk dat ze willen en loop langs ze heen. De dag wacht.
Van drie kanten gestommel richting de keuken. Sammy had al een partijtje zitten zeuren en jammeren maar eerst mijn koffie. En dat in alle rust. Telefoon mee, spray in mijn zak, brokjes nog voldoende, laarzen aan en behalve de jas ook een sjaal omgeslagen. Ridicuul maar waar. Het is bar frisjes buiten.
"Iets is anders" schiet door mijn hoofd als ik de trapjes van het bordes afloop. Sammy loopt gericht vooruit. Katrien blijft staan, kijkt en twijfelt. Rechts wordt de richting, zoals trouwens bijna altijd de laatste tijd. Ik zie,dat ik de barruimte open heb laten staan. Zou je in een stad niet moeten doen. Na een snelle controle of geen kat of andere viervoeter binnen rondstruint de deur gesloten en sleutelset in mijn zak gestoken. Over de vuurplek achter de honden aan.
Het meer ligt erbij als een spiegel. Ineens snap ik ook wat me bij het naar buiten gaan opviel. De stilte. Zaterdag, geen wind en vogels die hun snavel houden. Dan is het dus stil, echt stil. Zondag middag kan de stilte nog indringender zijn. Ik laat het beeld van het meer in me bezinken en loop langzaam verder over de dijk. Een fuut duikt in het meer op en onder. In de verte een hoop eenden maar geen gekwaak.
Bij de buren in de weilanden is iets dat de aandacht van de honden trekt. Eerst Sammy en direct daarna Katrien. Tussen al de bomen, takken en bladeren door zie ik een hoop maar niks wat de aandacht van de honden zou kunnen trekken. Het zijn mooie wilde weilanden. Natte weilanden zonder eentonigheid. Veel bloeiende planten o.a. gele irrissen en zelfs van mijn afstand is de grote variatie aan grassen zichtbaar. Maar niks wat beweegt. Geen ree, vos, hert of moerasbever. Blijkbaar geldt dat alleen voor mij. De honden blijven gejaagd heen en weer rennen en geconcentreerd richting de buren blikken.
Ik loop door. Gooi er een "Kom" tegen aan en bij de bocht in de dijk roep ik ze met naam. Even die twijfel of ze er vandoor zijn gegaan, maar daar komen ze al aanzetten, druk onderling bezig. Ze slikken allebei hun beloning naar binnen en lopen verder naar het eind van de dijk. Links en rechts een hoop te snuffelen maar niks meer wat hun volledige aandacht weet te trekken.
Bij de waterinlaat de doorstroming gecontroleerd en niet echt tevreden. Hier moeten we iets mee. De honden zitten netjes te wachten, kasseren hun brokje en maken de bocht naar de terugweg. Weer ff een totaalblik over het rimpelloze meer. Het is bewolkt maar helder en dan weer dat besef van de stilte. Een zangvogel waagt zijn stem te verheffen, weet de stilte te doorbreken maar laat ze niet verdwijnen. Ik sta wat te staan en ondertussen zijn de honden doorgelopen. Voordat Sammy zich verplicht voelt me op te halen, loop ik door.
We komen samen op het strand. Katrien wacht in het water op haar brokjes en Sam lijkt me indringend aan. Een soort van "Aub niet in het water!" Ik geef de honden waarvan ik denk dat ze willen en loop langs ze heen. De dag wacht.
vrijdag 8 juni 2012
6 (8/6)
Op moment dat ik de keuken in verdwijn, is een "Kom op boys" nodig om de honden in beweging te zetten. Eenmaal op de poten kan het hen niet snel genoeg gaan. Ho, ho, wachten op de baas. Of is het butler? Laarzen, jas, terug voor de telefoon en levensverzekering, de onderwegbrokjes bijvullen en eindelijk kunnen ze naar buiten.
Niet onaardig weer. Aangename temperatuur en soort van Hollandse luchten met wat dotten grijs die daar onderdoor schuiven. Wisselend bewolkt met enige dreiging maar waarschijnlijk toch geen regen. Ieder van de honden kiest zijn richting en ik loop ff langs de plekken waar gisteren die oen van een Telecom-ei in de slip bleef hangen. Wat een sukkel ook om met het grootste gewicht achter in de auto te denken, dat hij zich met een voorwielaandrijving tegen een grastalud kan optrekken. Ieder ander mens zou gewoon achteruit gereden zijn. Nee, hij ging bergaf keren. Hij had dan weliswaar vier wielen, maar uitgevonden had hij die duidelijk niet.
Niet weer aan ergeren. Geen goed idee om zo de dag te beginnen. Hop, met z'n alle naar het bruggetje, brokjes uitdelen en door over de dijk. Het is fris, schoon licht. Helder en duidelijk, geen sliertje ochtendnevel. Onderweg richting rivier en waterinlaat rollen de tranen over mijn linkerwang. Wist niet dat ik iets kwijt moest. Het loopt een beetje onvast met een zo'n waterig oog maar wrijven of deppen helpt niet. De waterlanders blijven lopen.
Bij de waterinlaat nog eens gekeken waar ineens die overvloed aan licht vandaag komt. Het zijn niet de omgevallen bomen, die weer andere boompjes naar de grond hebben gedwongen. Daarvoor liggen ze te ver weg. Op het eiland zelf zie ik niks bijzonders. Geen omgevallen bomen, geen andere verstoring van het beeld. De arm van de rivier aan mijn kant oversteken en ter plekke kijken gaat me net te ver. Wel nog even met de staak in de buis zitten wroeten in de hoop de doorstroming verder te verbeteren en vooral meer zand uit de buis met de stroom mee te laten gaan. Ik zal dat nog wel wat keren moeten herhalen.
Sammy loopt ongeduldig heen en weer over de dijk en houdt mij en Katrien in de gaten. Zo'n roedel bijeen houden is niet makkelijk als iedereen maar doet wat ie wil. Je ziet 'm denken. "Kom" en het clubje zet zich weer in beweging. We ronden het eind van het meren en keren onderlangs terug. In een treintje sukkelen we naar het strandje. Katrien voorop, Sammy daar een tiental meter achter en tenslotte ik. Geen van drieën kan momenteel beticht worden van een overmaat aan enthousiasme.
Op het strandje lopen de honden het water in en slobberen het een en ander naar binnen. Katrien wacht op haar brokjes. Iedere plons weet ze feilloos te lokaliseren. Sammy komt uit het water en eet me uit de hand. Genoeg voor vandaag. Terug naar het uitgangspunt. Koffie en misschien nog meer koffie. Ik geloof niet dat de dag vanzelf uit z'n startblokken komt.
Niet onaardig weer. Aangename temperatuur en soort van Hollandse luchten met wat dotten grijs die daar onderdoor schuiven. Wisselend bewolkt met enige dreiging maar waarschijnlijk toch geen regen. Ieder van de honden kiest zijn richting en ik loop ff langs de plekken waar gisteren die oen van een Telecom-ei in de slip bleef hangen. Wat een sukkel ook om met het grootste gewicht achter in de auto te denken, dat hij zich met een voorwielaandrijving tegen een grastalud kan optrekken. Ieder ander mens zou gewoon achteruit gereden zijn. Nee, hij ging bergaf keren. Hij had dan weliswaar vier wielen, maar uitgevonden had hij die duidelijk niet.
Niet weer aan ergeren. Geen goed idee om zo de dag te beginnen. Hop, met z'n alle naar het bruggetje, brokjes uitdelen en door over de dijk. Het is fris, schoon licht. Helder en duidelijk, geen sliertje ochtendnevel. Onderweg richting rivier en waterinlaat rollen de tranen over mijn linkerwang. Wist niet dat ik iets kwijt moest. Het loopt een beetje onvast met een zo'n waterig oog maar wrijven of deppen helpt niet. De waterlanders blijven lopen.
Bij de waterinlaat nog eens gekeken waar ineens die overvloed aan licht vandaag komt. Het zijn niet de omgevallen bomen, die weer andere boompjes naar de grond hebben gedwongen. Daarvoor liggen ze te ver weg. Op het eiland zelf zie ik niks bijzonders. Geen omgevallen bomen, geen andere verstoring van het beeld. De arm van de rivier aan mijn kant oversteken en ter plekke kijken gaat me net te ver. Wel nog even met de staak in de buis zitten wroeten in de hoop de doorstroming verder te verbeteren en vooral meer zand uit de buis met de stroom mee te laten gaan. Ik zal dat nog wel wat keren moeten herhalen.
Sammy loopt ongeduldig heen en weer over de dijk en houdt mij en Katrien in de gaten. Zo'n roedel bijeen houden is niet makkelijk als iedereen maar doet wat ie wil. Je ziet 'm denken. "Kom" en het clubje zet zich weer in beweging. We ronden het eind van het meren en keren onderlangs terug. In een treintje sukkelen we naar het strandje. Katrien voorop, Sammy daar een tiental meter achter en tenslotte ik. Geen van drieën kan momenteel beticht worden van een overmaat aan enthousiasme.
Op het strandje lopen de honden het water in en slobberen het een en ander naar binnen. Katrien wacht op haar brokjes. Iedere plons weet ze feilloos te lokaliseren. Sammy komt uit het water en eet me uit de hand. Genoeg voor vandaag. Terug naar het uitgangspunt. Koffie en misschien nog meer koffie. Ik geloof niet dat de dag vanzelf uit z'n startblokken komt.
donderdag 7 juni 2012
5 (7/6)
Na een laatste controlerende blik over mijn nieuwe blogbijdrage sta ik op en stap over Sammy heen richting de keuken. Sammy kijkt me na maar blijft liggen. Katrien staat op onder de tafel vandaan en volgt me. Terug, vergeten de telefoon te pakken. Katrien mee en in tweede instantie ook Sam in de benen. Laarzen aan, wat getwijfeld bij de jas maar toch maar meegenomen en de deur uit.
Warm is het en winderig. Die onweersvoorspelling voor vanmiddag kan alle kanten op. De temperatuur spreekt in het voordeel, de wind werkt niet mee. De honden zwermen uit en ik loop richting het bruggetje. Om de hoek van het bbq-hok schijnt de zon me recht in het gezicht. De jas had ik beter kunnen laten hangen. Nauwelijks negen uur en meer dan enkel warm. Bij het bruggetje gekomen is Sammy snel bij mij maar moeten we wachten op Katrien. De dame rolt zich een eind de heuvel op gretig en met graagte op haar rug door het gras. Kont en kop heftig in tegengestelde richting van links naar rechts schurend. Zoals mijn moeder dat vroeger tegen een deurstijl kon als ze jeuk op haar rug had.
Eindelijk klaar komt Katrien druk zwiepend met haar staart onze kant op gewaggeld, incasseert haar brugbeloning en loopt in één beweging verder. Neus naar beneden en lezen maar. Sammy is al vooruit verdwenen en ik volg. Voorlopig een mooie dag. De zon hangt op dit deel van de route nog achter de boomkruinen en speelt met vlekjes door het gras. Ik zie weer overal minipadden huppelen, adem diep en stap flink door. Op het eiland zit een verdwaalde aalscholver in de halfdode berk. Vast een vergissing of de streek bevalt 'm zo goed dat hij de verdere trek naar het noorden voor gezien heeft gehouden.
Aangekomen bij de rivierinlaat loop ik richting de opvangbak om de stroming van het water te controleren. Onverwachts veel licht op deze plek. Ik kijk schuin omhoog achter me en kijk recht in de zon. Vreemd. Tijd, plaats, zon, ergens klop iets niet. Ik sta er verder niet bij stil, keer terug op de dijk en zoek Sammy voor zijn inlaatbrokje. Sammy staat bij de rivier. Vreemd donker maar nog steeds zie ik niet wat is gebeurd tot ik Sammy's blik volg en de omgevallen bomen zie. Een clubje van 4 of 5 bomen, de voet van stammen in een kluitje op een, een twintigtal meters hoog met 30 tot 40 centimeter stamdoorsnede ligt op z'n kant. Geen dood spul en hoewel het wat waait heeft de wind vandaag niet de kracht om bomen te ontwortelen. Naijleffect van zaterdagnacht?? Oeps, werk aan de winkel maar gelukkig niet op een urgente plek.
Verder het rondje afgemaakt. Naaktslakken ontwijkend, naar jonge eenden gezocht in het meer en vergeefs staan wachten op de tweede sprong van een karper. Sammy op het strandje wat gepest met brokjes in het water gooien, wat staan dralen en toen doorgelopen richting de tweede bak koffie.
Warm is het en winderig. Die onweersvoorspelling voor vanmiddag kan alle kanten op. De temperatuur spreekt in het voordeel, de wind werkt niet mee. De honden zwermen uit en ik loop richting het bruggetje. Om de hoek van het bbq-hok schijnt de zon me recht in het gezicht. De jas had ik beter kunnen laten hangen. Nauwelijks negen uur en meer dan enkel warm. Bij het bruggetje gekomen is Sammy snel bij mij maar moeten we wachten op Katrien. De dame rolt zich een eind de heuvel op gretig en met graagte op haar rug door het gras. Kont en kop heftig in tegengestelde richting van links naar rechts schurend. Zoals mijn moeder dat vroeger tegen een deurstijl kon als ze jeuk op haar rug had.
Eindelijk klaar komt Katrien druk zwiepend met haar staart onze kant op gewaggeld, incasseert haar brugbeloning en loopt in één beweging verder. Neus naar beneden en lezen maar. Sammy is al vooruit verdwenen en ik volg. Voorlopig een mooie dag. De zon hangt op dit deel van de route nog achter de boomkruinen en speelt met vlekjes door het gras. Ik zie weer overal minipadden huppelen, adem diep en stap flink door. Op het eiland zit een verdwaalde aalscholver in de halfdode berk. Vast een vergissing of de streek bevalt 'm zo goed dat hij de verdere trek naar het noorden voor gezien heeft gehouden.
Aangekomen bij de rivierinlaat loop ik richting de opvangbak om de stroming van het water te controleren. Onverwachts veel licht op deze plek. Ik kijk schuin omhoog achter me en kijk recht in de zon. Vreemd. Tijd, plaats, zon, ergens klop iets niet. Ik sta er verder niet bij stil, keer terug op de dijk en zoek Sammy voor zijn inlaatbrokje. Sammy staat bij de rivier. Vreemd donker maar nog steeds zie ik niet wat is gebeurd tot ik Sammy's blik volg en de omgevallen bomen zie. Een clubje van 4 of 5 bomen, de voet van stammen in een kluitje op een, een twintigtal meters hoog met 30 tot 40 centimeter stamdoorsnede ligt op z'n kant. Geen dood spul en hoewel het wat waait heeft de wind vandaag niet de kracht om bomen te ontwortelen. Naijleffect van zaterdagnacht?? Oeps, werk aan de winkel maar gelukkig niet op een urgente plek.
Verder het rondje afgemaakt. Naaktslakken ontwijkend, naar jonge eenden gezocht in het meer en vergeefs staan wachten op de tweede sprong van een karper. Sammy op het strandje wat gepest met brokjes in het water gooien, wat staan dralen en toen doorgelopen richting de tweede bak koffie.
woensdag 6 juni 2012
4 (6/6)
Met een "Kom" verzamelt de kleine karavaan zich in de keuken. Katrien had al wat lopen aandringen tijdens de koffie en stond te springen bij de deur. Laarzen aangewrongen en in een meegaande beweging de jas van de kapstok getild. Buiten was het nat. De weersomslag was gisteravond al voelbaar.
Katrien ging ook buiten voor. Trap af en de hoek om. De nood was duidelijk hoog. Onderweg naar beneden kwam eerst Sammy voorbij en net voor het bruggetje schoot Katrien langs me, halsoverkop afremmend om haar beloning in ontvangst te nemen. Ze nam zelfs de moeite om te gaan zitten. Brokje binnen is de aandacht direct elders. De honden snuffelen meer dan ik om me heen kijk. En waar de een snuffelt rent de ander direct naar toe. Geen van beide wil iets missen van wat de ander ruikt.
Na de brokjes ging het verder over de dijk. In het meer bewoog vanalles maar ik kon nauwelijks zien wat. Klein spul dat was duidelijk. Volgens mij fuutjes maar noch de kleintjes noch de begeleidende grote vogels zag ik onder water verdwijnen. Tijd voor een bril, ook tijdens de ochtendwandeling en niet alleen achter het stuur. Al lopende gaven de onwillige spieren langzaam hun protest op en ook het gepiep van de gewrichten liet na. Een explosieve dag gisteren. Beweging verleer je niet maar conditie is gebaat bij enige routine. Het rekken en strekken duurde Sammy te lang en hij kwam weer kijken waar ik bleef. Ok, verder.
Het was overal nat, maar dat zal niet de aanleiding zijn geweest. Ieder jaar weer is er zo'n moment, dat het lijkt alsof de grond voor je voeten beweegt. Zo ook nu. Minder verbaasd maar daarom niet minder gegeneerd loop ik verder. Het kraakt onder mijn zolen en krioelt om me heen van de jonge padden. Klein zijn ze heel klein en veel vooral met heel velen. Het zijn perfecte miniaturen. Aandoenlijk fragiel zonder de afstotelijke wratterigheid van een volwassen versie. Met z'n zessen passen ze makkelijk op het topkootje van mijn wijsvinger.
Het kostte ff slikken, maar staan blijven is ook geen oplossing. Ik maak deel uit van hun afvalrace. Na de vissen die hen massaal genuttigd zullen hebben toen ze met staart door het water friemelden. Geen idee welke obstakels hen nog te wachten staan, maar mocht dit, wat voor mijn voeten alle kanten uit huppelt, allemaal volwassen worden dan zou hier tijdens de paddentrek sprake zijn van een soort voetbalveldbreed rollend tapijt. Dan zou ik hier niet meer willen lopen.
Door richting het strandje. Op het meer nu èn jonge eenden èn jonge futen. Scheelt toch als aan je verwachtingen wordt voldaan, hoe fout het principe ook is. Over het strandje richting huis. Papieren bij elkaar zoeken en richting de stad. De dag kan beginnen.
Katrien ging ook buiten voor. Trap af en de hoek om. De nood was duidelijk hoog. Onderweg naar beneden kwam eerst Sammy voorbij en net voor het bruggetje schoot Katrien langs me, halsoverkop afremmend om haar beloning in ontvangst te nemen. Ze nam zelfs de moeite om te gaan zitten. Brokje binnen is de aandacht direct elders. De honden snuffelen meer dan ik om me heen kijk. En waar de een snuffelt rent de ander direct naar toe. Geen van beide wil iets missen van wat de ander ruikt.
Na de brokjes ging het verder over de dijk. In het meer bewoog vanalles maar ik kon nauwelijks zien wat. Klein spul dat was duidelijk. Volgens mij fuutjes maar noch de kleintjes noch de begeleidende grote vogels zag ik onder water verdwijnen. Tijd voor een bril, ook tijdens de ochtendwandeling en niet alleen achter het stuur. Al lopende gaven de onwillige spieren langzaam hun protest op en ook het gepiep van de gewrichten liet na. Een explosieve dag gisteren. Beweging verleer je niet maar conditie is gebaat bij enige routine. Het rekken en strekken duurde Sammy te lang en hij kwam weer kijken waar ik bleef. Ok, verder.
Het was overal nat, maar dat zal niet de aanleiding zijn geweest. Ieder jaar weer is er zo'n moment, dat het lijkt alsof de grond voor je voeten beweegt. Zo ook nu. Minder verbaasd maar daarom niet minder gegeneerd loop ik verder. Het kraakt onder mijn zolen en krioelt om me heen van de jonge padden. Klein zijn ze heel klein en veel vooral met heel velen. Het zijn perfecte miniaturen. Aandoenlijk fragiel zonder de afstotelijke wratterigheid van een volwassen versie. Met z'n zessen passen ze makkelijk op het topkootje van mijn wijsvinger.
Het kostte ff slikken, maar staan blijven is ook geen oplossing. Ik maak deel uit van hun afvalrace. Na de vissen die hen massaal genuttigd zullen hebben toen ze met staart door het water friemelden. Geen idee welke obstakels hen nog te wachten staan, maar mocht dit, wat voor mijn voeten alle kanten uit huppelt, allemaal volwassen worden dan zou hier tijdens de paddentrek sprake zijn van een soort voetbalveldbreed rollend tapijt. Dan zou ik hier niet meer willen lopen.
Door richting het strandje. Op het meer nu èn jonge eenden èn jonge futen. Scheelt toch als aan je verwachtingen wordt voldaan, hoe fout het principe ook is. Over het strandje richting huis. Papieren bij elkaar zoeken en richting de stad. De dag kan beginnen.
dinsdag 5 juni 2012
3 (5/6)
Zonder iets te zeggen opgestaan en naar de keuken gelopen. De ochtendroutine zit er zo in gebakken, daar zijn woorden in feite overbodig, ook bij de honden. Mijn zakje voor de beloningen onderweg bijgevuld en naar buiten. De fontein loopt nog slechter dan gisteren. Vervelend, dat komt me helemaal niet uit.
De honden drentelen wat om me heen op het bordes. Ik moet het voorbeeld geven en doe dat door de trap af te lopen en de richting van het bruggetje in te slaan. Zowel Sam als Katrien zoeken het vandaag een heel eind naar rechts. Blijkbaar heeft vannnacht wild rond de vuurplaats gelopen. Ik ben al bijna bij de overloop voordat Katrien me als eerst voorbij gaat. Het duurt nog ff voordat Sammy komt aangerend. Interessante luchtjes, dat is duidelijk.
Het gemaaide gras op de dijk begint te ruiken op een verkeerde manier. Ergens de komende dagen een extra rondje maaien om een grote rottende zooi te voorkomen. Om me heen is het een vrolijke bedoening van fris groen en gele vlekjes zon. Jammer dat het intern zwaar bewolkt is. Vannacht is de hele onmogelijkheid van mijn huidige bestaan weereens over me heen gerold. Sinds me dat zo bij tijd en wijle overkomt, kan ik me iets voorstellen bij het idee, dat je domme dingen doet omdat je het helemaal niet meer ziet zitten.
Gelukkig ben ik tegenwoordig redelijk in staat om me te kalmeren. Ben vanochtend ook niet verkeerd opgestaan maar lopende over de dijk zakt de stemming weer de verkeerde kant op. Hoevaak de schoonheid opbeurend werkt soms werkt het averechts. Zoals vanochtend. Mezelf gedwongen om met mijn omgeving en niet met mezelf bezig te zijn. Mijn blik over het meer laten glijden met de eenden en die ene fuut, het lichtspel in de steeds dichter wordend bladertooi en het kabbelende water in het passerende riviertje. Sammy kreeg vast een beetje een sik van mij, want iedere keer als ik achterop raak, voelt hij de behoefte om te controleren waar ik blijf.
Aan het eind van de dijk schieten de honden ineens weg. Katrien als eerste maar het is Sammy die het struikgewas induikt. Loos alarm. Gelukkig. Het is de tijd van jong spul en dat is niet snel genoeg om aan hun dodelijke jaag- en speldrift te ontkomen. Vervelend als het mis gaat maar anderzijds wordt vanaf september weer naar hartelust op bijna alles geschoten.
Hijgend lopen de honden me voorbij, nemen hun beloning in ontvangst en gaan snuffelend verder richting strandje. Tegen de rietrand in het water een hoop geklots. Een stel karpers is nog verlaat aan het rollebollen geslagen en laten zich door mij noch door de honden storen. De honden weten niet echt wat ze er mee aan moeten, kijken, aarzelen en besluiten toch maar door te lopen. Het is de route onderlangs het meer en dus loopt Katrien voorop.
Als ik op het strandje aankom staat Katrien al te wachten op de brokjes, die ik haar in het water gooi. In eerste instantie te ver. Zwemmen heeft absoluut niet haar voorkeur. Water is aardig tot zover de poten haar dragen en het water tegen de borst klotst, verder zit er niet in. Na wat brokjes dichterbij haar gegooid te hebben, durfde ze toch de eerste twee uit het water te vissen, dronk wat er rende ver voor ons uit naar huis.
De honden drentelen wat om me heen op het bordes. Ik moet het voorbeeld geven en doe dat door de trap af te lopen en de richting van het bruggetje in te slaan. Zowel Sam als Katrien zoeken het vandaag een heel eind naar rechts. Blijkbaar heeft vannnacht wild rond de vuurplaats gelopen. Ik ben al bijna bij de overloop voordat Katrien me als eerst voorbij gaat. Het duurt nog ff voordat Sammy komt aangerend. Interessante luchtjes, dat is duidelijk.
Het gemaaide gras op de dijk begint te ruiken op een verkeerde manier. Ergens de komende dagen een extra rondje maaien om een grote rottende zooi te voorkomen. Om me heen is het een vrolijke bedoening van fris groen en gele vlekjes zon. Jammer dat het intern zwaar bewolkt is. Vannacht is de hele onmogelijkheid van mijn huidige bestaan weereens over me heen gerold. Sinds me dat zo bij tijd en wijle overkomt, kan ik me iets voorstellen bij het idee, dat je domme dingen doet omdat je het helemaal niet meer ziet zitten.
Gelukkig ben ik tegenwoordig redelijk in staat om me te kalmeren. Ben vanochtend ook niet verkeerd opgestaan maar lopende over de dijk zakt de stemming weer de verkeerde kant op. Hoevaak de schoonheid opbeurend werkt soms werkt het averechts. Zoals vanochtend. Mezelf gedwongen om met mijn omgeving en niet met mezelf bezig te zijn. Mijn blik over het meer laten glijden met de eenden en die ene fuut, het lichtspel in de steeds dichter wordend bladertooi en het kabbelende water in het passerende riviertje. Sammy kreeg vast een beetje een sik van mij, want iedere keer als ik achterop raak, voelt hij de behoefte om te controleren waar ik blijf.
Aan het eind van de dijk schieten de honden ineens weg. Katrien als eerste maar het is Sammy die het struikgewas induikt. Loos alarm. Gelukkig. Het is de tijd van jong spul en dat is niet snel genoeg om aan hun dodelijke jaag- en speldrift te ontkomen. Vervelend als het mis gaat maar anderzijds wordt vanaf september weer naar hartelust op bijna alles geschoten.
Hijgend lopen de honden me voorbij, nemen hun beloning in ontvangst en gaan snuffelend verder richting strandje. Tegen de rietrand in het water een hoop geklots. Een stel karpers is nog verlaat aan het rollebollen geslagen en laten zich door mij noch door de honden storen. De honden weten niet echt wat ze er mee aan moeten, kijken, aarzelen en besluiten toch maar door te lopen. Het is de route onderlangs het meer en dus loopt Katrien voorop.
Als ik op het strandje aankom staat Katrien al te wachten op de brokjes, die ik haar in het water gooi. In eerste instantie te ver. Zwemmen heeft absoluut niet haar voorkeur. Water is aardig tot zover de poten haar dragen en het water tegen de borst klotst, verder zit er niet in. Na wat brokjes dichterbij haar gegooid te hebben, durfde ze toch de eerste twee uit het water te vissen, dronk wat er rende ver voor ons uit naar huis.
maandag 4 juni 2012
2 (4/6)
"Kom jongens."
Katrien veert op onder de tafel vandaan en Sam werpt een blik vanuit de huiskamer onze kant op. Bezig met het aantrekken van mijn laarzen hoor ik Sammy rekkend en strekkend de bank verlaten en naar de keuken komen. Jas maar weer mee en met het openen van de keukendeur de honden dwingen om een paar passen naar achteren te doen. Na al die jaren snappen ze nog steeds niet dat het geen zin heeft om met de neus tegen de deur te staan als deze naar binnen opengaat.
De trap van het bordes naar beneden en rechtsom langs de auto richting het meer. De honden zijn al even buiten geweest dus vandaag geen overlopende blazen maar een gedwee gevolg in mijn kielzog. Sammy kijkt omhoog, ruikt, toont trots zijn schoonheid. Katrien slungelt daar achteraan meer een toevallig samenraapsel dat wonderlijker wijze vooruit beweegt. Kop naar de grond, niet plomp maar volstrekt verstoken van enige sierlijkheid.
Na een korte stop bij het bruggetje gaat het verder. Het meer is nog steeds boven peil. De watermassa heeft moeite om de spijlen te passeren. Toch word de doorgang nauwelijks extra belemmert door bladeren en ander drijvend spul.
Ondanks de zon belooft het geen droge dag te worden. Dreigend lucht, donkergrijze wolken, het verkeerde licht. Ongewild stap ik sneller door dan normaal. Vandaag geen kontjesdag. De honden lopen achter me aan. Een paar eenden vliegen op. Dit jaar nog geen jonkies gezien. Ik schakel terug. Het is geen wedstrijd. Bij de inlaat van de rivier naar het meer ligt een berg zand aan de kant van het meer en het water stroomt behoorlijk door. Morgen leeg scheppen en kijken/voelen of de buis redelijk schoon is gespoeld.
Vandaag gaat het aan het eind van het meer bergop het bos in. Het opvangbekken voor het water van de fontein controleren. Sammy is blij, schiet ineens naar voren en verdwijnt snel omhoog. Dit is zijn favoriete route terwijl Katrien liever onder langs het meer loopt. Het pad omhoog lijkt wel een drooggevallen bergbeek. Het water heeft hier zaterdag door een dik bladerdek zijn weg naar beneden schoongeveegd. In het bos liggen links en rechts nieuw omgevallen bomen. Enkel dood spul waarvan het wachten was waarneer het omvalt.
In het bos verlaten we de platgetreden paden en duiken het ravijn in waar ooit de wateropvang is gerealiseerd voor de toenmalige wasplaats net voorbij het huis. Toch gauw hemelsbreed een kilometer verderop. Het bekken zit niet bomvol zand maar er is meer zand naar beneden gekomen dan me lief is. Binnenkort waarschijnlijk even schoonspoelen anders na het volgende noodweer. Het zijn maar bladeren die de antieke voeding van de fontein verstoppen. Net op het moment dat we bij de keuken terugkomen blubbert en bubbelt modder, lucht en water uit de fontein. Even later stroomt het water weer maar niet met het gewenste enthousiasme. Iets klopt nog niet.
Katrien veert op onder de tafel vandaan en Sam werpt een blik vanuit de huiskamer onze kant op. Bezig met het aantrekken van mijn laarzen hoor ik Sammy rekkend en strekkend de bank verlaten en naar de keuken komen. Jas maar weer mee en met het openen van de keukendeur de honden dwingen om een paar passen naar achteren te doen. Na al die jaren snappen ze nog steeds niet dat het geen zin heeft om met de neus tegen de deur te staan als deze naar binnen opengaat.
De trap van het bordes naar beneden en rechtsom langs de auto richting het meer. De honden zijn al even buiten geweest dus vandaag geen overlopende blazen maar een gedwee gevolg in mijn kielzog. Sammy kijkt omhoog, ruikt, toont trots zijn schoonheid. Katrien slungelt daar achteraan meer een toevallig samenraapsel dat wonderlijker wijze vooruit beweegt. Kop naar de grond, niet plomp maar volstrekt verstoken van enige sierlijkheid.
Na een korte stop bij het bruggetje gaat het verder. Het meer is nog steeds boven peil. De watermassa heeft moeite om de spijlen te passeren. Toch word de doorgang nauwelijks extra belemmert door bladeren en ander drijvend spul.
Ondanks de zon belooft het geen droge dag te worden. Dreigend lucht, donkergrijze wolken, het verkeerde licht. Ongewild stap ik sneller door dan normaal. Vandaag geen kontjesdag. De honden lopen achter me aan. Een paar eenden vliegen op. Dit jaar nog geen jonkies gezien. Ik schakel terug. Het is geen wedstrijd. Bij de inlaat van de rivier naar het meer ligt een berg zand aan de kant van het meer en het water stroomt behoorlijk door. Morgen leeg scheppen en kijken/voelen of de buis redelijk schoon is gespoeld.
Vandaag gaat het aan het eind van het meer bergop het bos in. Het opvangbekken voor het water van de fontein controleren. Sammy is blij, schiet ineens naar voren en verdwijnt snel omhoog. Dit is zijn favoriete route terwijl Katrien liever onder langs het meer loopt. Het pad omhoog lijkt wel een drooggevallen bergbeek. Het water heeft hier zaterdag door een dik bladerdek zijn weg naar beneden schoongeveegd. In het bos liggen links en rechts nieuw omgevallen bomen. Enkel dood spul waarvan het wachten was waarneer het omvalt.
In het bos verlaten we de platgetreden paden en duiken het ravijn in waar ooit de wateropvang is gerealiseerd voor de toenmalige wasplaats net voorbij het huis. Toch gauw hemelsbreed een kilometer verderop. Het bekken zit niet bomvol zand maar er is meer zand naar beneden gekomen dan me lief is. Binnenkort waarschijnlijk even schoonspoelen anders na het volgende noodweer. Het zijn maar bladeren die de antieke voeding van de fontein verstoppen. Net op het moment dat we bij de keuken terugkomen blubbert en bubbelt modder, lucht en water uit de fontein. Even later stroomt het water weer maar niet met het gewenste enthousiasme. Iets klopt nog niet.
zondag 3 juni 2012
1 (3/6)
"Kom, eens zien wat we aantreffen!" Met die woorden stond ik op en liep naar de keuken. Katrien was direct present en Sammy volgde gewoontegetrouw met enige vertraging. De sloffen voor laarzen verwisselen, de jas van de kapstok genomen want het zou goed afgekoeld zijn vandaag en naar buiten met iets meer dan alleen mijn eigen gewicht in de laarzen. Hopelijk vielen de gevolgen van het urenlange noodweer rond middernacht een beetje mee.
Sammy loopt naar de in 1999 onttopte den voor zijn eerste ochtendstraal. Katrien is minder kieskeurig en pist bijna over mijn voeten. De fontein in de vijver voor de keuken geeft geen water meer. Waarschijnlijk is de doorvoer verstopt met bladeren of erger het opvangbassin voor het water tot aan de rand gevuld met modder, zand en grind. Ik had het net een paar weken geleden schoongemaakt. De wilg naast het huis is geknakt maar stond al op de lijst om verwijderd te worden.
Nog een paar keer "Kom" zijn nodig om de aandacht van de honden te trekken en samen richting het bruggetje te lopen. Alles is door en door nat. Waar het maar een beetje vlak of verlaagd is staat het water. Van verre hoor ik de overloop van het meer met zeldzame kracht overstromen. Het meer staat grofweg 10 centimeter hoger dan gisteren. En dat maal 60.000 m2. Een hoop water, maar dat had ik vannacht al begrepen.
Na de ergste bladeren voor het rooster van de overloop te hebben verwijderd, ging het verder over de dijk. Wonderwel geen zichtbaar omgevallen bomen. Wel veel takken en takjes maar vnl dood hout. De rivier die je ongeveer halverwege de dijk treft, is al over zijn hoogtepunt heen. Je ziet het platgeslagen gras en de verse zandafzettingen hier en daar op de oevers. In de opvangbak voor het water, dat vanuit het riviertje in het meer stroomt, stond het water verdacht laag. Het stroomde wel nog, maar toch duidelijk verstopt. Al die uren schoonmaakwerk deze winter in een paar uur tenietgedaan.
Gelukkig lag de boomstaak er nog waarmee ik in de ruim 14 meter lange buis het zand probeer te verdrijven. Met natte knieën ging het niet veel later verder terug naar huis langs de boskant van het meter. Overal sijpelde water langs de stijle helling naar beneden en naast het smalle paadje stond een brede en lange plas water. De bomen oogden als een kat die in het water is gevallen. Alles droop. Terug op de hoogte van het bruggetje was te zien dat het water metersbreed uit het ravein gekomen is waar normaal gesproken de breedte van 20 centimeter nauwelijks gehaald wordt.
De honden lesten al hun dorst in het meer en baggerde door de modder naar het strandje. Katrien viste haar brokjes uit het water en Sammy kwam ze persoonlijk halen. In het laatste stuk geen zichtbare schade meer gezien alleen de alom aanwezige nattigheid. Tijd voor de tweede kop koffie.
Sammy loopt naar de in 1999 onttopte den voor zijn eerste ochtendstraal. Katrien is minder kieskeurig en pist bijna over mijn voeten. De fontein in de vijver voor de keuken geeft geen water meer. Waarschijnlijk is de doorvoer verstopt met bladeren of erger het opvangbassin voor het water tot aan de rand gevuld met modder, zand en grind. Ik had het net een paar weken geleden schoongemaakt. De wilg naast het huis is geknakt maar stond al op de lijst om verwijderd te worden.
Nog een paar keer "Kom" zijn nodig om de aandacht van de honden te trekken en samen richting het bruggetje te lopen. Alles is door en door nat. Waar het maar een beetje vlak of verlaagd is staat het water. Van verre hoor ik de overloop van het meer met zeldzame kracht overstromen. Het meer staat grofweg 10 centimeter hoger dan gisteren. En dat maal 60.000 m2. Een hoop water, maar dat had ik vannacht al begrepen.
Na de ergste bladeren voor het rooster van de overloop te hebben verwijderd, ging het verder over de dijk. Wonderwel geen zichtbaar omgevallen bomen. Wel veel takken en takjes maar vnl dood hout. De rivier die je ongeveer halverwege de dijk treft, is al over zijn hoogtepunt heen. Je ziet het platgeslagen gras en de verse zandafzettingen hier en daar op de oevers. In de opvangbak voor het water, dat vanuit het riviertje in het meer stroomt, stond het water verdacht laag. Het stroomde wel nog, maar toch duidelijk verstopt. Al die uren schoonmaakwerk deze winter in een paar uur tenietgedaan.
Gelukkig lag de boomstaak er nog waarmee ik in de ruim 14 meter lange buis het zand probeer te verdrijven. Met natte knieën ging het niet veel later verder terug naar huis langs de boskant van het meter. Overal sijpelde water langs de stijle helling naar beneden en naast het smalle paadje stond een brede en lange plas water. De bomen oogden als een kat die in het water is gevallen. Alles droop. Terug op de hoogte van het bruggetje was te zien dat het water metersbreed uit het ravein gekomen is waar normaal gesproken de breedte van 20 centimeter nauwelijks gehaald wordt.
De honden lesten al hun dorst in het meer en baggerde door de modder naar het strandje. Katrien viste haar brokjes uit het water en Sammy kwam ze persoonlijk halen. In het laatste stuk geen zichtbare schade meer gezien alleen de alom aanwezige nattigheid. Tijd voor de tweede kop koffie.
Abonneren op:
Posts (Atom)