"Kom jongens, we gaan."
Van drie kanten gestommel richting de keuken. Sammy had al een partijtje zitten zeuren en jammeren maar eerst mijn koffie. En dat in alle rust. Telefoon mee, spray in mijn zak, brokjes nog voldoende, laarzen aan en behalve de jas ook een sjaal omgeslagen. Ridicuul maar waar. Het is bar frisjes buiten.
"Iets is anders" schiet door mijn hoofd als ik de trapjes van het bordes afloop. Sammy loopt gericht vooruit. Katrien blijft staan, kijkt en twijfelt. Rechts wordt de richting, zoals trouwens bijna altijd de laatste tijd. Ik zie,dat ik de barruimte open heb laten staan. Zou je in een stad niet moeten doen. Na een snelle controle of geen kat of andere viervoeter binnen rondstruint de deur gesloten en sleutelset in mijn zak gestoken. Over de vuurplek achter de honden aan.
Het meer ligt erbij als een spiegel. Ineens snap ik ook wat me bij het naar buiten gaan opviel. De stilte. Zaterdag, geen wind en vogels die hun snavel houden. Dan is het dus stil, echt stil. Zondag middag kan de stilte nog indringender zijn. Ik laat het beeld van het meer in me bezinken en loop langzaam verder over de dijk. Een fuut duikt in het meer op en onder. In de verte een hoop eenden maar geen gekwaak.
Bij de buren in de weilanden is iets dat de aandacht van de honden trekt. Eerst Sammy en direct daarna Katrien. Tussen al de bomen, takken en bladeren door zie ik een hoop maar niks wat de aandacht van de honden zou kunnen trekken. Het zijn mooie wilde weilanden. Natte weilanden zonder eentonigheid. Veel bloeiende planten o.a. gele irrissen en zelfs van mijn afstand is de grote variatie aan grassen zichtbaar. Maar niks wat beweegt. Geen ree, vos, hert of moerasbever. Blijkbaar geldt dat alleen voor mij. De honden blijven gejaagd heen en weer rennen en geconcentreerd richting de buren blikken.
Ik loop door. Gooi er een "Kom" tegen aan en bij de bocht in de dijk roep ik ze met naam. Even die twijfel of ze er vandoor zijn gegaan, maar daar komen ze al aanzetten, druk onderling bezig. Ze slikken allebei hun beloning naar binnen en lopen verder naar het eind van de dijk. Links en rechts een hoop te snuffelen maar niks meer wat hun volledige aandacht weet te trekken.
Bij de waterinlaat de doorstroming gecontroleerd en niet echt tevreden. Hier moeten we iets mee. De honden zitten netjes te wachten, kasseren hun brokje en maken de bocht naar de terugweg. Weer ff een totaalblik over het rimpelloze meer. Het is bewolkt maar helder en dan weer dat besef van de stilte. Een zangvogel waagt zijn stem te verheffen, weet de stilte te doorbreken maar laat ze niet verdwijnen. Ik sta wat te staan en ondertussen zijn de honden doorgelopen. Voordat Sammy zich verplicht voelt me op te halen, loop ik door.
We komen samen op het strand. Katrien wacht in het water op haar brokjes en Sam lijkt me indringend aan. Een soort van "Aub niet in het water!" Ik geef de honden waarvan ik denk dat ze willen en loop langs ze heen. De dag wacht.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten