Zonder iets te zeggen opgestaan en naar de keuken gelopen. De ochtendroutine zit er zo in gebakken, daar zijn woorden in feite overbodig, ook bij de honden. Mijn zakje voor de beloningen onderweg bijgevuld en naar buiten. De fontein loopt nog slechter dan gisteren. Vervelend, dat komt me helemaal niet uit.
De honden drentelen wat om me heen op het bordes. Ik moet het voorbeeld geven en doe dat door de trap af te lopen en de richting van het bruggetje in te slaan. Zowel Sam als Katrien zoeken het vandaag een heel eind naar rechts. Blijkbaar heeft vannnacht wild rond de vuurplaats gelopen. Ik ben al bijna bij de overloop voordat Katrien me als eerst voorbij gaat. Het duurt nog ff voordat Sammy komt aangerend. Interessante luchtjes, dat is duidelijk.
Het gemaaide gras op de dijk begint te ruiken op een verkeerde manier. Ergens de komende dagen een extra rondje maaien om een grote rottende zooi te voorkomen. Om me heen is het een vrolijke bedoening van fris groen en gele vlekjes zon. Jammer dat het intern zwaar bewolkt is. Vannacht is de hele onmogelijkheid van mijn huidige bestaan weereens over me heen gerold. Sinds me dat zo bij tijd en wijle overkomt, kan ik me iets voorstellen bij het idee, dat je domme dingen doet omdat je het helemaal niet meer ziet zitten.
Gelukkig ben ik tegenwoordig redelijk in staat om me te kalmeren. Ben vanochtend ook niet verkeerd opgestaan maar lopende over de dijk zakt de stemming weer de verkeerde kant op. Hoevaak de schoonheid opbeurend werkt soms werkt het averechts. Zoals vanochtend. Mezelf gedwongen om met mijn omgeving en niet met mezelf bezig te zijn. Mijn blik over het meer laten glijden met de eenden en die ene fuut, het lichtspel in de steeds dichter wordend bladertooi en het kabbelende water in het passerende riviertje. Sammy kreeg vast een beetje een sik van mij, want iedere keer als ik achterop raak, voelt hij de behoefte om te controleren waar ik blijf.
Aan het eind van de dijk schieten de honden ineens weg. Katrien als eerste maar het is Sammy die het struikgewas induikt. Loos alarm. Gelukkig. Het is de tijd van jong spul en dat is niet snel genoeg om aan hun dodelijke jaag- en speldrift te ontkomen. Vervelend als het mis gaat maar anderzijds wordt vanaf september weer naar hartelust op bijna alles geschoten.
Hijgend lopen de honden me voorbij, nemen hun beloning in ontvangst en gaan snuffelend verder richting strandje. Tegen de rietrand in het water een hoop geklots. Een stel karpers is nog verlaat aan het rollebollen geslagen en laten zich door mij noch door de honden storen. De honden weten niet echt wat ze er mee aan moeten, kijken, aarzelen en besluiten toch maar door te lopen. Het is de route onderlangs het meer en dus loopt Katrien voorop.
Als ik op het strandje aankom staat Katrien al te wachten op de brokjes, die ik haar in het water gooi. In eerste instantie te ver. Zwemmen heeft absoluut niet haar voorkeur. Water is aardig tot zover de poten haar dragen en het water tegen de borst klotst, verder zit er niet in. Na wat brokjes dichterbij haar gegooid te hebben, durfde ze toch de eerste twee uit het water te vissen, dronk wat er rende ver voor ons uit naar huis.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten