Met een "Kom" verzamelt de kleine karavaan zich in de keuken. Katrien had al wat lopen aandringen tijdens de koffie en stond te springen bij de deur. Laarzen aangewrongen en in een meegaande beweging de jas van de kapstok getild. Buiten was het nat. De weersomslag was gisteravond al voelbaar.
Katrien ging ook buiten voor. Trap af en de hoek om. De nood was duidelijk hoog. Onderweg naar beneden kwam eerst Sammy voorbij en net voor het bruggetje schoot Katrien langs me, halsoverkop afremmend om haar beloning in ontvangst te nemen. Ze nam zelfs de moeite om te gaan zitten. Brokje binnen is de aandacht direct elders. De honden snuffelen meer dan ik om me heen kijk. En waar de een snuffelt rent de ander direct naar toe. Geen van beide wil iets missen van wat de ander ruikt.
Na de brokjes ging het verder over de dijk. In het meer bewoog vanalles maar ik kon nauwelijks zien wat. Klein spul dat was duidelijk. Volgens mij fuutjes maar noch de kleintjes noch de begeleidende grote vogels zag ik onder water verdwijnen. Tijd voor een bril, ook tijdens de ochtendwandeling en niet alleen achter het stuur. Al lopende gaven de onwillige spieren langzaam hun protest op en ook het gepiep van de gewrichten liet na. Een explosieve dag gisteren. Beweging verleer je niet maar conditie is gebaat bij enige routine. Het rekken en strekken duurde Sammy te lang en hij kwam weer kijken waar ik bleef. Ok, verder.
Het was overal nat, maar dat zal niet de aanleiding zijn geweest. Ieder jaar weer is er zo'n moment, dat het lijkt alsof de grond voor je voeten beweegt. Zo ook nu. Minder verbaasd maar daarom niet minder gegeneerd loop ik verder. Het kraakt onder mijn zolen en krioelt om me heen van de jonge padden. Klein zijn ze heel klein en veel vooral met heel velen. Het zijn perfecte miniaturen. Aandoenlijk fragiel zonder de afstotelijke wratterigheid van een volwassen versie. Met z'n zessen passen ze makkelijk op het topkootje van mijn wijsvinger.
Het kostte ff slikken, maar staan blijven is ook geen oplossing. Ik maak deel uit van hun afvalrace. Na de vissen die hen massaal genuttigd zullen hebben toen ze met staart door het water friemelden. Geen idee welke obstakels hen nog te wachten staan, maar mocht dit, wat voor mijn voeten alle kanten uit huppelt, allemaal volwassen worden dan zou hier tijdens de paddentrek sprake zijn van een soort voetbalveldbreed rollend tapijt. Dan zou ik hier niet meer willen lopen.
Door richting het strandje. Op het meer nu èn jonge eenden èn jonge futen. Scheelt toch als aan je verwachtingen wordt voldaan, hoe fout het principe ook is. Over het strandje richting huis. Papieren bij elkaar zoeken en richting de stad. De dag kan beginnen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten