Vanochtend werd er geen woord gesproken. Is ook niet nodig. We begrijpen elkaar volledig. Ik moet, de honden willen. Het is mijn keuze, hun recht. Katrien staat gewoontegetrouw met de neus tegen de buitendeur en Sammy in tweede linie om het hoekje van de koelkasten. Soms vindt Katrien het noodzakelijk om me kopjes te geven, als ik op één been sta te balanceren bij het aantrekken van mijn laarzen. Hondenhumor, zeg maar. Vandaag was zo'n dag, mijn kledingritueel duurt er alleen langer door. Vervelend voor hen en lastig voor mij, want ik heb het koud. Het is stukken kouder geweest en toen nergens last van gehad, maar nu heb ik het koud, onaangenaam koud. Ik sla de restanten van de jas om me heen, trek de sjaal vaster, open de deur en stap in flinke pas naar buiten.
Buiten is het eerder warmer dan kouder. Het zal d'r om hangen. Straks de kachels aansteken. Had ik eerder moeten doen, maar geen zin in. Dat achter de temperatuur aanlopen van zo'n oud huis heeft voor- en nadelen. Zowel in de zomer als in de winter zijn er momenten waarop dat verkeerd uitpakt. Geen tijd voor wijs geneuzel. Doorstappen naar het bruggetje. De honden staan al te wachten.
Het is droog qua neerslag, maar overal waar ik loop, klinkt het zompig. Een slurpend zuigende ondergrond als ik mijn voet er in druk of in voortbeweging optil. Als die freatische 'nappes' niet overlopen inmiddels snap ik het niet meer. Er is de afgelopen weken, in feite al maanden zoveel water naar beneden gekomen. De natuur moet het daar voorlopig maar mee doen, lijkt me zo. Als ik ergens een hekel aan heb, is het wel aan regen.
Verderop op de dijk valt me het gefluit van de vogels op. Dit zijn er meer dan 1 of 2. De kwaliteit is nog matig en van vloeiende klanken is zeker geen sprake, maar dit is geen winters getjilp meer. Slechts twee aalscholvers vliegen op van de compleet wit gescheten den op het eiland en de eenden zijn te tellen op twee handen. Ik warm langzaam op en mopper af. De honden hebben het illigale uitstapje van twee dagen geleden nog in de benen. Alles gaat gemoedelijker dan me lief is. Dan maar het voortouw genomen!
Bij de afspltsing naar het bos is het wachten op de honden. Na hun beloning stoom ik gelijk weer door en ook op het strandje stop ik niet langer dan nodig is om de brokjes te verdelen. De honden willen spelen. Ik wil naar binnen. Gelukkig hebben zij elkaar. Ik wil koffie.
Op de laatste étappe weigert Sammy weer te luisteren en verdwijnt uit beeld. Dit wordt geen uren wachten, maar het gebrek aan luisteren maakt enige herscholing niet overbodig. Maar niet vandaag. Hij komt terug via de huisjes en denkt ongezien naar binnen te kunnen glippen. Helaas. Hier!! En zitten. Blijven. En af. En nou hup naar de koffie!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten