"Kom, eens zien wat we aantreffen!" Met die woorden stond ik op en liep naar de keuken. Katrien was direct present en Sammy volgde gewoontegetrouw met enige vertraging. De sloffen voor laarzen verwisselen, de jas van de kapstok genomen want het zou goed afgekoeld zijn vandaag en naar buiten met iets meer dan alleen mijn eigen gewicht in de laarzen. Hopelijk vielen de gevolgen van het urenlange noodweer rond middernacht een beetje mee.
Sammy loopt naar de in 1999 onttopte den voor zijn eerste ochtendstraal. Katrien is minder kieskeurig en pist bijna over mijn voeten. De fontein in de vijver voor de keuken geeft geen water meer. Waarschijnlijk is de doorvoer verstopt met bladeren of erger het opvangbassin voor het water tot aan de rand gevuld met modder, zand en grind. Ik had het net een paar weken geleden schoongemaakt. De wilg naast het huis is geknakt maar stond al op de lijst om verwijderd te worden.
Nog een paar keer "Kom" zijn nodig om de aandacht van de honden te trekken en samen richting het bruggetje te lopen. Alles is door en door nat. Waar het maar een beetje vlak of verlaagd is staat het water. Van verre hoor ik de overloop van het meer met zeldzame kracht overstromen. Het meer staat grofweg 10 centimeter hoger dan gisteren. En dat maal 60.000 m2. Een hoop water, maar dat had ik vannacht al begrepen.
Na de ergste bladeren voor het rooster van de overloop te hebben verwijderd, ging het verder over de dijk. Wonderwel geen zichtbaar omgevallen bomen. Wel veel takken en takjes maar vnl dood hout. De rivier die je ongeveer halverwege de dijk treft, is al over zijn hoogtepunt heen. Je ziet het platgeslagen gras en de verse zandafzettingen hier en daar op de oevers. In de opvangbak voor het water, dat vanuit het riviertje in het meer stroomt, stond het water verdacht laag. Het stroomde wel nog, maar toch duidelijk verstopt. Al die uren schoonmaakwerk deze winter in een paar uur tenietgedaan.
Gelukkig lag de boomstaak er nog waarmee ik in de ruim 14 meter lange buis het zand probeer te verdrijven. Met natte knieën ging het niet veel later verder terug naar huis langs de boskant van het meter. Overal sijpelde water langs de stijle helling naar beneden en naast het smalle paadje stond een brede en lange plas water. De bomen oogden als een kat die in het water is gevallen. Alles droop. Terug op de hoogte van het bruggetje was te zien dat het water metersbreed uit het ravein gekomen is waar normaal gesproken de breedte van 20 centimeter nauwelijks gehaald wordt.
De honden lesten al hun dorst in het meer en baggerde door de modder naar het strandje. Katrien viste haar brokjes uit het water en Sammy kwam ze persoonlijk halen. In het laatste stuk geen zichtbare schade meer gezien alleen de alom aanwezige nattigheid. Tijd voor de tweede kop koffie.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten