Op moment dat ik de keuken in verdwijn, is een "Kom op boys" nodig om de honden in beweging te zetten. Eenmaal op de poten kan het hen niet snel genoeg gaan. Ho, ho, wachten op de baas. Of is het butler? Laarzen, jas, terug voor de telefoon en levensverzekering, de onderwegbrokjes bijvullen en eindelijk kunnen ze naar buiten.
Niet onaardig weer. Aangename temperatuur en soort van Hollandse luchten met wat dotten grijs die daar onderdoor schuiven. Wisselend bewolkt met enige dreiging maar waarschijnlijk toch geen regen. Ieder van de honden kiest zijn richting en ik loop ff langs de plekken waar gisteren die oen van een Telecom-ei in de slip bleef hangen. Wat een sukkel ook om met het grootste gewicht achter in de auto te denken, dat hij zich met een voorwielaandrijving tegen een grastalud kan optrekken. Ieder ander mens zou gewoon achteruit gereden zijn. Nee, hij ging bergaf keren. Hij had dan weliswaar vier wielen, maar uitgevonden had hij die duidelijk niet.
Niet weer aan ergeren. Geen goed idee om zo de dag te beginnen. Hop, met z'n alle naar het bruggetje, brokjes uitdelen en door over de dijk. Het is fris, schoon licht. Helder en duidelijk, geen sliertje ochtendnevel. Onderweg richting rivier en waterinlaat rollen de tranen over mijn linkerwang. Wist niet dat ik iets kwijt moest. Het loopt een beetje onvast met een zo'n waterig oog maar wrijven of deppen helpt niet. De waterlanders blijven lopen.
Bij de waterinlaat nog eens gekeken waar ineens die overvloed aan licht vandaag komt. Het zijn niet de omgevallen bomen, die weer andere boompjes naar de grond hebben gedwongen. Daarvoor liggen ze te ver weg. Op het eiland zelf zie ik niks bijzonders. Geen omgevallen bomen, geen andere verstoring van het beeld. De arm van de rivier aan mijn kant oversteken en ter plekke kijken gaat me net te ver. Wel nog even met de staak in de buis zitten wroeten in de hoop de doorstroming verder te verbeteren en vooral meer zand uit de buis met de stroom mee te laten gaan. Ik zal dat nog wel wat keren moeten herhalen.
Sammy loopt ongeduldig heen en weer over de dijk en houdt mij en Katrien in de gaten. Zo'n roedel bijeen houden is niet makkelijk als iedereen maar doet wat ie wil. Je ziet 'm denken. "Kom" en het clubje zet zich weer in beweging. We ronden het eind van het meren en keren onderlangs terug. In een treintje sukkelen we naar het strandje. Katrien voorop, Sammy daar een tiental meter achter en tenslotte ik. Geen van drieën kan momenteel beticht worden van een overmaat aan enthousiasme.
Op het strandje lopen de honden het water in en slobberen het een en ander naar binnen. Katrien wacht op haar brokjes. Iedere plons weet ze feilloos te lokaliseren. Sammy komt uit het water en eet me uit de hand. Genoeg voor vandaag. Terug naar het uitgangspunt. Koffie en misschien nog meer koffie. Ik geloof niet dat de dag vanzelf uit z'n startblokken komt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten