Er werd op me gewacht. Mijn "Kom op" had direct drieste drukte tot gevolg. Een springende Katrien en luid geblaf van Sammy. Op een dag als vandaag snap ik dat niet. De keukendeur staat al open sinds ik beneden ben, ze zijn al meer dan eens buiten geweest en doen nu toch alsof ze vrijgelaten worden uit een gevang. Allez Hop, dan.
Het is een prachtige dag. Zonnig, een graad of vijftien, slechts hier en daar een wolkje ... Eindelijk komt de werkelijkheid met het weerbericht overeen en dat nog in positief zin ook. Sjaal om maar jas open en de trapjes af en opweg naar het bruggetje. De honden zijn al druk, mn Katrien, die snuffelt met een gedrevenheid waar een ADHD'er nog een voorbeeld aan kan nemen. Sammy aarzelt wat, kijkt naar de heuvel, kijkt naar mij, loopt wat, piest een beetje en struint een stukje verder om het hele ceremonieel opnieuw uit te voeren.
Ik loop 'm kalm voorbij. Laat de zonnewarmte tot me doordringen en kuier bergaf naar de overloop van het meer. Sammy is snel ter plekke maar op Katrien is het wachten. Die ligt zich halverwege intens zalig op haar rug te draaien en te kronkelen. Gooit zich eens naar rechts en dan weer naar links. Als je een hond met epileptische aanvallen hebt gehad, is het op het eerste gezicht ff schrikken, maar mn het gekronkel op de rug is enkel en alleen weldadig genieten. Ineens stopt ze, gaat rechtop zitten en springt letterlijk in de benen en huppelt het laatste stuk naar beneden.
Beloningen verdeeld en verder de dijk op. Vandaag geen aalscholvers. Mooi, mag hopen dat die verder getrokken zijn. De den op het eilandje ziet wit van hun schijterij. Straks legt die net als de berk het loodje en dan heb ik het niet over hun aanslag op de visstand. Eenden zie ik niet maar de witte reiger is nog steeds aanwezig. Dit keer niet in het water maar hoog in een boom. Vogeltjes fluiten of proberen dan tenminste. Is me gisteren voor het eerst opgevallen. Vandaag zijn het er meerdere en ook niet allemaal van hetzelfde merk, als je de verschillende geluiden mag geloven.
Het is rustig. In me, om me. Het tempo is laag. Ik slenter wat. Laat de omgeving en mn het meer op mijn netvliezen verstillen. Ineens haal ik wat klein geld uit mijn broek zak en gooi het in het meer. Het is gebeurd, voordat ik mezelf kan afvragen, wat ik doe. Bijna hoofdschuddend kijk in naar het vervagen van de in elkaar overlopende kringen. Het waren twee muntjes zo te zien. Als het water tot rust is gekomen, staat Sammy naast me. Hij vindt, dat ik te lang wegblijf... Het is een zorgzame baas. Ik aai 'm over zijn bol en slenter verder de dijk af.
Het zijn heftige dagen en toch is daar die rust en vandaag niet voor het eerst. Ik kijk omhoog naar de felwit oplichtende berken, die prachtig afsteken tegen de strak-blauwe lucht. Mooie bomen zijn dat. Bestaan lelijke bomen? Ja, lelijke bomen bestaan, maar daar ga ik me nu niet mee bezig houden. We ronden in alle rust het meer en gaan opweg naar het strandje, de laatste stop voor de volgende koffie.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten