Na de koffie terug naar boven. Vergeten de ramen open te zetten. Het is een beetje de verkeerde volgorde maar met al die kwakende kikkers kunnen de ramen 's nachts beter dicht blijven. Terug beneden staan beide honden achter de deur te wachten. Uitnodiging overbodig.
Laarzen aan en even getwijfeld bij de paraplu. Er valt wat maar als het bij de motregen blijf hoef ik het ding niet mee te nemen. Ik kijk de honden 'ns aan en besluit het bij de jas te laten. Zij moeten het het hele jaar met hun vacht doen. Binnen, buiten, zon of regen, bloedjeswarm of ijskoud. Soms vraag ik me af of ze denken dat ik iedere keer mijn poten verwissel en mijn vacht aan- en uittrek. Niet dat ze daar concreet mee bezig zijn, maar misschien wel ooit geweest. Nu is het routine en willen zij maar één ding en dat is: naar buiten!
De regen wordt niet als obstakel ervaren. Katrien schiet links het grote veld op en Sammy gaat verder met bewateren van de gigantische den op weg naar het bruggetje. Menig vierkant meter gras en ook enige onfortuinlijke hortensia's hebben al het loodje moeten leggen maar de den houdt stand. Sam's gezeik deert de boom niet. De den heeft te lijden (gehad) van storm en blikseminslagen, maar dan meer richting de top. Zo hoog komt Sammy niet.
Voordat ik het in de gaten heb zijn we al aan het einde van de dijk. Mooi geen brokjes uitgedeeld waar riviertje en dijk uit elkaar gaan. Blijkbaar was het aan mij te zien dat aandringen geen zin had, want daar zijn ze wel toe in staat. Bij de waterinlaat stonden ze op me te wachten en om de bocht, bij de splitsing naar het bos weer. Alles volgens de aangeleerde routines en dankzij de afwezigheid van aantrekkelijk bewegend wild.
Het is grijs weer maar de zon prikt er achter me doorheen. Het geeft een raar licht, twijfellicht? Een vreemde mengeling van grijs en goud zonder twinkelende weerspiegeling in het water. De eenden dobberen ongeïnteresseerd rond het eiland en vanaf het huis lijkt de grijze sluier dicht te trekken.
Verzonken in gedachten loop ik achter de honden aan. Sammy loopt me voor de voeten en Katrien meters daar vooruit. Na de brokjesstop op het strandje verder door naar huis. De dag komt eraan, maar ik heb geen zin om te beginnen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten